Jo (81) rolt haar es-bas nog één keer per rollator naar Volharding

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

NOORDELOOS • Jo van Delzen-Wallaard uit Noordeloos is 81 jaar. Ze heeft een rollator, alleen om haar grote es-bas te vervoeren, want ze loopt nog als een kievit.

Op zaterdag 22 oktober hangt Jo van Delzen-Wallaard haar es-bas in de wilgen. Samen met Da Capo uit Giessenburg geeft Volharding Noordeloos dan een afscheidsconcert. Jo denkt dat het dan de laatste keer zal zijn dat ze haar instrument zal bespelen. “Spelen doe je niet alleen, dat moet je met elkaar doen.”

Vingers
Waarom stopt ze? “Ik vind het genoeg geweest. Tijdens de coronapandemie kwam ik erachter dat ik het niet zo erg miste. Ik vond het wel best dat ik in de winter niet ‘s avonds de deur uit hoefde. Mijn hoofd kan het nog wel aan, maar mijn vingers doen het niet zo goed meer.”

Monumentaal pand
Ze woont in een monumentaal pand naast de oude kerk in het dorp, naast het huis waarin ze werd geboren. Overal in haar woning staan, liggen en hangen muziekinstrumenten. “Ik ga graag naar rommelmarkten. Als ik daar instrumenten zie, kan ik ze niet laten liggen”, zegt ze lachend.

Vrouwen werven
Jo was zestien toen ze lid werd van muziekvereniging Volharding. “Er waren alleen mannen bij de vereniging destijds, maar het aantal leden werd minder.” Het bestuur besloot ook vrouwen te werven. “Ze vonden zeven meiden.” Eén van die meiden was ze zelf. “Ik begon met de es-hoorn. Ze hadden niet anders, ik kon niet kiezen.”

Korte rokjes
De vrouwelijke leden kregen ook een uniform. “Daar zaten belachelijke korte rokjes bij. Dat vond ik raar, ik was niet gewend met zo’n kort rokje te lopen. Maar dat was door mannen uitgezocht natuurlijk.” Na de hoorn volgden een bugel en een bariton, totdat ze bij de es-bas aanbelandde. De repetities vond ze altijd leuker dan de uitvoeringen.

Warme pap
Met haar eerste man, Jan Houweling, kreeg Jo drie kinderen: Jan, Greet en Alfons. Ook zij werden lid van Volharding. Dochter Greet: “Muziek hoorde bij de opvoeding. Ik was zes toen ik begon. Tot tien uur ‘s avonds was je bij de wekelijkse repetities. Wat je kon speelde je mee. We kregen een bordje warme pap als we thuiskwamen, en dan gauw naar bed.”

Kleinkinderen
Verzuimen was er niet bij. Jo: “Je moet een trouw lid zijn, anders hebben ze niks aan je. Een muziekvereniging is net als een orgel, de leden zijn de toetsen. Als een lid niet komt, kun je geen orgel meer spelen.” Trots voegt ze eraan toe: “Mijn kinderen zijn dit jaar vijftig jaar lid en van mijn tien kleinkinderen zitten er vijf kleinkinderen bij Volharding.”

Archief op zolder
Jo deed bij de vereniging meer dan muziek maken. “Ik heb jarenlang de uniformen in beheer gehad. Ik moest soms net voor de uitvoering achter de naaimachine kruipen omdat een uniform niet meer paste. Het archief had ik ook in huis: drie grote ijzeren kasten op zolder.”

Familieorkestje
Hoewel haar eerste man accordeon speelde en haar tweede man Cees van Delzen jarenlang dirigent was van Volharding, maakten ze thuis nooit met elkaar muziek. “We hadden genoeg aan de repetities.” Greet: “We mochten niet samen oefenen, want daar leerden we niks van, werd er gezegd. We vormden weleens een familieorkestje bij een huwelijksjubileum of zoiets. Nichten en neven van ons zitten ook bij Volharding, die deden dan ook mee.”

Zingen
Wegens omstandigheden waarover Jo liever niets zegt was ze een aantal jaren geen lid van Volharding, tot 2004. In 1993 werd ze lid van Da Capo in Giessenburg en van zangvereniging Nieuw Leven in Schelluinen. “Zingen blijf ik doen, daar heb je geen vingers voor nodig.” Van Da Capo nam Jo in augustus afscheid.

Kleur
Jo houdt vooral van klassieke muziek. “Het is fijn om muziek te maken en om ernaar te luisteren. Ik heb veel cd’s. Op tv kijk ik elke zondag naar Podium Klassiek. Ik zeg altijd: zoals de zon de bloemen kleurt, zo kleurt muziek het leven.” Het concert op 22 oktober begint om 20.00 uur en vindt plaats in Het Noorderhuis in Noordeloos.