Gieser Wildevrouwen uit Noordeloos verleggen al zingend hun grenzen

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

NOORDELOOS • De Gieser Wildevrouwen uit Noordeloos delen lief en leed, verleggen al zingend hun grenzen, maken lol én wonnen in het afgelopen jaar een prijs.

Roos, Anne, Ans en Gerrie hebben zich op een grijze novemberochtend rondom de tafel van dirigente Marlous Luiten geschaard. In feestelijke kleding, voor de foto. “Die kleding, dat is altijd een terugkerende vraag”, zegt Marlous met een grijns. “Wat trekken we aan voor een optreden? Daar gaat enorm overleg aan vooraf. Ik heb ook een mannenkoor, die mannen hebben allemaal een overall aan.” De vrouwen lachen.

Bloednerveus

Je kunt je hier thuis voelen en komt in een warm bad

Dirigente Marlous Luiten richtte het koor op in 2007. “We zijn gewoon begonnen met zangles rondom de keukentafel.” De eerste jaren noemden ze zichzelf het Keukentafelkoor. Pas voor hun eerste optreden, een huiskamerconcert, bedachten ze hun huidige naam. Dat eerste optreden was in een voormalige kerk, verbouwd tot woonhuis. Marlous: “Dat was superleuk. Iedereen was bloednerveus.” Gerrie: “Vooral omdat het voor bekenden was. Je wilt dat ze na afloop zeggen: dat was mooi.” Ans: “We hebben toen geen negatieve kritiek gehad, maar ook niet echt positieve.” Gerrie kijkt Ans verontwaardigd aan. “Ze vonden het leuk Ans!”

Swingen en acteren

Verwacht bij de Gieser Wildevrouwen geen koor dat netjes in het gelid staat. De dames swingen en acteren en als dat bij een liedje past springen ze ook lekker uit de band. “We waren vanaf het begin al licht theatraal, dat is belangrijker geworden”, zegt Marlous. “We zoeken altijd een thema dat bij ons past. Voor onze deelname aan het BALKFestival-west, afgelopen voorjaar in Noordwijk, kozen we het thema ‘moeder’. We kozen een mix van popliedjes, Nederlandstalig cabaret en een klassiek nummer: het Ave Maria, over de moeder der moeders.”

Het publiek en de jury in Noordwijk reageerden enthousiast. Gerrie: “Het publiek zei: we hebben tijdens jullie optreden alles meegemaakt; het was hilarisch, prachtig, ontroerend.” Marlous: “We brachten alles in de vorm van een laatste repetitie, vlak voor een groot optreden. Dus het was heel los. Een van ons deed bijvoorbeeld alsof ze was vergeten de optreedkleren aan te trekken.”

Trofee

Ze gingen met de trofee naar huis. “We waren uitzinnig”, zegt Gerrie. “En verbaasd.” Anne: “Het is natuurlijk ontzettend leuk om een koor te zien dat er zin in heeft, dat iets wil delen met het publiek.” Roos: “Een van onze koorleden is dominee. Ze moest de zondag erna preken. Dwars door de preek heen zei ze ineens: ‘Ik moet even wat vertellen. Met ons koor hebben we gisteren een prijs gewonnen.’ Ze was er helemaal vol van!”

Theatrale vorm

Marlous is trots. “Op dat festival staat de top van Nederland, qua a capella muziek. Wij zingen niet alles a capella, dus dat is wel apart. Doordat wij die theatrale vorm hebben, is het voor het publiek veel leuker.”

Chemorugzakje

De onderlinge band komt ter sprake. Die werd versterkt toen een van de leden ziek werd. Marlous: “We hadden een prominent lid: Ada. Zij was ontzettend no nonsense, heel erg recht voor zijn raap. Ze werd ziek, dat hebben we intensief meegemaakt want ze kwam met chemorugzakje naar de repetities. Een paar weken voordat ze overleed hebben we nog met haar opgetreden, in Gorcum. Tot haar overlijden hebben we met haar meegeleefd.” Ze zongen bij Ada’s uitvaart en bij een herdenkingsdienst in het hospice. Ans: “Ik heb staan janken.”

Intens

Herinneringen aan Ada komen boven. “Ze kwam uit een toneelclub en had een heel grote zolder met toneelkleding”, vertelt Marlous. “Ze trok zich niet terug toen ze ziek werd, dat was mooi maar ook heel intens.”

Bescheiden

Het koor is meer dan een avondje zingen. “Iedereen mag hier zijn zoals ‘ie is”, zegt Anne. “Je kunt je hier thuis voelen en komt in een warm bad. Ik heb in meer creatieve groepen gezeten, daar had je altijd een haantje de voorste, maar hier is iedereen bescheiden.” Met elkaar verleggen ze hun grenzen, durven ze uit hun comfortzone te stappen. Roos: “Na een half jaar doe je ineens iets waarvan je eerst dacht dat het nooit zou lukken.” Anne: “Je stimuleert elkaar. Ik voel me gewoon gedragen door het koor.”