Ritmisch gymnaste en kampioen Liva Akpullukcu uit Alblasserdam: ‘Mijn grootste hobby is sporten’
Nieuws
Alblasserdam – Liva Akpullukcu (12) uit Alblasserdam was een vijfjarige kleuter toen ze gefascineerd raakte door ritmische gymnastiek. Na een proefles bij Olympia in Papendrecht was ze verkocht. Inmiddels is ze Nederlands kampioen en start ze dit seizoen in de eerste divisie.
Haar kennismaking met de sport herinneren Liva en haar moeder Mariska zich nog. Mariska: “Ze zat op zwemles in Papendrecht en zag in de sporthal meiden met hoepels lopen.” Door een raam keken ze later het gymlokaal in. Liva: “Ik vond het leuk om te zien wat ze allemaal konden.” Na een proefles was Liva verkocht.
Plezier en discipline
Wat begon met eenvoudige oefeningen voor kleuters, mondde uit in topsport. Afgelopen jaren trainde Liva 13 uur per week. Nu ze bij de eerste divisie begint, is dat 15 uur per week. Discipline opbrengen vindt ze niet moeilijk. “Als ik uit school kom ga ik eten, mijn haar doen en trainen. Dat doe ik al zo lang dat het normaal geworden is. Ik heb plezier met de meiden. Mijn trainingen zijn komend seizoen in Utrecht, op dinsdag, donderdag, vrijdag en zaterdag.”
Volle agenda
Omdat haar meeste vriendinnen ook gymnastes zijn, ontmoet ze geen onbegrip voor haar volle agenda. Ook buiten de trainingen spreken ze vaak af. “Soms gaan we shoppen, een film kijken of uit eten.” Ze vindt het niet erg dat ze voor andere hobby’s geen tijd heeft. “Mijn grootste hobby is sporten.”
Carpoolen
Haar moeder is er relaxed onder. “Elke keer als er meer trainingsuren bij kwamen dacht ik: dat ga ik niet doen. Maar dan probeerden we het en ging het toch goed. Nu gaan we carpoolen met meerdere ouders. Naar Dordrecht en Papendrecht heb ik altijd zelf gereden.”
Niet alleen het trainen vraagt discipline. Liva: “Je moet niet ongezond eten.” Mariska: “We kregen informatie over gezonde eetgewoonten en wat je beter niet kunt eten kort voor een training. Het belangrijkste is: niet te weinig eten. Ze zijn in de groei en trainen veel.” Met een lach: “Ze houdt echt van chips.” Liva knikt.
Niet leuk
Er was een periode waarin ze iets minder plezier had in haar sport. Ze kijkt opzij naar haar moeder. “Waarom was dat ook alweer?” Mariska: “Dat kwam door de wisseling van meiden.” Liva: “Er gingen veel meiden over naar de eerste divisie en ik bleef hangen. Dat vond ik niet leuk. Dan denk je: ben ik slechter dan de rest?”
Toen ik werd omgeroepen, dacht ik dat ik het niet was omdat ze mijn achternaam vaak verkeerd uitspreken
Trots
Die twijfel was niet nodig. Afgelopen zomer, bij de bondsfinales ritmische gymnastiek, werd ze Nederlands Kampioen met de hoepel. “Toen ik werd omgeroepen, dacht ik dat ik het niet was omdat ze mijn achternaam vaak verkeerd uitspreken.” Langzaam drong het tot haar door. “Ik was blij en kon alleen nog maar genieten. Iedereen was trots op me.” Met haar groep pakte ze ook nog eens goud. “Dat was ook heel leuk. Je bent wat minder zenuwachtig omdat je het met zijn allen doet. We waren trots op elkaar.” Mariska: “We zijn uit eten geweest om het te vieren. Ook omdat haar zus die week geslaagd was.”
Buikpijn
Starten in de eerste divisie is spannend. “Maar ik heb er ook zin in. Ik ga nieuwe meiden leren kennen en weet niet hoe zij het gaan doen. Ik denk dat ik voor de eerste wedstrijd heel zenuwachtig zal zijn. Ik krijg al buikpijn als ik eraan denk. Maar laat het maar gebeuren, het is niet het einde van de wereld als het niet goed gaat. Als ik heel zenuwachtig ben, kan ik wel eens mijn oefening vergeten.” Mariska: “Vaak zeg ik: niemand is boos als het niet goed gaat, probeer het los te laten. Maar het is ook niet niks: twaalf juryleden voor je snufferd.”
Trainster worden
Liva weet nog niet welk beroep ze later wil uitoefenen. “Prof sporter worden zou wel leuk zijn, maar ik zou liever trainster willen worden. En als ik ga werken, kan ik niet meer doen wat ik nu kan.” Mariska: “Je kunt met deze sport niet je geld verdienen. Trainsters doen het grotendeels vrijwillig. Het moet echt je passie zijn.”
School
Hoe enthousiast Liva ook is over haar grote hobby, relativeren kan ze ook. “Als ik het gymmen op een dag niet meer leuk vind, is dat ook niet erg. Ik heb het lang gedaan en er plezier in gehad. Het is niet zo dat ik het per se moet doen van mezelf.” Mariska knikt. “Zo staan we erin. Ze is 12, gaat naar groep 8 en daarna naar de brugklas. We vinden school net iets belangrijker.”
Ik wil het ver schoppen, maar ik hoef niet per se naar het WK, al zou ik het wel leuk vinden
Liefst een hond
Voorlopig wil Liva nog beter worden in haar sport. “Ik wil het ver schoppen, maar ik hoef niet per se naar het WK, al zou ik het wel leuk vinden. Als ik er plezier in heb, is het goed.” Mariska: “Wat zou je liever willen, een hond of het WK winnen?” Liva lacht. “Een hond. Een labradoedel of een labrador.”
