Elco van den Berg, een kleurrijke smaakmaker

BLESKENSGRAAF • Smaak geven aan het leven: dat doet Elco van den Berg uit Bleskensgraaf letterlijk als bedrijfsleider van restaurant De Burgemeester in Bleskensgraaf. In 'Aan de Keukentafel' een interview met deze gepassioneerde gastheer, CDA'er, christen en, last but not least, modeliefhebber.

Voordat hij aanschuift aan de keukentafel in de woonboerderij aan de Abbekesdoel, maakt hij voor zichzelf wat broodjes klaar. Maar niet voordat hij zijn gesprekspartner gevraagd heeft of die al gegeten heeft. "Anders maak ik voor jou ook graag nog wat klaar."

Onbedoeld snijdt Elco daarmee meteen één van de rode draden van het interview aan: gastvrijheid. Na een jaar kunstacademie ("Dat was geen succes") studeerde de 31-jarige Bleskensgraver bedrijfskunde in Rotterdam. Hij verdiende enige tijd het dagelijks brood bij een verzekeraar, toen de horeca op zijn pad kwam. "Met Harm Bakker (eigenaar van restaurant De Burgemeester, red.) had ik al langer contact en ik werkte bij hem in de catering. Enkele jaren geleden hebben we samen in het oude deel van het voormalige gemeentehuis van Graafstroom De Burgemeester opgezet. Bij de verzekeraar werkte ik voor het geld, het werken in de horeca is mijn passie. De gastvrijheid, dienstbaarheid, met mensen bezig zijn, dat past bij mij."

Filosoferen
Het is geen kunstje dat hij op latere leeftijd oppikte. "Vooral aan mijn moeders kant zit het in de familie. Bij een verjaardag zijn zij bezig in de keuken en serveren ze de koffie en de taart, terwijl de Van den Bergjes op de bank met een fles wijn zitten te filosoferen. Ik heb van beide kanten wel wat, maar ben meer een Martha dan een Maria. Bij een vergadering ben ik degene die de koffiepot pak en de kopjes volschenk."

"Dat dienende heeft ook als voordeel dat je wat te doen hebt, in plaats van alleen nutteloos te zitten. Vroeger voelde ik me als tiener al bijna schuldig als ik een avond televisie zat te kijken. Dat arbeidsethos kenmerkt de Alblasserwaard; ik heb ook op andere plekken in het land en in België gewerkt en daar viel het op dat ik hard werken normaal vind."

Balans
Al kan hard werken af en toe ook teveel beslag op je leggen; Elco kan daarover meepraten. Zijn inzet voor De Burgemeester, de verantwoordelijkheid die zijn functie met zich meebrengt, het zorgde vorig jaar voor teveel hooi op zijn vork. "Ik heb een paar weken voor een revisie een stapje terug gedaan. Bij de start ben ik met iets teveel enthousiasme aan de slag gegaan; ik raakte de balans met het leven naast mijn werk kwijt. Op een gegeven moment denk je: oh ja, ik heb ook nog een vriendin, vrienden en familie. Voor mezelf heb ik toen de tijd genomen om na te denken wat ik echt belangrijk vind."

"Eigenlijk doe ik allerlei leuke dingen die op mijn pad komen, maar een echt plan voor mijn leven heb ik niet. Ik ben wel eens jaloers op mensen die dat wel hebben, zoals een vriend die ambulancechauffeur wilde worden. Hij had een concreet pad uitgestippeld om dat te bereiken. Zelf vind ik eigenlijk alles leuk en dat maakt het lastig om keuzes te maken; ik begin vaak ergens aan, maar vind het heel moeilijk om het ook weer af te ronden om ruimte te maken voor iets anders."

Uniek
Elco van den Berg; het is in (kerkelijk) Bleskensgraaf mede door zijn kleurrijke kledingstijl en niet altijd even gangbare haardracht een markante verschijning. Ook bij dit interview vallen de een tikje extravagante bril, de armbanden om zijn linker pols en het opvallende schoeisel meteen op.

