‘Noah’s Ark’ waardevolle stage voor Eline: ‘dankbaar voor alles wat we hier hebben’
Nieuws
Bergambacht - Ruim vier maanden liep de Bergambachtse Eline Speksnijder (21) stage in het Afrikaanse Oeganda. Het verblijf heeft haar blik op de zorg én op het leven voorgoed veranderd.
Het verlangen om een buitenland-stage te volgen ontstond al in haar eerste studiejaar. Samen met een aantal klasgenoten bezocht de leerlinge mbo-verpleegkunde onder andere een brandwondencentrum en een ziekenhuis in Ethiopië.
“Toen wist ik het al: ik ga een keer terug”, vertelt Eline enthousiast. De kans daarvoor diende zich aan in het vierde en laatste studiejaar. Samen met haar klasgenoot Evelien van der Velden koos ze voor een stageplaats in Oeganda.
Noah’s Ark
De reis bracht hen op 4 februari bij Noah’s Ark, een Nederlands initiatief dat zich ontfermt over moeders en (wees)kinderen. Precies bij aankomst begon het regenseizoen. “De eerste nacht werden we wakker in een kletsnat bed door lekkages. Ons huisje was piepklein en stond bijna op instorten”, lacht ze nu. “Al snel werden we overgeplaatst naar een ander onderkomen.”
Volgens Eline was de opvanglocatie een grote compound. “Eigenlijk een soort klein dorp, met naast huisjes een medische kliniek, een school en zelfs een kerk. De organisatie is opgericht door het echtpaar Piet en Pita Buitendijk.”
Leren improviseren
Ook de medische verzorgpost vroeg om een enorme overschakeling. Waar Eline tijdens haar stage in het Groene Hart Ziekenhuis (GHZ) in Gouda gewend was aan een overvloed aan materialen, moest ze hier leren improviseren met datgene wat beschikbaar was. “De wondzorg was grof omdat er simpelweg geen kleine pleisters of verbanden waren. De ambulance was een busje met alleen een bed. Je leert ontzettend creatief en zelfstandig te zijn.”
In het zorgcentrum werd ze soms geconfronteerd met heftige ziektebeelden: van malaria tot zware ondervoeding. Schrijnende situaties liet ze noodgedwongen op zich afkomen. “We zagen bijvoorbeeld jonge moeders, van amper 12 jaar oud, vaak slachtoffer van verkrachting. Dat is enorm ingrijpend.”
Toch waren er ook mooie momenten. Eline mocht vier bevallingen van dichtbij meemaken. “Dat was heel bijzonder.”
Haar werk bleef niet beperkt tot de muren van de kliniek. Diverse malen was ze actief in omliggende plaatsjes. “Daar gaven we voorlichting, verstrekten voeding en deelden we kennis over anticonceptie. Ook ben ik op bezoek geweest in een ziekenhuis.”
Ebolavirus
Om het thuisfront op de hoogte te houden plaatste Eline regelmatig berichten in een groepsapp. Spannend voor de thuisblijvers was de uitbraak van het ebolavirus. Het bracht Eline niet van haar stuk.
“Op de compound werd direct goed gehandeld. We moesten zoveel mogelijk contacten vermijden. De kliniek ging dicht omdat er een verdenking van besmetting was. De verpleegkundigen gingen in beschermende pakken aan het werk tot het weer veilig was. Gelukkig bleef het bij loos alarm en heeft het virus het dorp niet bereikt.”
Afgelopen maand keerde Eline gezond en wel terug in Nederland. Inmiddels heeft zij haar opleiding tot verpleegkundige glansrijk afgerond. In september start ze als trainee in het GHZ, met in haar bagage de ervaringen die ze heeft opgedaan. “Persoonlijk heb ik geleerd dat je dankbaar mag zijn voor alles wat we hier hebben.”
Dirk Molenaar
