Topsporter Laura de Zwart verlegde haar focus na ziekte: ‘Ik leef in het moment’
Nieuws
Groot-Ammers – Laura de Zwart uit Groot-Ammers vertrok op 31 augustus naar Monaco om haar droom na te jagen: uit het volleyballen halen wat er voor haar in zit. Maar doordat ze te maken kreeg met een chronische vorm van leukemie, is haar focus veranderd.
Als Laura medio augustus de deur van haar ouderlijk huis openzwaait, valt meteen haar lengte op: 1,98 meter is ze. Omdat de 27-jarige topsportster steeds maar kort in Nederland is, vindt ze het nu niet de moeite om eigen woonruimte te zoeken. Dus ontvangt ze haar bezoek in de keuken van haar ouders. “Nu ik tussen de sportseizoenen in zit, woon ik hier. Dat duurt twee à drie maanden. Mijn ouders zijn vaak weg, dan heb ik het rijk voor mijzelf alleen.”
De kans dat de pillen niet werken is heel klein, en dat gebeurde bij mij
Zielige films
Heftige jaren heeft de volleybalster achter de rug. Eerst was er haar ziekzijn in 2022. Wat begon met een schijnbare verkoudheid, bleek kanker te zijn. Ze wist weinig over de ziekte. “Ik had alleen zielige films gekeken, zoals ‘Achtste groepers huilen niet’, dus je weet: dit is serieus. Heel je wereld staat op zijn kop.”
Terugslag
Nadat ze eind 2022 was teruggekeerd op de velden, moest ze al snel weer stoppen vanwege een terugslag in haar herstel. “Dat had ik niet ingecalculeerd. Met chronische leukemie krijg je medicatie die je heel je leven moet slikken. De medicijnen onderdrukken de ziekte, zodat je alles zou moeten kunnen doen. Ik was aan het opbouwen: net weer wedstrijden aan het spelen, bij een Duitse club aan het kijken en met mijn volgende stap bezig. Maar bij een medische controle bleek dat het niet goed was. De kans dat de pillen niet werken is heel klein, en dat gebeurde bij mij.”
Zwak en ziek
Er volgden chemokuren en bestralingen. Op sommige dagen kon ze niet eten en praten; haar keel en slokdarm waren ontstkoken. Liggend aan de pijnpomp vroeg ze zich af of het wel goed zou komen. “Ik begon in Dordt met chemo’s, op 2 januari 2023. En op 10 maart kreeg ik in het Erasmus mijn stamceltransplantatie. Daarna moest ik een aantal weken in isolatie blijven. Ik was heel zwak en ziek, wilde naar huis. Vervolgens ben ik nog een paar keer opnieuw opgenomen, vanwege longontsteking en longembolie. Ik had heel nare medicatie die ik 70 dagen moest slikken. Daardoor moest ik elke dag twee keer overgegeven. Dan blijft er niet veel van je over.”
Gewoon gaan
Hoe sloeg ze zich erdoorheen? “Door te vertrouwen op de dokters en niet teveel na te denken. Gewoon gaan. Je kunt vragen: waarom gebeurt dit met mij? Maar daar heb je niks aan. Je moet gewoon door. Mijn ouders waren er elke dag, mijn broer en zijn vriendin waren er vaak, vriendinnen kwamen vaak langs. Dat is heel fijn. Ze hoefden niet altijd te praten, als ze er maar gewoon waren. En ik heb lieve zusters gehad, mensen die goed voor me zorgden.”
Focus verlegd
Haar ervaringen beïnvloedden haar houding. “De sport is nog steeds belangrijk, maar andere dingen zijn belangrijker geworden. Eerst wilde ik de beste zijn, het hoogste behalen. Nu zeg ik: dankzij de sport kan ik reizen, nieuwe mensen ontmoeten, doen wat ik leuk vind. De focus is iets verlegd. Ik denk dat ik alles wat meer per dag bekijk. Ik leef in het moment en probeer daar het beste uit te halen. Vroeger had ik soms oogkleppen op: alle focus lag op volleybal. Als ik terugkijk, denk ik: je hebt toen al leuke dingen meegemaakt en daar stond je niet bij stil. Dat probeer ik nu meer te doen. Toen kon ik heel erg teleurgesteld zijn als we verloren. Dat vind ik nog steeds niet leuk, maar ik kan beter relativeren. In mijn team zeg ik soms: joh, het lijkt heel erg, maar het is ook maar een spelletje. Wel het leukste spelletje dat er is.”
Vroeger liep ik langer ergens mee door
Lijf
Sinds de diagnose in 2022 is er ook in haar omgang met haar lichaam iets veranderd. “Ik denk dat ik mijn lijf nu heel goed ken. Ik voel wanneer ik wat meer rust moet nemen en wanneer ik me moet laten checken. Vroeger liep ik langer ergens mee door.”
Avontuur
Na een jaar in Nancy te hebben gewoond, is sinds kort Monaco haar standplaats. Ze heeft veel zin in het nieuwe seizoen. “Ik vind het leuk om in het buitenland te wonen, op avontuur te gaan. Ik hou ook van reizen, nieuwe dingen ontdekken, mensen ontmoeten.” Nu ze bij AS Monaco speelt, is de ‘voertaal’ veranderd. “In het afgelopen seizoen spraken we Engels met elkaar. In Monaco spreken de meeste andere speelsters Frans. De coach komt uit Portugal, op training spreken we Engels. Maar in de groep met de meiden spreken we nu voornamelijk Frans.” Lachend: “Wie weet, na dit seizoen spreek ik het misschien vloeiend.”
