Column ‘Dagvluchtje’

Zondag was het Moederdag. Een dag vol herinneringen aan mijn moeder. Het was altijd weer een familiefeestje met chipolatataartjes, want die vond zij zelf het lekkerst. En met heerlijk geurende cadeautjes, mooi verpakt in een doosje met een hartje en een strikje. Tot die laatste keer. Toen braken we met die geurtjes-traditie. Moeder werd verrast met een vliegreis.

Ze schrok er een beetje van. Vliegen op haar oude dag, terwijl ze nog nooit de lucht in was geweest. Mijn vader ook niet. Die hield hardnekkig vol dat vliegen alleen voor de vogels was. Dapper zei moeder dat ze het heel leuk vond. Enigszins nerveus leefde ze naar de grote dag toe. Ze had haar mooiste jurk met bruine bloemen aangetrokken toen ik haar naar Schiphol bracht voor een dagvluchtje met de KLM naar een bestemming die pas op de luchthaven bekend werd gemaakt. Ik zette haar in haar rolstoel af in de vertrekhal. waar we te horen kregen dat we naar Gothenburg zouden vliegen. Ik moest haar even in de drukte alleen laten om de auto in de parkeergarage te zetten. Ik vond haar in tranen terug. “Ik dacht dat je nooit terug zou komen”, snikte ze.
Met een busje werden we naar het vliegtuig gebracht. Ik had het idee dat ze dat busritje wel mooi genoeg vond en het vliegen eigenlijk niet meer hoefde. Als we na die bus naar huis waren gegaan, zou ze dat ook prima gevonden hebben. Maar we stapten in een onheilspellende Cityhopper, het avontuur begon. Moeder durfde niet door het raampje te tijken. En zeker niet naar beneden. Na de landing in Gothenburg, vond ze het wel genoeg. “Kom, Jan, we zijn er, we gaan naar huis.” Dat we weer moesten inchecken vond ze maar niks. Nou ja, vooruit dan maar, ze gaf zich over.

In de auto van Schiphol naar huis hield ze zich kranig. Ze had wel genoten van haar luchtdoop, maar ze zou het toch geen tweede keer doen. Thuis gedroeg ze zich als een buitengewoon opgetogen luchtreiziger. Ik kreeg er geen hoogte van. Nu had ze het geweldig gevonden. De reis van haar leven, zo vertelde ze met trots aan iedereen die het maar horen wilde.
De door mij gemaakte foto waar ze samen met de stewardess op stond, gaf ze een opvallend plaatsje op het dressoir. Het was haar laatste Moederdag. En haar laatste reis. Op één na.

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)