Mariëlle Herreveld (Mengelmoestuin): ‘Goed om af en toe stap terug te doen’
Nieuws
BERGAMBACHT • Alje Bosma portretteert in de vakantieperiode enkele ‘markante Krimpenerwaarders’. Deze week Mariëlle Herreveld van de Mengelmoestuin.
Het regent pijpenstelen als ik de auto benedendijks bij de Mengelmoestuin tussen Ammerstol en Bergambacht parkeer. Toch verschijnt er een glimlach op mijn gezicht als ik uitstap. Ik ben hier graag, zelfs met dit weer.
Kronkelpaadjes
Ik loop via kronkelpaadjes door de boomgaard. Niks is recht in deze tuin. Alles meandert, als de Lek. Dit is een tuin om in te dwalen, te dromen en te verdwalen in gedachten en tijd. Vierhonderd meter tuin, golvend met veel verschillende entrees. De zon breekt even door het wolkendek en meteen is alles anders. Licht en schaduw in een bijzonder samenspel.
In de verte loopt Mariëlle Herreveld met een prachtig bosje geelrode dahlia’s voor de tafel op één van de veranda’s. Ik denk even terug aan onze eerste ontmoeting waarin ze vertelde over het besluit na een ernstige ziekte: “Ik ga niet meer overleven, ik ga leven. Op mijn manier. Zoals ik het wil.” Teruggetrokken op haar hectare aarde, vindt zij vaste grond onder haar voeten.
Hof van Eden
Op de verandatafel schikt ze de dahlia’s, het is net alsof de tafel ervan oplicht. We drinken thee met verse kruiden en raken in gesprek over rust en onrust, maar al snel daalt vrede in ons gesprek. Levende stilte. Leve de stilte. Daarom geniet ze ook zo van deze plek, omringd door parelhoenders, ganzen, kippen. In de wereld van de schepping. Hun Hof van Heden. “Het mooiste van vakantie vieren is toch thuiskomen.” En voor haar is thuis deze prachtige plek, een oase in een doorgaans dorre dogmatische wereld.
Niks maakt haar alerter, of is het allergisch, dan dogmatische mensen die klakkeloos de regels volgen. Woest wordt ze van onrecht. Ze leeft op haar eigen morele kompas, haar innerlijke navigatie. “Noem het gevoel of intuïtie. En die staat altijd ‘aan’, zolang als ik mij kan herinneren. Ik heb alleen ruimte nodig. En die vind ik hier.”
Zet haar niet vast maar laat haar experimenteren. Sporen zien en volgen. Ze past niet in een doosje of in een hokje. “Ik haat hokjes. Hokjes zorgen voor verstarring. Beweging zorgt voor verandering.”
Ze is een beweeglijke denker en neemt uiterst intensief waar. “Ach, ik wil zo veel, ben altijd aan het zoeken naar verbanden”, zegt ze terwijl ze mij een heerlijk sappige paarse pruim aanbiedt, Monsieur Hatif. De smaak heeft iets van een Reine Claude maar is veel voller en zoeter.
Smeerwortel
Mariëlle vraagt naar de spalk om mijn wijsvinger en ik vertel over de hardnekkige pijn van een zware kneuzing. “Smeerwortel. Twee tot drie keer per dag insmeren en na een paar dagen heb je geen last meer. Vergeet niet dat ik je straks een flesje meegeef.”
Gerbrand komt ter sprake, ‘de liefde van mijn leven’. Ook hij is een onverkavelde vrijbuiter, is onbegrensd in zijn denken en doen en heeft net als zij gouden handjes. “Niet te geloven dat hij eens in pensioenen handelde bij een grote verzekeringsmaatschappij en nu tuinen aanlegt en onderhoudt.”
Lievelingsplek
We verplaatsen ons naar het bankje in de oude bijenstal, ‘ons theehuis’ zoals Gerbrand hun lievelingsplek noemt. “Hier trekken we ons graag terug. Het is goed om af en toe een stap terug te doen”, zegt ze. “Zien hoe een knop van een dahlia zich vormt, hoe ze groeit, hoe een boom uitbot. De natuur beschermt, beperkt, beheerst. Noem het harmonie. Het is niet aan ons om alles te willen controleren, maar wel om te begrijpen. Begrijp je?”
Boven het geraas van de regen hoor ik Gerbrand Mariëlle roepen. Zij is in gedachten verzonken. ‘Mar’. Even later komt hij bij ons zitten. Gerbrand is zo’n mens die stabiliseert en af en toe de boel ook flink uit evenwicht kan trekken. Een mens komt anders niet in beweging. Rust daalt in in ons gesprek. Het is tijd. Bij het afscheid krijg ik nog een bosje dahlia’s mee en een flesje smeerwortel. ‘Voor thuis.’
Meer weten? www.mengelmoestuin.com Iedere vrijdagmiddag geopend voor bezoekers. Rondleidingen op afspraak.
Alje Bosma
