Amber is helpende plus: ‘Zonder ons zou het eenzaam worden in de zorg’
Nieuws
Hank - Het kopje koffie op het terrasje bij Kees en andere één-op-één-momentjes met cliënten maken haar werk ontzettend leuk. Amber van den Anker (35) is helpende plus. Aanvankelijk werkte ze in de verpleeghuiszorg, maar sinds 2020 werkt ze met mensen met de ziekte van Huntington. Door te vertellen over haar vak hoopt ze ook meer bekendheid te geven aan deze relatief onbekende ziekte, die bij buitenstaanders vaak voor verwarring zorgt.
Amber: “Mensen met Huntington maken onwillekeurige bewegingen, waardoor het kan lijken of ze dronken zijn. Ze zijn dwangmatig, praten vaak moeilijk, zijn vergeetachtig, traag in hun reacties en kunnen last hebben van spierstijfheid. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat Huntington een combinatie is van A.L.S., Parkinson en dementie.”
“Mensen met Huntington hebben behoefte aan controle en structuur. Met mijn autisme heb ik dat ook, daardoor kan ik me goed inleven in de verwarring die kan ontstaan als een afspraak niet doorgaat. Als helpende plus probeer ik de rust te bewaren, alternatieven te bieden en te zorgen dat ieders dag goed verloopt. Dat is soms een uitdaging.”
Diverse functies
Op de dependance van de Kloosterhoeve, waar Amber werkt, wonen twaalf mensen met Huntington. Zij worden bijgestaan door beroepskrachten in acht verschillende functies.
Verpleegkundigen en verzorgenden IG draaien dag-, avond- en nachtdiensten. Een helpende en een helpende plus werken alleen dag- en avonddiensten, omdat zij niet bevoegd zijn om alleen op de groep te staan.
Het is voor mij heel normaal. Ik heb alleen moeite met overgeven
Tijdens hun diensten bieden Amber en haar collega’s zorg op maat. Sommige cliënten hebben veel zorg nodig, anderen zijn nog heel zelfstandig. Waar nodig wordt geholpen met douchen, aankleden, toiletbezoek, opstaan en naar bed gaan.
Ook worden luiers verschoond. Amber zou het bijna vergeten: “Het is voor mij heel normaal. Ik heb alleen moeite met overgeven.”
Gezamenlijk
De koffie en de maaltijden gebruiken de bewoners gezamenlijk. Amber dekt de tafel, smeert boterhammen voor wie dat niet meer kan en helpt een enkeling met eten en drinken. Alle genoemde werkzaamheden deed ze ook toen ze in de verpleeghuiszorg werkte. Ze had toen alleen haar diploma MBO-2 voor helpende.
Vijf jaar geleden kwam daar, na een opleiding van een half jaar, de plus bij. Als helpende plus mag ze ook medicijnen verzorgen, ondersteunen bij contacten met familie en artsen en mensen begeleiden bij hun dagprogramma. Juist dat laatste maakt dat Amber haar werk enorm leuk vindt.
Gesprekken
Herhaaldelijk heeft ze het over een “praatje maken” als Amber vertelt over een werkdag. Gesprekjes weeft ze overal tussendoor: onder de koffie en de maaltijd en tijdens het douchen en het omkleden. Ook gaat ze er speciaal voor zitten.
Amber: “Ik voer graag goede gesprekken met de cliënten. Gesprekken met de mens achter de ziekte. Voor goede zorg is dat ook belangrijk. Alleen zo kom je erachter dat muziek tijdens het douchen iemand goed doet of dat iemand niet door een man gewassen wil worden. De achtergrond van mensen is mede bepalend voor het gedrag dat ze nu hebben.”
Al heel jong wist Amber dat ze de zorg in wilde. Het ‘dankjewel’ in de zorg sprak haar aan. Amber: “Je maakt deel uit van iemands leven. Je helpt mensen om hun dag draaglijk te maken. Dat geldt zeker voor mensen met Huntington. Deze doelgroep is fascinerend en uniek. Dat ik hen een stukje mag begeleiden, anders dan naar toilet en bed, is heel waardevol.”
Persoonlijk
Amber haalt haar telefoon tevoorschijn: “Kijk, dit schilderij maakte ik samen met een cliënt voor haar kleinzoon. Als je dan de verwonderde reactie van de dochter ziet… Die persoonlijke dingetjes, die één-op-één-momentjes maken het leuk. Zoals samen met een cliënt haar hond uitlaten of samen muziek luisteren. Je ontmoet dan een persoonlijkheid en niet iemand die ziek is.”
Het inkomen houdt mensen bij de zorg weg
Amber vertelt dat door veranderingen in de zorg dit soort elementen steeds verder aan banden gelegd worden. Zo mogen er geen boodschappen meer gedaan worden met cliënten en mogen wandelingetjes alleen nog over het eigen terrein.
Amber denkt dat het zonder helpenden plus eenzaam zou worden in de zorg: “De zorg zou beperkt worden tot het hoogst noodzakelijke. Het sociale en menselijke valt weg. Juist de dingen die het werken in de zorg zo mooi maken.”
Zoals op veel plekken in de zorg, zijn er ook op de werkplek van Amber vacatures. Amber: “Het inkomen houdt mensen bij de zorg weg. Zelf vind ik mijn inkomen redelijk, al zou er best wat bij mogen. De zorg is intensief en je moet ook werken in de weekenden en op feestdagen, maar ik zou niet anders willen.”
