Helena moet haar huis uit: ‘misschien beland ik wel op straat’

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

LEKKERKERK • Zaterdag 31 mei is voor Helena van den Enden (60) een onvermijdelijke deadline. “Op die dag moet ik hier vertrokken zijn. Als ik geen alternatief heb, beland ik gewoon op straat.”

Helena bewoont een schuur op het erf van een boerderij in het Lekkerkerkse buurtschap Opperduit. “Het is destijds aan het zeventiende-eeuwse koetshuis vastgebouwd,” verduidelijkt ze in haar kleurrijk ingerichte optrekje. “Vroeger stonden hier de koeien en lag het hooi op zolder.” 

De boerderij zelf, onderaan de dijk, staat leeg, net als andere stallen en schuren. Zo warm en knus als het oogt in Helena’s optrekje op het erf, zo kil zijn haar vooruitzichten. “Alles hier op het erf krijgt een nieuwe bestemming, waardoor ik dien te vertrekken.”

‘Woon hier al sinds de jaren 90’

De laatste bewoners van de boerderij waren de in Lekkerkerk bekende Klara van Ballegooie en haar man, agrariër Piet van der Graaf. “Klara was mijn tante, de zus van mijn moeder. Zij had een creatieve winkel hier in het dorp en op de voormalige hooizolder van de boerderij verkocht ze poppen en beren. Ze overleed plotseling in 2018. Oom Piet overleed in 2023 in een verzorgingshuis.” 

Helena bleef op het erf wonen. “Al sinds begin jaren negentig. In eerste instantie verzorgde ik de ouders van Piet, waardoor ze thuis konden blijven wonen. Na hun overlijden bleef ik op de boerderij werken en hielp ik mijn tante op grote en kleine beurzen.”

In het testament van haar oom en tante werd de boerderij toebedeeld aan een familielid van de oom. “Er stond verder niets op papier. Veel dingen werden mondeling afgesproken, zoals dat ik hier kon wonen omdat ik meewerkte. Zo ging dat”, geeft Helena aan. “Maar het resulteert er nu in dat ik op 31 mei mijn spullen moet pakken en vertrekken, de schuur leeg moet achterlaten en de sleutels inleveren. Dat kreeg ik afgelopen november te horen. De boerderij en de gebouwen krijgen een nieuwe bestemming, waarschijnlijk zoals andere voormalige boerderijen hier aan de dijk.”

Dringend op zoek naar vervangende woonruimte

Helena kreeg al een beëindigingsovereenkomst voorgelegd, maar ze weigerde haar handtekening eronder te zetten. “Ik ga echt mijn doodvonnis niet tekenen.”

De Lekkerkerkse zoekt tevens naarstig naar vervangende woonruimte. “Het is om moedeloos van te worden. Voor een huurwoning beland je op een ellenlange wachtlijst. Ik stond niet ingeschreven, maar dat heb ik nu gedaan bij meerdere woningbouwverenigingen. Urgentie krijg ik niet bij het vinden van een huurwoning. Sommige makelaars bieden ook woningen te huur aan, maar dan moet je een maandinkomen kunnen aantonen van viermaal de huurprijs. Bij een huur van 1.200 euro of meer is dat voor mij als ZZP’er niet haalbaar. Ik werk als 24-uurs zorgverlener in de particuliere thuiszorg. Verder werk ik nog als fotograaf.” 

In dat licht gezien is kopen ook geen optie voor haar. “Daarbij is mijn leeftijd inmiddels te hoog om voor een hypotheek in aanmerking te komen.”

‘In camper wonen?’

Helena maakt voor haar vervoer gebruik van een busje. “Ik heb al gedacht om deze te verkopen en dan een camper aan te schaffen om in te gaan wonen. Maar dan blijf je reizen, want je mag niet langdurig op één plaats verblijven. Bovendien is er op veel campings niet eens plaats.” 

Antikraak is een andere optie die al gepasseerd is. “Maar dat is ook steeds voor een beperkte periode. Dan voel ik me als een stuk vee. Als het gras in de ene wei op is, ga je naar de volgende. Ja, bij vrienden mag ik wel af en toe op de bank komen slapen. Maar dat is toch geen basis. Al je spullen moeten dan in de opslag. Dan kan ik nog beter ergens een tent opzetten.”

Helena gruwelt bij het idee om naar de stad te vertrekken. “Ik woon hier nu ruim dertig jaar, laat mij maar in de polder blijven. Maar hoe? Ik zou het nu niet weten.” 

Ze klopte aan bij de gemeente Krimpenerwaard. “Met de vraag of er iets als een vangnet bestaat in dit soort situaties. Ik kreeg te horen: ‘Nou mevrouw, het enige wat dan rest is de dak- en thuislozenopvang.’” 

Afsluitend: “Al met al zit ik dus goed in de knel. Soms troost me de gedachte dat relatief veel mensen geen dak boven hun hoofd hebben, ondanks hun baan of eigen inkomen. Toch blijf ik hoop houden op een passende woning.”

In de knel - woningnood in de Krimpenerwaard

Het Kontakt besteedt de komende tijd ruimschoots aandacht aan de woningnood in de Krimpenerwaard. We spreken met mensen die ‘in de knel’ zitten, maar ook met beleidsmakers en overige betrokkenen. 

Wilt u ook uw verhaal delen of heeft u suggesties, mail dan de redactie: redactie.krimpenerwaard@kmp.nl.