Het Schapenschuurtje: de onbetaalbare waarde van het gewone

BERKENWOUDE • Alje Bosma portretteert in de vakantieperiode enkele ‘markante Krimpenerwaarders’. Deze week: Rebecca Verwaal van het Schapenschuurtje.

Middenin dit verrukkelijke vlakke polderlandschap waar water land en land later water werd, fiets ik richting Berkenwoude, naar het Schapenschuurtje waar ik heb afgesproken met Rebecca Verwaal. Het is erg vroeg, bedauwde bermen, een blauwe lucht met her en der wat schapenwolkjes. Ze had mij gevraagd om iets eerder bij haar te zijn omdat de eerste gasten al vaak voor tien uur aan komen fietsen of wandelen. 

Ruim op tijd parkeer ik mijn bakfiets en loop met haar mee naar de ‘sup-steiger’, die ze grondig schoonmaakt voor de kinderen die die middag sup-les krijgen van Charlotte Diepenhorst. Met dezelfde aandacht voedt ze de drie Noord-Hollandse blauwe vleeskippen,  die een heerlijk leven hebben en niet bang hoeven zijn voor de poelier. Aandacht is een werkwoord en de reden waarom ik hier graag ben en Rebecca interview voor Het Kontakt.

Aandacht
Geen handeling laat ons onberoerd. En soms zijn het de onbeduidendste handelingen of slechts enkele woorden die we ons na vele jaren nog herinneren. Misschien is de belangrijkste vraag hierbij of wat we doen anderen ten goede komt of niet. Worden ze werktuiglijk verricht of komen ze voort uit oprechte aandacht?

Tijdens onze eerste ontmoeting viel ze mij al op door haar gastvrijheid. Het is fijn om verwelkomd te worden en je thuis te voelen. En dat gevoel geeft ze niet alleen mij. Ook de gasten en de mensen die bij drukte bijspringen, voelen zich gezien, gehoord en begrepen. En de beste graadmeter is dat ze terug komen. Voor de rust, de ruimte en het respect waarmee ze hier behandeld worden. Lekkere koffie wordt overal wel geschonken maar of een bakkie troost biedt, is van een andere orde.

In de familie
Het Schapenschuurtje is al zo lang Rebecca zich kan herinneren in de familie. Haar overgrootvader had een boerderij met even verderop een melkschuur die later het schapenschuurtje werd toen Rebecca’s vader hobbymatig schapen hield. Vlak voor corona, in een onbarmhartig jaar waarin haar vader ernstig ziek werd en overleed, nam ze de grote sprong naar ondernemerschap. En de naam die haar onderneming zou krijgen, kon eigenlijk alleen maar Schapenschuurtje zijn. Ook Rebecca had last van beperkende maatregelen maar zag al snel kansen.

“Wat we hier doen, speelt zich allemaal buiten af en mensen willen elkaar graag ontmoeten. Daarnaast gingen we actief de boer op waardoor streekproducenten ons ook wisten te vinden en daardoor hun producten konden verkopen. We brachten zelfs tasjes bij de mensen thuis als ze het huis niet uit konden. Ik vraag mij af of we wel zo’n naamsbekendheid zouden hebben zonder corona”, zegt ze. Ik twijfel daar niet aan. Ze is eerlijk, echt en voelt al snel eigen. En ze heeft een groot gevoel voor humor die ik vaak zie bij mensen die veel doorleefd hebben.

‘Wat ik doe, is toch gewoon?’
Zij voelt zich vereerd dat ik over haar wil schrijven maar begrijpt niet echt waarom. “Wat ik doe, is toch gewoon? Het is toch normaal dat je er voor een ander wilt zijn?” Even schuift in mij het beeld van het Melkmeisje van Johannes Vermeer voorbij, één van de mooiste schilderijen die ik ken. Zo zorgvuldig en respectvol tot in de details geschilderd. Het zijn precies de kwaliteiten die ik zo bijzonder in Rebekka waardeer.

We nemen afscheid als de eerste gasten zich ontdoen van hun fietshelmen. Het belooft een drukke dag te worden. Ik besluit een omweg naar huis te maken en ga nog even langs bij Mart-Jan en Willy de Jong van de Bonte Weide. Half juli maakte ik hier mijn eerste portret voor Het Kontakt. Met het portret van Rebecca eindigt mijn rol als gastschrijver voor Het Kontakt. Wilt u meer verhalen lezen over markante mensen in de Krimpenerwaard: www.de-waslijn.nl. Meer weten over de activiteiten van Rebecca Verwaal: www.hetschapenschuurtje.nl.

Alje Bosma