Laatste snoepje verkocht op de markt in Vianen: einde van zoet tijdperk

Vianen - Henk en Yvonne Gorter namen vorige week na 55 jaar afscheid van de weekmarkt in Vianen. Een emotioneel zware beslissing, maar een hoognodige voor het stel.

De geur van drop en chocolade, de kleurrijke uitstalling van zoetwaren, het vertrouwde gezicht achter de toonbank: het hoort al 55 jaar bij het straatbeeld van de weekmarkt van Vianen. Maar na woensdag was het voorbij. Henk en Yvonne Gorter (beiden 69 jaar oud) hebben hun laatste snoepje verkocht.

Op diezelfde dag kwam wethouder Ton van Maanen langs om officieel afscheid te nemen.

‘Vreselijk’

“Emotioneel vinden we het beiden vreselijk” bekent Henk eerlijk. Toch straalt hij als hij terugkijkt op meer dan een halve eeuw marktleven.

Het begon allemaal toen hij twaalf jaar oud was en meehielp in de zoetwarenkraam van zijn vader. "Ik vond het toen al het allerleukste werk dat er was. En dat vind ik nog steeds."

Elke dag een andere markt

Op zijn achttiende ging Henk officieel de samenwerking aan met zijn vader en werd hij mede-eigenaar. Het waren drukke tijden: elke dag minstens één markt, soms zelfs twee. “Anders kon je er niet van leven” legt hij uit. Later kwam zijn vrouw Yvonne erbij, en de laatste twintig jaar werd het team versterkt door medewerkster Marjan.

Het ging ze nooit alleen om de handel, ondanks dat het aanpoten was. "We kregen echt onze eigen vaste klanten en daar deden we het voor" vertelt Gorter. “Door het feit dat je er zo lang staat, bouw je een band op. Je bent op de hoogte van wat er in families gebeurt. Van geboortes tot verdriet: we werden onderdeel van het leven van de klanten.”

Veranderde markt

De markt van Vianen veranderde drastisch door de jaren heen. Waar vroeger enkel kramen stonden, rijden nu vooral glimmende verkoopwagens.

“Het non-food gebeuren - schoenen, kleding, stoffen - is bijna helemaal verdwenen” ziet Gorter. “De oudere collega’s stoppen ermee en er komt vaak niets voor terug.”

Achter het ogenschijnlijk eenvoudige marktleven schuilt volgens Gorter een vaak onderschat ondernemersbestaan. “De kosten zijn enorm” benadrukt hij. Marktkooplieden investeren fors in verkoopwagens, opslagruimtes en logistiek. “Zo’n wagen kost zomaar een paar ton, en een vrachtwagen al snel honderdduizend euro.”

Daarbovenop komen voor sommige marktlieden ook koel- en vriescellen. Het marktgeld zelf is niet het probleem, stelt hij, maar alles eromheen. “Serieuze kooplieden moeten keihard werken. Dat verhaal blijft vaak onderbelicht.”

Kwart over vijf beginnen

De dagen waren altijd lang en zwaar. "We begonnen elke marktdag (op de woensdag in Vianen en op de vrijdag in IJsselstein) om kwart over vijf en kwamen dan pas rond half zeven thuis. Dat hakt er toch wel in.”

Op hun zeventigste wordt het dan ook tijd voor rust, al vermoeden ze dat het wennen zwaar zal vallen. “Het ritme verdwijnt plotseling.” Wat ze het meeste gaan missen? "De mensen. Bij ons staat altijd de mens centraal."

Een filosofie die goed bij hen paste, want - ironisch genoeg - de marktkooplieden van de zoetwaren hadden zelf nóóit snoep in huis. "Als je bij ons binnen zou komen en je wilde een snoepje, dan kon dat niet. Wij houden meer van hartig."

Hun standplaatsen worden naar verwachting weer ingevuld met zoetwaren. Klanten kunnen dus hun wekelijkse portie drop en chocolade blijven halen. Alleen de vertrouwde gezichten van Henk en Yvonne zullen ze moeten missen. Een zoet tijdperk is ten einde.