Met een lach: "Aan mijn zus vraag ik soms als ik kleding koop: 'Wat denk je ervan?' Als ze dan zegt: 'Ik vind het niks', dan koop ik het. Zelf vind ik het dan al mooi, maar het is een extra bevestiging. Net als mijn vader heb ik de insteek me weinig aan te trekken van wat andere mensen van me vinden. Daar koop je toch niks voor? Vroeger vond ik het vervelend dat mijn vader zo zijn eigen weg ging, nu bewonder ik hem daarvoor."

"Dingen zijn niet vreemd van zichzelf; alles is goed om te bevragen en zelf te beoordelen. Je moet anders mogen zijn omdat dat is wie je bent; je mag uniek zijn. Het maakt je aan de andere kant niet beter of meer dan anderen die wel voor de middelmaat kiezen. In Nederland en zeker in de Alblasserwaard is het uitgangspunt dat iedereen gelijk is teveel doorgeslagen naar dat iedereen gelijk moet zijn. Vroeger had ik daar wel last van. Nu niet meer."

IJdelheid
Enige ijdelheid is hem niet vreemd. "Neem bijvoorbeeld het feit dat ik voor deze coverstory ben gevraagd; ik zou liegen als ik zei dat me dat niets doet. Ik voel me echt vereerd. Ik geloof ook niet in valse bescheidenheid; van een schaal met stukken koek pak ik gewoon de grootste. In de Alblasserwaard is men daar terughoudend in, maar we mogen best wat meer laten zien waar we goed in zijn."

Dat die Alblasserwaardse wortels er bij hem wel diep in zitten, blijkt als hij even later antwoordt op de vraag of hij zichzelf naast letterlijke smaakmaker zich ook figuurlijk zo ziet. Twijfelend: "Dat probeer ik wel te zijn." En lachend: "Daarmee spreek ik mezelf eigenlijk tegen, toch? Dat vind ik mooi, om geconfronteerd te worden met een tegenstrijdigheid met iets wat ik eerder gezegd heb."

Tegenstrijdigheid
De tegenstrijdigheid lijkt er ook op een ander gebied te zijn; Elco is een eigenzinnig en een tikje excentriek persoon, die zich toch thuis voelt in de behoudende hervormde gemeente van Bleskensgraaf en actief is binnen het CDA, bij uitstek een conservatieve partij. Voor Elco is dat juist een bewuste keuze. "Kerkelijk voel ik dat ik hier geplaatst ben, dat hier mijn plek is. Ik geloof in een veelkleurige gemeenschap van verschillende mensen met uiteenlopende meningen. Dat vind ik in de dorpskerk die de hervormde gemeente nog steeds is, waar de breedte van de hervormde kerk te vinden is. Datzelfde geldt voor het CDA, een brede volkspartij. Bij elkaar kruipen met allemaal mensen met dezelfde mening en smaak zorgt voor eenheidsworst."

Hij onderbreekt zijn verhaal, pakt zijn smartphone erbij. "Even iets opzoeken, ik schrijf vaak quotes op die me aanspreken. Ah, hier staat-ie: 'Eenheidsdrift is doodsdrift. De verscheidenheid is het leven, de eenheid is de dood', van de Joodse schrijfster Carry van Bruggen. Ik vind het gevaarlijk als je een kliek vormt, omdat je dan gemakkelijk tegenover andere groepen komt te staan. Daarom vind ik het ook zo mooi om in een dorp te wonen. In een stad kun je kiezen bij welke kerk of voetbalvereniging je het beste past; hier heb je vrijwel geen keus en kom je dus automatisch met iedereen in contact. En dat is goed, want als je elkaar leert kennen, leer je ook begrip voor elkaar te krijgen."

Dit interview staat in het magazine Langs de Graaf, dat verspreid werd in de dorpen van de voormalige gemeente Graafstroom. Het hele magazine is digitaal te lezen via: http://hetkontaktmedia.nl/portfolio/langs-de-graaf/