Wonen tussen kerkdeuren en houtwerk uit de Ridderzaal

• Link ophalen

  Gekopieerd

Maak ons je Google-favoriet!

HOOGBLOKLAND • Voor de rubriek 'Hier wonen wij' in het onlangs verschenen magazine Langs de Giessen gingen we langs in een monumentale woonboerderij aan de Dorpsweg in Hoogblokland, die Herman en Tineke Ahaus al ruim dertig jaar met veel plezier hun thuis noemen.

Een eeuwenoude hofstede, met het huisnummer 42. Het rieten dak gaat duidelijk al lange tijd mee, getuige het groene mos dat voor een authentieke sfeer zorgt. De voordeur blijkt niet meer in werking. Een behulpzame buurtbewoner die de hond uitlaat wijst naar de zijkant. "Daar moet je zijn."

Een klein bordje aan de muur maakt duidelijk dat je bij de familie Ahaus ook terecht kunt voor verse uitloopeieren. Boven de voordeur zijn de oude porseleinen knoppen van de vroegere telefoonlijnen nog te zien.

Revolutie
"Pas op je hoofd", waarschuwt Herman Ahaus nadat hij de deur heeft geopend. Geen overbodige mededeling, want de entree is niet berekend op de lange Nederlanders van de 21^e eeuw. Eenmaal binnen kom je terecht in een bijzondere mix terecht van allerlei jaargangen.

Meubilair uit de negentiende eeuw, een schouw die zo uit de zeventiende eeuw lijkt te komen, een herdenkingsbordje van de revolutie van Pieter Jelle Troelstra uit 1918, een eigentijdse keuken, hardrockmuziek van Alice Cooper die uit een moderne muziekinstallatie komt.

Indeling
Wat meteen ook opvalt: de indeling tart elke logica. Kamer na kamer rijgt zich aaneen, alle gevuld met o.a. brocante, oude poppen, tekeningen, boeken, platen en 'muziekgerelateerde artikelen'. Verzamelen zit vooral bij de heer des huizes duidelijk sterker in de genen dan spullen wegdoen.

"Het is in de vorige eeuw een tijd lang door vier gezinnen tegelijkertijd bewoond", licht Herman de wonderlijke indeling toe. "Dat zie je nog steeds terug. Aan de voorkant is nog een winkeltje geweest, met sigaren en sigaretten. Toen we er in 1987 kwamen wonen, was het wel al meer tot één geheel gemaakt, maar je herkent het nog goed. De vier oorspronkelijke voordeuren kun je zo aanwijzen. En wij hebben, naast noodzakelijk onderhoud, er weinig aan veranderd."

Dieren
De liefde voor dieren bracht het stel naar het platteland. Ze hadden sinds de jaren '70 een herenhuis in Rotterdam-Schiebroek waar ze met plezier in woonden, maar veel ruimte om levende have in en om het huis te houden, was daar niet. Ze gingen dus op zoek naar een onderkomen met meer vierkante meters erom heen en belandden toevallig in de Alblasserwaard.

"Een collega van me was op zoek naar een woning in de polder en nodigde ons uit een keer op zoektocht mee te rijden door de voor ons onbekende regio. Toen zagen we hoe mooi de omgeving hier is", blikt Tineke terug. "Die collega vond haar droomhuis in Giessen-Oudekerk en had het makelaarskrantje dus niet meer nodig. 'Nemen jullie het maar mee', zei ze. Dat deden we en vonden daarin vijf leuke huizen."

"Vervolgens hebben we een rondje met de makelaar daarlangs gemaakt. Het tweede was deze boerderij. 'Dit is het!' dachten we meteen. Bezichtiging van de andere huizen hebben we spontaan laten schieten. De vraagprijs was destijds 259.000 gulden, omgerekend nog geen 117.000 euro. Nu lijkt dat heel weinig, maar mijn pa zei toen: 'Ben je gek geworden?'. Begrijpelijk, want hij had eind jaren vijftig zijn huis voor 11.000 gulden gekocht."

Donkerbruin
Ze vertellen het in het achterste deel van de hofstede. Donkerbruin voert daar de boventoon, naast authentieke boerderijtegels en een aparte tv-hoek, afgescheiden door houten schotten. "Dat zijn delen van oude kerkdeuren", wijst Tineke. "Voor ons heeft hier een leraar van een technische school gewoond die overal materialen vandaan haalde en ze hier in huis - soms samen met zijn leerlingen - verwerkte. Hier, boven de schouw, zie je dat houtwerk? Volgens hem kwam dat uit de Ridderzaal. Mooi toch? Hebben wij hier gewoon in de kamer."