Ambitieuze dromer
Hoe omschrijft ze zichzelf? Na enig nadenken: “Als een positieve, veerkrachtige, ambitieuze persoon. Toch wel een dromer. Ik wil nog graag dingen bereiken, maar wil ook graag gewoon een leuk leven leiden. Ik doe een online studie: International Management. Ik hoop daar volgend jaar december mee klaar te zijn.”
Mooiste sport
Over haar sport zegt ze: “Het is wat mij betreft de mooiste sport die er is. Het teamgevoel, omdat je elkaar heel hard nodig hebt. En het is technisch. Heel kleine veranderingen in je bewegingen kunnen grote effecten hebben. Je moet controle hebben en het is dynamisch, er gebeurt heel veel. Er zijn veel momenten waarop je kunt scoren of punten kunt verliezen. Ook is het atletisch: je moet hoog kunnen springen, hard kunnen slaan, over de grond kunnen duiken.”
Wat veel mensen niet weten over haar: “Ik heb een tijdje mijn eigen kleding ontworpen en gemaakt. Dat kost veel tijd, dat doe ik niet meer.”
In een bubbel
Als mensen die belangrijk voor haar zijn noemt ze haar ouders, broer en zijn vriendin en haar beste vriendinnen. “Maar in het seizoen kom je in een bubbel, dan draait alles om je team. Het afgelopen seizoen had ik een leuk team, we deelden alles met elkaar. Bizar eigenlijk hoe je al vrij snel heel close bent met een hele groep wildvreemde mensen die van over de hele wereld komen. Dat vind ik een leuk aspect aan volleybal in het buitenland: je leert zoveel mensen kennen, van allerlei culturen en landen.”
Beetje trots
Ze was 15 jaar toen een kenner over haar zei: ‘er zit wel potentie in’. “Ik zat in dames 2 en speelde in Groot-Ammers een wedstrijd mee met dames 1. Ik was lang en ik bewoog goed, dat zijn dingen waar ze naar zoeken. En volleyballen, dat kan je leren.” Ze mocht naar regiotrainingen. “Daar was al heel snel iemand die zei: ze moet naar Papendal. Ik wist niet goed wat Papendal inhield. Ik mocht gaan spelen met het nationaal jeugdteam. Wow, dacht ik, dat is heel bijzonder, maar dat kan ik toch helemaal nog niet? Ik was ook een beetje trots denk ik.”
Monaco
Op 31 augustus stapte ze in het vliegtuig naar Monaco, op 1 september begonnen haar trainingen daar. Kort voor haar vertrek zei ze: “De eerste periode zal wennen zijn. En meer trainen. Waarschijnlijk ben ik daar tot eind april 2027. Misschien komt ik met kerst nog even terug naar Nederland; ik weet niet of we veel wedstrijden hebben in die periode.” Met een lach: “Maar als ik niet naar Groot-Ammers kan komen, kan mijn familie wél naar mij komen. Wie weet!”
Ik ben nog niet klaar om te settelen, ik doe liever wat ik nu doe
Geen standaardleven
Vriendinnen praten steeds vaker over dingen die vallen in de categorie ‘huisje, boompje, beestje’. Hoe vindt ze dat? “Ik ben nog niet klaar om te settelen, ik doe liever wat ik nu doe. Op dit moment heb ik geen relatie. Maar mijn meeste vriendinnen zijn ook volleyballers en mijn beste vriendin in Nederland is danseres; zij heeft ook geen standaardleven, maar is wel meer gesetteld. Ik leef sinds mijn vijftiende volledig in de volleybalwereld, je leert zo veel mensen snel heel goed kennen, bent gelijk close met elkaar.”
Warm land
Voorlopig wil Laura ‘alles uit volleybal halen wat erin zit’ voor haar. Ze heeft geen idee hoe lang ze het kan volhouden in de topsport. “Als je in de dertig bent, is het al indrukwekkend. Het is een sport met veel blessures. Ik hoop uiteindelijk op een mooie plek te landen en sta voor van alles open. Qua beroep weet ik niet goed wat ik wil. Mijn studie International Management is breed, ik kan nog veel kanten op. Ik bekijk de dingen per jaar. Je weet niet wat er gaat gebeuren. Misschien beland ik in een mooi warm land.”
Carrière Laura de Zwart
Laura de Zwart maakte in juli 2017 haar debuut voor Oranje. Ze was toen 18 jaar. Na twee jaar Talentteam Papendal en een jaar Eurosped in de Eredivisie maakte ze de stap naar het Duitse Dresden. Voordat ze uitkwam voor VfB Suhl Thuringen (2020-2022), studeerde ze Fashion & Textile Technologies in Enschede. Dat deed ze met veel plezier, maar door haar vertrek naar Duitsland moest ze de studie opgeven.
Een transfer naar Rode Baden Vilsbiburg ging niet door toen ze in 2022 een chronische vorm van leukemie bleek te hebben. Ze knapte op en maakte eind 2022 haar rentree bij Sliedrecht Sport in de Eredivisie. Helaas volgde er een terugslag. Haar broer Mark doneerde stamcellen, Laura herstelde. Pas in de zomer van 2024 kondigde Laura haar definitieve terugkeer op de velden aan. Samen met Sliedrecht Sport behaalde ze de finales om het kampioenschap. Afgelopen seizoen had ze een contract bij Vandœuvre Nancy Volley-Ball in Frankrijk sinds dit jaar bij AS Monaco.
