Het roer om en op wereldreis: familie Visser verkocht hun huis en vertrok

DUSSEN • Gerben (44) en Lydia (38) Visser verkochten hun huis om samen met hun kinderen Rafa (11), Efraïm (9) en Sifra (4) te gaan reizen. Het digitale nomadenleven: een reizend bestaan waarbij Gerben geld verdient met werk dat hij digitaal uitvoert. Voor een medische behandeling zijn ze een periode terug in Nederland en verblijven op een prachtige plek in Dussen.

Waarom wachten met je hart volgen totdat het misschien te laat is? Niet doen is ook spijt. “Het zaadje voor deze keuze werd geplant in coronatijd”, vertelt Lydia. 

“Je zoekt naar het gevoel van vrijheid. De wereld stond in de fik en wij dachten: wat zijn we aan het doen? Dat zaadje kreeg een groeispurt toen we op 6 december 2022 in het ziekenhuis het bericht kregen dat Efraïm voor 95 procent slechtziend zou worden.” 

Even is Lydia stil en zegt: “Je hoofd hoort 100 procent blind, je wereld staat op zijn kop.”

Zoveel mogelijk herinneringen maken

“Je wil met je kinderen zoveel mogelijk herinneringen maken en toen besefte we: dan moeten we dit nu doen”, vertelt Gerben. “Efraïm wilde altijd sneeuw zien, hij bad zelfs om sneeuw. We zijn direct die kerstvakantie met een camper naar Zweden gegaan.”

“Mensen beginnen met een zonnig land”, lacht Lydia. “Wij zijn wel van in het diepe springen. Nog nooit met een camper gereden, dan gelijk maar Zweden, waar het min 15 is.”

Zekerheid of avontuur

“Na deze ervaring stonden onze gedachten niet stil. Jonge mensen in onze omgeving werden ziek en we zeiden altijd: ooit willen we een lange reis maken met onze kinderen, waarom dan niet nu?”, vertelt Lydia. 

Waarom wachten met je hart volgen totdat het misschien te laat is

Waarop Gerben aanvult: “Waarom wachten met je hart volgen totdat het misschien te laat is? Je geeft alle zekerheden op. Ik heb echt alle ‘maars’ moeten overwinnen, maar ach, dat kun je ook avontuur noemen.”

Onverwachte reis

“We besloten het roer om te gooien, ons huis was snel verkocht. Tien jaar geleden woonden we op Bonaire, waar we beiden werkten in de verslavingszorg. We wilden terug om dit aan de kinderen te laten zien en dan doorreizen naar Curaçao om bij de zus van Gerben op bezoek te gaan, die daar met haar gezin woont.”

Maar toen kwam het bericht dat Tonja, de zus van Gerben, onverwachts op Curaçao was overleden. Gerben en Lydia reisden samen naar Curaçao voor het afscheid. 

Terug in Nederland werd twee dagen later hun huis opgeleverd en stapten ze met de kinderen op het vliegtuig naar Bonaire, om daarna met de camper verder te reizen.

Rust

“We stapten in de camper, het regende in Nederland, in België, in Duitsland, in Frankrijk; we zijn plankgas doorgereden naar de zon. We hadden haast, wilden alles zien, maar na verschillende plaatsen gezien te hebben, kwamen we onverwachts op een camping.”

“We zouden hier één dag staan, maar dit werd drieënhalve maand. Hier kwamen we pas tot rust en gingen we over naar een relaxter leven.”

Je leven in één auto

Terwijl ze reizen, geeft Lydia onderwijs aan de kinderen. “Ik had niet verwacht dat ik gelukkig zou worden van niet meer zoveel hebben. Ik heb nu wat ik nodig heb. Ik heb geen huis en schuur met gereedschap. Het is elke keer een bijzonder gevoel om alleen maar bij je te hebben wat je nodig hebt, en dat past dus in één auto. En ik vind het zo geweldig dat ik zoveel zie van het leven van mijn kinderen. Ik zie ze opgroeien, hoe rijk is dat.”

Ik had niet verwacht dat ik gelukkig zou worden van niet meer zoveel hebben

Natuurlijk zijn we ook benieuwd wat de kinderen van het leven in de camper vinden. De jongens vinden het maar een vervelende vraag, waarom wil nu juist altijd iedereen dit weten? 

Maar hun 4-jarige zusje kijkt me met haar heldere ogen aan en zegt heel verbaasd, maar zeer scherp: “Hoezo, wij wonen hier gewoon.”

Samen een team

“We genieten van de verrassende vergezichten,” vertelt Gerben. “We worden wakker met de vogels en vallen in slaap met het geluid van de krekels. Natuurlijk zit het ook weleens tegen, wij zijn ook een gewoon gezin.” 

Waarop Lydia aanvult; “We zijn samen een team geworden, beleven mooie momenten en brengen veel tijd door met elkaar.” Waarop Gerben beaamt; “Dit pakken ze ons niet meer af.”