Een ruimte verder bevindt zich wat hen betreft het mooiste plekje: een in de muur ingebouwd antiek oventje, dat met een ijzeren deurtje is afgesloten. "Kijk, de voormalige bedstee zit er nog naast. Die gebruik ik nu als voorraadkast. Hadden ze handig gedaan, want door de oven was het in bed ook lekker warm."

Ruilverkaveling
Om spraakwater zit het echtpaar Ahaus niet verlegen. Ze gaan graag in op vragen over hun woonboerderij, maar moeten soms het antwoord schuldig blijven. De oorzaak: de in 1955 gestarte ruilverkaveling Alblasserwaard. "Daarvoor moesten de eigenaren in de Waard destijds allerlei documenten over hun gronden en panden opsturen naar het Ruilverkavelingsbureau. Het moment dat we het huis kochten viel precies samen met het formele eind van de ruilverkaveling. Het Bureau werd toen opgeheven, maar wat er met de opgestuurde documenten van ons huis is gebeurd? Wij hebben nog navraag gedaan, maar al die paperassen bleken onvindbaar. Dus hoe oud de boerderij precies is en wie er allemaal hier gewoond hebben, daar weten we jammer genoeg niet zoveel van."

Cavia's
Het doet geen afbreuk aan het plezier waarmee ze aan de Dorpsweg 42 wonen. Ze kregen er de kans om hun dierenliefde volop de ruimte te geven. Het resulteerde op het hoogtepunt in een zestal forse honden, Newfoundlanders, acht katten, een twintigtal kippen (plus haan), konijnen, cavia's, een eend en een duif. Inmiddels is het een stuk rustiger in en rond huize Ahaus. Twee bescheiden hondjes gaan op topsnelheid door het huis en er scharrelen wat kippen. De twee kinderen zijn ook al de deur uit.

"Maar we hebben hier nog met drie generaties tegelijkertijd gewoond", lacht Herman. Hij loodst het bezoek mee naar de voordeur en wijst naar het naambordje. "Gemaakt door een bevriende kunstenaar. Kijk, dat zijn onze namen, die zijn van onze kinderen en van onze eerste kleindochter. Voor haar hebben we een apart hangertje laten maken."

Welkom
Ondanks hun stadse afkomst voelden ze zich van begin af aan welkom in Hoogblokland. Tineke: "De eerste dag stond er een bloemetje voor de deur, met de boodschap 'Welkom in de buurt'. Geweldig toch, dat gebeurde niet in Rotterdam. Wat ook hielp: we hebben ons nooit afzijdig gehouden, vanaf het begin altijd meegedaan en anderen geholpen."

Herman vult haar aan: "We moesten in het begin nogal wat laten opknappen, zoals de keuken en de badkamer. Omdat er dagelijks een busje van de loodgieter voor de deur stond, dachten ze dat dat mijn beroep was. Dat ging het dorp al snel rond, maar ik heb helaas twee linkerhanden. Handig met cijfers, dat ben ik wel – als afgestudeerd econoom. Ik werd al snel een soort ombudsman in het dorp, ben voor verschillende verenigingen in de buurt  penningmeester geweest. Én ik heb voor heel wat mensen hier de belastingaangifte geregeld. Doe ik trouwens nog steeds. Als vriendendienst."

Niet perfect
Overigens: zoals alles in dit ondermaanse was ook hun onderkomen niet perfect. Dat merkten ze al vrij snel. Herman: "De isolatie was, om het voorzichtig te zeggen, niet helemaal op orde. Toen ik glaswol wilde aanbrengen onder het rieten dak vonden we daar onder meer oude onderbroeken en kranten van een halve eeuw terug, die ze destijds hadden gebruikt om de tocht tegen te houden. Apart, niet dan?" En Tineke: "Toen we hier kwamen, hing er een groot bord met 'Shalom' aan de voorkant. Toen ik het later met de buurman had over de tocht in huis, zei hij: 'Maar je wist dat toch, het stond duidelijk op je huis: sjaal om!'"

Weggaan van de Dorpsweg 42, de twee zeventigplussers moeten er eigenlijk niet aan denken. "Je verstand zegt: het moet een keer. Het is een heel bewerkelijk huis. Hadden we vroeger geen erg in, nu lopen we daar tegenaan. Maar we zijn verwend met zoveel ruimte. Al onze hobby's kunnen we hier een plek geven. Komen we bij vrienden die al op een appartementje op vier hoog zitten, met twee vierkante meter balkon, dan denken we: 'Zolang het kan, blijven we hier.'"

Dit artikel stond in het onlangs verschenen magazine Langs de Giessen. Het volledige magazine is ook online te lezen: https://issuu.com/hetkontakt/docs/langs_de_giessen_2019_nr_1