Schotse Neil McKenzie houdt van schoenen

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

KINDERDIJK/ALBLASSERDAM • Neil McKenzie is industrieel radioloog, maar ook bijzonder handig met schoenen. Je zou hem schoenkunstenaar kunnen noemen.

Kinderdijker McKenzie is zeldzaam bedreven in het poetsen en met de hand verven van schoenen. Dit is niet het ambacht waar hij als tiener voor koos. Op vijftienjarige leeftijd trok McKenzie voorgoed de schooldeur achter zich dicht. Twee jaar later was hij militair voor het Britse leger. 

Arme wijk
McKenzie werd geboren in het noorden van Schotland. De eerste vijf jaar van zijn leven woonde hij in de bergen van Aboyne. Het gezin McKenzie emigreerde naar een arme wijk in het Engelse Leeds.

Agressie
Gezeten in de winkel van Van Mourik Schoenen in Alblasserdam, achter de tafel waaraan hij schoenen poetst en verft, vertelt hij: “Ik groeide op in een hechte buurtschap, maar de mensen waren laaggeschoold en er was veel agressie. De leerkrachten op school gaven niet echt om ons, ze vonden ons hopeloze gevallen. Het leger was een manier om aan het leven in die wijk te ontsnappen. Ik werd opgeleid tot medic, iemand die de eerste medische hulp verleent aan militairen die gewond zijn geraakt.”

Geweldig leven
De geboren Schot nam met het Royal Army Medical Core deel aan humanitaire missies in onder andere Afghanistan, Kosovo, Irak en Bosnië. “Het was intens. Ik liep PTSS op waar ik vier jaar geleden voor ben behandeld. Maar het was een geweldig leven, ik reisde de hele wereld over. It was war, but it was a lot of fun stuf as well. In 25 jaar bezocht ik 86 landen.”

Industrieel radioloog
Na 12,5 jaar verliet hij het leger en ging aan de slag als privat medic voor onder andere filmproducenten en op booreilanden. Ook werkte hij als bodyguard. Dat werk beviel niet echt. “Ik liet me omscholen tot industrieel radioloog. Sinds 2014 inspecteer ik materialen met behulp van röntgenstraling, in de olie- en gasindustrie. Ik woonde lange tijd in Polen en werkte in Nederland.”

Ilona
In 2018 ontmoette hij Ilona van Mourik. “We trouwden en gingen wonen in Kinderdijk. Mijn zwager Niels van Mourik vroeg me of ik in de zaak wilde komen helpen met het verven van schoenen. Ik zei: waarom niet?”

Parade-boots
Een nieuwe passie werd geboren. Met een lach: “I love painting shoes.” Bijna teder pakt hij een schoen op en laat zien hoe minutieus hij te werk gaat. “Ik ben er onverwacht goed in geworden.” Minder onverwacht is zijn vakkundigheid op het gebied van poetsen. “In het leger moest ik schoenen poetsen. Onze ‘parade-boots’ moesten glimmen als spiegels. Je moest je gezicht erin weerspiegeld zien.” 

NK Schoenpoetsen
Vorig jaar nam hij deel aan het NK Schoenpoetsen in Amsterdam. “Iedereen was er verbaasd over hoe snel ik het kan. Maar ik was nerveus, bizar. Ik had moeten winnen, maar ik maakte een fout.” Hij wikkelt een stukje katoen om zijn wijs- en middelvinger en doopt die in een blikje was. “Mijn ringvinger gebruik ik om in een kommetje water te dopen. Per ongeluk doopte ik de verkeerde vingers in het water en veegde de schoensmeer van de schoen. Dat gebeurde in de laatste minuut, ik kon het niet meer herstellen.”

Dertig paar
Als hij mensen ontmoet kijkt hij altijd naar hun schoenen, erkent hij lachend. “Maar je kunt een persoon niet beoordelen op zijn schoenen. Je wordt vaak verrast. Iemand kan binnenkomen met een stropdas en deftige schoenen en op zoek zijn naar de meest buitensporige schoenen. Sinds ik een relatie heb met Ilona draag ik alleen nog maar schoenen uit de winkel, om ze te promoten. Happy wife, happy life. Maar ik klaag niet.” Aan zijn voeten zit een paar groene, glanzende hoge schoenen van Harris. “Ik heb dertig paar schoenen. En ongeveer tweehonderd petten.”

Kinderdijk
Na al zijn omzwervingen is Kinderdijk zijn stabiele thuishaven geworden. “Ik voel me er thuis. Ik heb hier nieuwe familie gekregen. Ik hou van Kinderdijk, het is een mooie plek. De stad vind ik leuk, maar ik wil er niet leven: te luidruchtig.”

Kerstcadeau
Wat maakt het schoenen verven zo leuk? “Je moet inschatten wat de klant precies wil. Als je dat goed doet, is het mooi om het gezicht van de klant te zien zodra je hem zijn nieuwe schoenen laat zien. Alsof je naar een kind kijkt dat een kerstcadeau uitpakt.”