Tatoeage-artiest Marieke den Hoed: ‘Mensen leggen hun ziel bloot, sommige verhalen komen wel binnen’

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

Schoonhoven - Verhalen achter tatoeages hoort Marieke den Hoed genoeg. Ze blijven tussen de vier muren van haar kleine tatoeagestudio aan de Schoonhovense Haven. “Vooral als het zetten van een tatoeage langer duurt, storten mensen vaak hun hele hart uit. Ik vind dat een mooi bijkomend aspect van mijn vak.”

Ze oogt niet als de doorsnee tatoeageartiest. Marieke (36) heeft zelf alleen niet-zichtbare tatoeages. “Ik twijfel vaak lang over wat ik wil laten zetten en neem daarvoor mijn tijd. Ik merk wel dat mijn verschijning daarmee drempelverlagend werkt.”

Moeilijke jeugd

Ook achter Mariekes eigen tatoeages schuilen verhalen. De geboren Brabantse kende een moeilijke jeugd. “Ik werd erg gepest op de basisschool en was thuis zelf ook niet makkelijk. Op mijn veertiende besloten mijn ouders me naar een internaat te sturen. Ik volgde daar een opleiding in grafische vormgeving en ben gaan tekenen, schilderen en airbrushen als uitlaatklep. Ik was eenzaam en stortte me volledig op mijn hobby. Daar legde ik de basis voor mijn huidige beroep als tatoeageartiest.”

Het was geen leuke tijd, maar het heeft haar wel gevormd, zegt ze terugkijkend: “Ik heb mezelf leren waarderen zoals ik ben en ben zelfstandig geworden.”

Later rondde ze aan de Kunstacademie de opleiding productdesign af en ging werken als technisch tekenaar van onder andere protheses. “Dat heb ik zes jaar gedaan, maar het gaf me geen voldoening. Ik zat altijd achter de computer, maar wilde met mensen werken en miste het persoonlijke aspect.”

Toen ze beviel van haar tweede kind - ze was inmiddels getrouwd en woont met haar gezin in Schoonhoven - hakte ze de knoop door. “Ik wilde niet langer doen wat mijn familie van mij verwachtte en besloot van mijn passie mijn beroep te maken. Ik werd tatoeageartiest.”

Bezige bij

Ze oefende eerst thuis met het zetten van tatoeages op siliconen matten. “Dat is wel een verschil met mensenhuid, maar als basistraining is het prima geschikt. En toen kwam zo’n anderhalf jaar geleden het moment dat ik mijn eerste tattoo ging zetten. Dat doe je volgens traditie op je eigen lichaam. Dat was wel spannend.”

Ze koos voor een bij en verklaart die keuze als volgt: “Ik ben zelf een bezige bij en wil ook belangrijk zijn voor de maatschappij. Ik zette de tattoo op mijn voet. En hoewel ik er nu best wel wat op aan te merken heb, blijft-ie bijzonder. Het is en blijft mijn eerste tatoeage en staat ook symbool voor doorzettingskracht: ik heb mijn droom verwezenlijkt.”

‘Ik wilde ervaren wat mijn klanten voelen’

Haar andere twee tatoeages zijn gezet door collega’s. Het werden twee duiven aan weerskanten van haar lichaam, op haar ribben. “Ik ben gelovig en duiven geven in de Bijbel altijd goed nieuws door. Ook staan ze voor mijn overleden opa én een nieuw begin.”

De ene tatoeage werd in korte tijd aangebracht in oldschoolstijl; de andere – een fotorealistische duif - duurde drie uur. “Tatoeëren op je ribben is extra pijnlijk en daarom wilde ik het juist ook. Ik wilde zelf ervaren wat mijn klanten voelen.”

Over het vervolg heeft ze ook ideeën: “Beide tatoeages wil ik uitbreiden met een kruis en biddende handjes, als een soort tijdlijn.”

‘Lijkt soms wel een biechtstoel’

Haar kleine studioruimte huurt ze onder de noemer van TattooHeart Schoonhoven van schoonheidssalon Juulz. Ze beschikt over de vereiste GGD-vergunning en werkt sinds september vorig jaar 2,5 dag per week. “In de schoonheidssalon komen al veel vrouwen, dus voor hen is de drempel sowieso laag. Maar ook mannen hebben in deze stoel gezeten.”

Als tatoeage-artiest hoort ze veel persoonlijke verhalen. “Vooral over de achtergrond van de tatoeages die ze door mij laten zetten, maar soms leggen mensen hun hele leven bloot. Ik zeg gekscherend weleens dat het wel een biechtstoel lijkt.”

Ze hoort verhalen van mensen die net te horen hebben gekregen dat ze kanker hebben, ongeneeslijk ziek zijn of dierbaren hebben verloren. “Je doet je werk, maar dat komt wel binnen, vooral als het overleden kinderen betreft. Ik zet veel tatoeages ter nagedachtenis aan overleden ouders, opa’s en oma’s. Soms met een knipoog: zo heb ik een afbeelding van de klompen van iemands vader getatoeëerd. Een andere klant wilde de hartslag van zijn vader laten tatoeëren, waarbij de lijn overgaat in een wegvliegende vlinder.”

Niet reanimeren

Ze ging op Instagram viral met een filmpje van iemand die een tattoo nam met de tekst ‘niet reanimeren’. “Er ontstond een brede discussie of dat rechtsgeldig is”, vertelt Marieke over de video die bijna één miljoen keer werd bekeken. “Het betrof een man die al twee keer getroffen was door een hartstilstand en die bij een eventuele volgende keer waarschijnlijk flink aan levenskwaliteit zou inleveren. Dat wilde hij zichzelf en zijn dierbaren niet aandoen.”

Het meest trots is ze op haar realistische portretten, een vaardigheid die ze wil uitbouwen. “Daar wil ik me de komende tijd verder in specialiseren. Ik ben nu bezig met een tatoeage van een leeuwenkop en een van mijn volgende klussen wordt het zetten van een portret van Elvis.”

Tattooshop als huiskamer

Haar ambitie is een eigen, volwaardige studio: “Ik wil graag een ruimte creëren met meerdere tatoeageartiesten onder één dak. Geen gangbare tattooshop, maar een soort huiskamer, waar de privacy gewaarborgd is en waar mensen hun verhaal kwijt kunnen zonder dat gelijk de hele zaak op de hoogte is.”