Mirjam Pols geeft nare periode een plek met bijzondere tatoeage: ‘Jeetje, dit gebeurde allemaal in één jaar’

1 uur geleden Nieuws Serie ‘Meer dan inkt’

Krimpen aan den ijssel - Een Pink Ribbon-strik, hartjes, vlinders en een klein bloemetje: in de tatoeage op het onderbeen van Mirjam Pols komt alles samen wat haar leven in korte tijd op zijn kop zette. Ze kreeg borstkanker en verloor haar schoonmoeder en nicht. “Er is een Mirjam van vóór en een Mirjam van na de kanker.”

Liefdevol wrijft de Krimpense over de ongeveer twaalf centimeter grote tatoeage. De bekende Pink Ribbon-strik, verwerkt in een hart, neemt daarin de meest prominente plaats in. Daaromheen staan hartjes, twee vlinders en een klein klaverbloemetje. Ieder onderdeel heeft zijn eigen betekenis.

”De hartjes zijn voor mijn man, vader, moeder én schoonmoeder en de vlinders voor mijn kinderen. Mijn nicht was gek op bloemen, dus voor haar is het klaverbloemetje in het ontwerp verwerkt. Ook mijn schoonvader kan later nog een plekje krijgen, maar gelukkig leeft hij nog. Als ik ernaar kijk, denk ik: jeetje, dit is allemaal in één jaar gebeurd. Het kan nu alleen maar beter worden.”

Knobbeltje voor Kerst

Het zware jaar begon vlak voor Kerst 2024, toen Mirjam een knobbeltje in haar borst ontdekte. Door de feestdagen kon ze niet direct bij de huisarts terecht. “Dat werd een enerverende Kerst. Je probeert normaal te doen, maar bent ondertussen natuurlijk heel gespannen.”

Toen ze vervolgens alsnog een afspraak bij de huisarts had, stuurde deze haar meteen door naar het ziekenhuis. Op 2 januari 2025 volgde de diagnose: borstkanker. Vanaf dat moment belandde Mirjam in een ‘mallemolen’ van onderzoeken, scans en ziekenhuisafspraken:

“In eerste instantie leek er geen sprake te zijn van uitzaaiingen. Later bleek dat toch anders te liggen. Ook was de tumor groter dan vooraf werd gedacht: geen 2,1, maar 4,7 centimeter. De ingreep kon gelukkig wel borstbesparend worden uitgevoerd. Ook werden lymfeklieren onder mijn oksel weggehaald.”

‘Het was een shitjaar’

Mirjam werd op 14 februari geopereerd. Een week daarvoor overleed haar schoonmoeder. De begrafenis werd uitgesteld, zodat ze erbij kon zijn. “Ik was er wel, maar ook weer niet. Ik zat onder de pijnstillers en de uitvaart ging helaas grotendeels langs me heen.”

Na de operatie volgden drie weken met dagelijkse bestralingen. In die periode overleed ook haar nicht. “Alles bij elkaar was het gewoon een shitjaar.”

Ondertussen probeerde Mirjam haar gezin én haar kapperszaak - I’m Hair in Krimpen aan den IJssel - draaiende te houden. De bestralingen en hormoontherapie hadden echter veel invloed op haar lichaam en energieniveau. Voor haar zaak kon ze gelukkig rekenen op haar medewerkster. “Irma heeft mijn afwezigheid geweldig opgevangen. Ook de klanten toonden veel begrip.”

Tatoeage zelf ontworpen

Tijdens het behandeltraject ontstond het idee voor de tatoeage. Om alles wat er was gebeurd een plek te geven. “Ik hoef niet dagelijks stil te staan bij deze periode, maar het is wèl onderdeel van mijn leven.”

De plek op haar onderbeen koos ze bewust. De tatoeage is vooral voor haarzelf en is alleen zichtbaar wanneer ze een korte broek of jurk draagt. Kort voor haar verjaardag op 22 juli liet ze hem zetten. “Ik heb ‘m zelf ontworpen en ben er superblij mee. Voor mij is het de afsluiting van een heel naar hoofdstuk.”

Het is niet haar eerste tatoeage. Samen met haar dochter Britt liet Mirjam eerder een pijl met daarin het woord ‘Faith’ zetten. Op haar polsen staan hartjes voor Britt en zoon Jim. Haar eerste tatoeage dateert uit de tijd dat ze ongeveer achttien was. “Een Chinees teken, maar daar is het mooie inmiddels wel vanaf”, zegt ze lachend.

‘Bij ieder bultje schiet ik in de stress’

Naar omstandigheden gaat het redelijk met Mirjam, al is ze nog steeds erg moe. Volledig werken lukt niet en de controles en onderzoeken gaan door. De ziekte heeft haar kijk op het leven veranderd. “Ik ben relaxter geworden en ben niet meer zo gehaast. Waarom zou ik me druk maken om dingen die niet belangrijk zijn? Pluk de dag en geniet van alles wat er wèl is.”

Wel zegt ze het vertrouwen in haar lichaam kwijt te zijn: “Bij ieder plekje of bultje schiet ik in de stress. Het voelt alsof mijn lichaam me in de steek heeft gelaten.”

Vanwege de aanhoudende vermoeidheid is Mirjam doorverwezen naar een vermoeidheidslab. Wandelen, wat ze voorheen graag dagelijks deed, probeert ze weer op te bouwen, maar daarvoor ontbreekt vaak de energie. “Daarom kocht ik een elektrische fiets. Zo ben ik toch buiten en in beweging.”

Voor anderen is niet altijd zichtbaar wat ze ervaart. Ze maakt zich op, draagt leuke kleding en oogt fit. “Mensen zeggen: ‘Maar je ziet er toch goed uit?’ Dat is fijn om te horen, maar zij zien niet wat er vanbinnen speelt en hoe moe ik ben.”

Steun voor lotgenoten

Mirjam zet zich al jaren in voor KWF Kankerbestrijding en loopt onder meer de collecte. Sinds haar ziekte voelt ze nog sterker mee met mensen die midden in een behandeltraject zitten.

Zelf kreeg ze na haar diagnose in het ziekenhuis een opvallende groene map met informatie mee. “Ik zei tegen mijn man: breng die ‘kankermap’ eerst maar naar de auto, want daarmee ga ik niet door het ziekenhuis. Dat vond ik heel confronterend.”

Daarom schonk ze 250 papieren tassen aan de afdeling mamacare, zodat de informatiemappen daarin kunnen worden meegegeven. En hoopt ze dat dit voorbeeld navolging vindt. Ook doneerde ze twee grote puzzels. “Tijdens mijn dagelijkse ziekenhuisbezoeken vond ik zelf veel afleiding in puzzelen.”

Ziekte niet wegstoppen

Het past bij de manier waarop Mirjam verder wil: de ziekte en het verdriet niet wegstoppen, maar zich er ook niet door laten leiden. “Ik moet mijn weg daarin nog vinden, maar sta er positief in.”

Deel je verhaal

Heb jij een tatoeage met een mooi, ontroerend, grappig of opmerkelijk verhaal? Stuur ons dan een korte beschrijving van je tattoo en vertel wat deze voor jou betekent. Een foto is ook welkom. Mail je reactie naar redactie.krimpenerwaard@kmp.nl en vermeld daarbij je woonplaats. Dan zie je jouw tattoo misschien later terug in Het Kontakt.