
Inwoners Buren dompelen Oranjestad onder in de woelige jaren van Willem van Oranje met een actuele en humorvolle touch
NieuwsBuren - De eerste van twee dagen die in het teken staan van de bruiloft van Willem en Anna (1551) in Buren, was er een vol verrassingen. De voltrekking van het huwelijk tussen de starre, hervormde Willem van Oranje en de empathische, katholieke Anna in de Sint-Lambertuskerk, ging niet bepaald van een leien dakje.
Je denkt als bezoeker uit de 21e eeuw naar een rustige, ingetogen huwelijksceremonie te gaan kijken zoals die plaatsvonden eeuwen geleden, maar dan rennen er straatschoffies over de kerkbanken, is de aartsbisschop van Keulen in een lichte roes vanwege de wijn terwijl hij steeds roept ‘Potjanschumacher’ en wordt er almaar luid op de deur gebonkt door boze inwoners met rieken die schreeuwen dat zij geen brood op de plank hebben terwijl in de kerk dit feest vol pracht en praal plaatsvindt.
Poetsvrouwen
Gelukkig is er de Stadsmagistraat die alles volgens het protocol tracht te laten verlopen. Dit lukt allemaal maar net en kost hem veel bloed, zweet en tranen. De poetsvrouwen in de kerk zien er streng op toe dat de net gewreven kerkbanken niet worden bevuild. Niets vermoedende kerkbezoekers die net de liturgie van de inzegening van het huwelijk aan het lezen zijn, krijgen van de zeer assertieve dames de wind van voren.
‘Vandaag gaat het gebeuren’
Tijdens dit stuk ‘Vandaag gaat het gebeuren’ wordt ook gezongen waarbij bruid Anna van Egmond (gespeeld door Liselot Lambert Hofman) toch even apart genoemd mag worden vanwege de prachtige zangstem. Zonder daarbij de anderen tekort te doen, want de opvoering was van begin tot eind boeiend, grappig en verrassend. Hulde! Er mochten geen opnames worden gemaakt maar op de site van royalburen.nl komt het stuk te staan zodat iedereen het (nog eens) kan bekijken. Op zaterdag 11 juli is Buren nog te bewonderen als stad in de tijd van Willem en Anna. Gratis toegang. (stuk in de kerk waar wel kaartjes voor gekocht moesten worden is uitverkocht)
Lees ook het verslag van Rosanne Wormgoor:
Astrid Pel





















