AD-journalist Tim Hartman ging Down Under: ‘Parijs is nog ver, maar wie weet...’

ARKEL • Bijna een maand was Tim Hartman verslaggever voor het Algemeen Dagblad van het WK-vrouwenvoetbal in Nieuw-Zeeland en Australië.

De inwoner van Arkel deed afgelopen weken verslag voor het Algemeen Dagblad van het wel en wee van onze Oranjeleeuwinnen op het wereldkampioenschap vrouwenvoetbal. Met een reistas vol ervaringen keerde hij terug van de andere kant van de wereld.

Vliegangst
“En ik was, na negentien vluchten, ook gelijk verlost van mijn vliegangst”, lacht de bijna 29 jaar geleden in Gorinchem geboren journalist. “Toen ik vroeger op vakantie ging met vrienden moesten ze altijd lachen omdat ik in het vliegtuig het tafeltje voor me vasthield. Toen mijn chef vroeg of ik interesse had in het WK-vrouwenvoetbal, dacht ik heel even: ‘Oh, dat is wel héél ver’, maar ik hoefde er geen moment over na te denken. Ik had bij mijn sollicitatie aangegeven graag op pad te willen en niet alleen vanuit kantoor te schrijven. Dat is meer dan gelukt.”

Jongensdroom
Een jongensdroom kwam uit. “Mijn vader was leider van mijn team bij GJS. Als keepertje deed ik mijn best en pa maakte de verslagen, hield de standen en de topscorers bij. Dat begon ik na te doen. Toen hij op jonge leeftijd overleed, ik was tien jaar oud, ben ik dat blijven doen. Daar is het allemaal begonnen eigenlijk. Het blijft geinig om die verslagen terug te lezen. Eenmaal op de middelbare school liep ik een snuffelstage bij een makelaar, omdat mijn broer dat ook had gedaan. Lekker naar buiten, dat leek me wel wat, maar in 5 VWO ging ik stagelopen bij Matthijs Daniels van de Gorcumse Courant. Na eerst een telefonisch interview mocht ik aan het eind van de werkweek naar buiten. Naar de expositie ‘Griezelen in Gorcum’ in het Gorcums Museum. Dat was mijn eerste stukje in de krant.”

Stad Gorinchem
Tim was verkocht. Na het afronden van het VWO koos hij voor de hbo-studie Journalistiek. “Ik heb er geen seconde spijt van gehad. Ik kon als stagiair/freelancer aan de slag bij De Stad Gorinchem om het vak echt te leren. In mijn laatste studiejaar volgde een stage bij AD Sportwereld. Daar mocht ik mooie dingen doen, zoals Parijs-Roubaix. Het lukte in eerste instantie niet om te blijven, maar later kwam ik als freelancer terug op de onlineredactie en sinds twee jaar doe ik dat fulltime. Ik volg tijdens mijn werk alles wat op sportgebied gebeurt: verslagen maken, liveblogs, socials bijhouden. Daarnaast mag ik regelmatig interviews maken en verslag doen. Dat blijft het leukst.”

Best fris
Afgelopen december kreeg Tim zijn eerste grote klus; het WK-darts in Londen. “Als jochie was ik al gek van darten en ook al eens met vrienden naar een toernooi in AFAS Live geweest. Sta je nu ineens voor je werk op het WK, geweldig natuurlijk.”

Tim schreef als de beste en kreeg als beloning het WK-vrouwenvoetbal. “Met collega’s van andere kranten en ook van de NOS en ESPN heb ik een prachttijd gehad. Na de poulewinst was de 1/8 finale tegen Zuid-Afrika in Sydney. Een prachtige stad, die ik in mijn spaarzame vrije tijd heb mogen verkennen. Het was daar winter, in Nieuw-Zeeland was het soms maar vijf graden. Best fris, ook omdat ik alleen een zomerjasje had meegenomen. Bij mijn vertrek vanaf Schiphol was het 30 graden, dus ik zei bij het inpakken nog tegen m’n moeder: ‘Ach, hoe koud kan het nou zijn?’ Toch blij dat ik m’n truien en muts wel had ingepakt, haha.”  

Adrenaline
Hij geniet nog na. “De kwartfinale tegen Spanje was tof. Net voor aanvang was er nog een aardbeving, ik dacht dat er een zware trein voorbij denderde. Het bleek een schok te zijn van bijna 6 op de schaal van Richter. Geen paniek, Nieuw-Zeelanders waren dat wel gewend. De wedstrijd begon en Spanje was beter. Mijn slotzin dat we werden uitgeschakeld door een ongelukkige penalty was geschreven. Tot Stefanie van der Gragt de gelijkmaker scoorde. Niet alleen bij de speelsters steeg de adrenaline, maar ook op de perstribune. Wat een beleving.”

Het smaakt naar meer. “Zeker, ik hoop weer op het WK-darts en op termijn misschien wel het WK voetbal voor mannen of de Olympische Spelen. Parijs is nog ver, maar wie weet...”