Stolkse ‘vrouwen-oldstars’ zoeken versterking
Sport
STOLWIJK • VV Stolwijk heeft sinds kort ‘wandelvoetbalvrouwen’ onder zijn hoede genomen. Het achttal traint elke donderdagavond fanatiek en sluit iedere sessie af met een gezellige derde helft in de kantine.
Wandelvoetbal, walking football of fit-voetbal, is een aangepaste vorm van voetbal voor senioren. Het Nationaal Ouderenfonds richtte in 2013 wandelvoetbal op onder de naam Oldstars, om meer ouderen te laten sporten.
Bij wandelvoetbal is rennen en het maken van slidings niet toegestaan. De bal mag niet boven heuphoogte worden gespeeld. Stolwijk had al walking football voor mannen omarmd. Sinds november vorig jaar zijn ook de vrouwen actief op een bijveldje van de dorpsclub. Een officieel voetbaltenue dragen zij (nog) niet. Vrijetijdskleding staat beter, vinden zij.
Eigen niveau
“Blijven bewegen is belangrijk als je de vijftig bent gepasseerd,” vertelt Sylvia de Kwaasteniet, die als doelvrouwe eind jaren tachtig deel uitmaakte van het succesvolle damesteam van vv Stolwijk. “Op de braderie van vorig jaar raakten een aantal oud-speelsters met elkaar in gesprek om een clubje vrouwen bij elkaar te zoeken, die een avond per week een uurtje een balletje wilden trappen. November was achteraf niet zo’n geschikte maand om te beginnen. Het regende, het was koud en vroeg donker. Dat sprak niet iedereen niet aan, maar degenen die wel aansloten, waren meteen verkocht. Het huidige achttal is een mix van oud-voetbalsters en nieuwelingen, die nog nooit tegen een bal hadden getrapt. De regels zijn simpel en het speelveld veld is klein. Er is geen keeper. Iedereen kan op haar eigen niveau deelnemen aan het spel.”
Verdubbeling
De groep, bestaande uit de schoonzussen Adrie en Sylvia de Kwaasteniet, Janet de Heus, Wiljo van der Putten, Petra de Jong, Ellen van den Berg, Retty Kaptein en Wil van Wijngaarden, hoopt op een verdubbeling van het aantal speelsters.
“Ik badmintonde bij BC Vlist,” vertelt Adrie de Kwaasteniet. “Toen ik stopte, ben ik gaan fitnessen, maar ik miste het spelletje. Nu geniet ik weer van het sporten.”
Wil van Wijngaarden is het met haar eens. “Ik speelde twintig jaar bij Stolwijk. Op mijn elfde mocht ik al ‘stiekem’ meetrainen. Nadat ik stopte, kon ik nergens anders meer het sportplezier ervaren, dat ik twee decennia bij deze voetbalclub had. Toen ik hoorde van het opzetten van een wandelvoetbalvrouwentak sprong ik een gat in de lucht. Eindelijk weer de groene grasmat op. Op onze leeftijd doen we voorzichtig. Na een warming up spelen we een gemoedelijk partijtje. Op blessures zitten we niet te wachten.”
“De wandelvoetbalmannen, die al langer actief zijn, hebben ons al uitgedaagd,” merkt Sylvia de Kwaasteniet nog lachend op. “Die boot houden we voorlopig af. We gaan eerst een seizoen trainen om tegen de tijd dat we de uitdaging aangaan, goed voor de dag te komen.”
Wim Kroone
