‘Willen we wel eeuwig leven?’ – predikant Robin ten Hoopen bestudeerde het verlangen naar onsterfelijkheid
Nieuws
Bergambacht - Robin ten Hoopen verdedigde onlangs met succes zijn proefschrift ‘Who Wants to Live Forever?’ aan de Protestantse Theologische Universiteit in Utrecht. Hij bestudeerde hoe in Bijbelse en andere oudoosterse teksten naar het verlangen naar onsterfelijkheid werd gekeken.
“Onsterfelijkheid is een containerbegrip. Zowel in de Bijbel als bijvoorbeeld in het Gilgamesj-epos, een van de oudste literaire werken, wordt gesproken over verschillende vormen van onsterfelijkheid”, vertelt de predikant van de Ontmoetingskerk in Bergambacht. “Zoals voor altijd hier op aarde blijven leven (sommige wetenschappers denken dat dit op den duur mogelijk is), onsterfelijkheid door roem of door het krijgen van nageslacht. Mijn vader is een fan van het nummer ‘Who wants to live forever’ van Queen. Vandaar de titel van mijn proefschrift. Bijzonder is ook dat zo een verbinding in de generaties ontstaat, want met mijn vrouw voed ik drie kinderen op. Zo gaat het door van generatie op generatie en ontstaat collectieve onsterfelijkheid.”
Hij vervolgt: “In de natuur zie je deze beweging ook terug: het oude sterft af om plaats te maken voor het nieuwe. In de Bijbel en oudoosterse teksten vind je dit voortbestaan van de natuur ook terug, maar de focus ligt daar meer op mensen. Je blijft bestaan als persoon die je was, jouw identiteit is er nog zolang je herinnerd wordt. Denk ook aan Abraham die de belofte kreeg een vader van vele volken te worden en zo een grote naam kreeg. Zo blijft Abraham voortleven tot op de dag van vandaag en is hij op die manier onsterfelijk geworden. Je vindt dit denken ook in andere oudoosterse teksten. In het Gilgamesj-epos gaat het over een wrede koning die zijn volk onderdrukt en denkt onsterfelijk te worden door zijn daden. Als zijn vriend sterft gaat hij op zoek naar het eeuwige leven, maar beseft uiteindelijk dat ook een koning niet aan de natuurlijke dood kan ontsnappen. Hierna besluit hij een goede koning te zijn en herinnerd te worden in goede daden. Na zijn dood werd hij door het naar hem genoemde epos een held voor heel veel mensen in zijn rijk en ver daarbuiten.”
Tot slot over het omgaan met de dood. ”We moeten ons niet verliezen in het niet willen doodgaan en daardoor vergeten te leven. Juist goed sterven is daarbij belangrijk. Voor velen helpt hun geloof om het leven los te laten. In het vertrouwen dat het goedkomt en het leven niet ophoudt bij de dood. In de kerk is het geloof in het hiernamaals hierin belangrijk, ook dat is een vorm van onsterfelijkheid. Geloof in de wederopstanding en een eeuwig leven is een geweldig houvast. Juist door onze eigen sterfelijkheid te aanvaarden creëren we ruimte om niet alleen goed te sterven, maar ook om naar andere manieren te zoeken om onsterfelijk te worden.”
Sicco Kooistra
