Wethouder Kees Bel over het Integrale Zorgakkoord: ‘Droom dat we meer naar elkaar omkijken’

VIJFHEERENLANDEN • Wethouder Kees Bel maakt zich zorgen over de toekomst van de zorg. Maar wat kan de gemeente hierin betekenen? Wat is de rol van de gemeente om in de toekomst zorg voor iedereen mogelijk te houden? Deze vraag kwam duidelijk naar voren tijdens de in september in het gemeentehuis van Meerkerk gehouden thema-avond over de Houdbaarheid van de Zorg naar aanleiding van het landelijk gesloten Integrale Zorgakkoord.

Deze avond, georganiseerd op initiatief van de Adviesraad Sociaal Domein Vijfheerenlanden, waren er ruim 50 aanwezigen die werkzaam zijn in de zorgverlening, waaronder eerste lijnzorg, Maatje VHL, Bindkracht, Huis ter Leede en Rivas. Daarnaast waren er leden van de gemeenteraad aanwezig. 

Duidelijk kwam naar voren, dat om de grotere vraag van zorg behapbaar en betaalbaar te houden, er naast meer geld ook meer zorgpersoneel nodig is. Ook moeten gemeenten en zorgverleners meer samenwerken en inzetten op innovatie. Maar er ligt hier ook een grote rol voor de inwoners zelf.

Durf te vragen
Wethouder Kees Bel merkt hierover op: “Neem op tijd maatregelen om op een goede manier langer zelfstandig te kunnen blijven wonen en zorg voor een goed vangnet om je heen. En zeker zo belangrijk, durf je buren of familie om hulp te vragen.” Bel sprak het nog net niet hardop uit maar eigenlijk zou hij willen dat er een wet kwam waarin mensen verplicht worden meer naar elkaar om te kijken en elkaar hulp bieden als dit nodig is. Hij maakt zich grote zorgen of over een paar jaar iedereen nog wel de nodige zorg krijgt. Hij heeft er soms echt buikpijn van. Bel: “Het Rijk zou eigenlijk meer campagne moeten voeren over het omzien naar elkaar en hoe je met elkaar leert leven.”

Niet kant en klaar
Op de vraag wat de rol van de gemeente kan zijn om ook in de toekomst goede zorg te kunnen verlenen geeft Bel aan: “We hebben geen kant en klare oplossing. We werken momenteel hard aan een visie op wonen, zorg en welzijn. Hierin wordt opgenomen wat je als Vijfheerenlanden wilt en gaat doen op het gebied van wonen en zorg. Maar voordat we onze visie uitvoeren ben je zo vijf à zes jaar verder. Ook wordt er een regioplan opgesteld waarin staat hoe zorgpartners en inwoners kunnen samenwerken voor goede zorg.”

Handen te kort
“Maar”, benadrukt Bel: “oplossen moeten we met z’n allen doen. Het aantal ouderen groeit en de mensen worden steeds ouder en dus komt er een steeds grotere zorgvraag. Dat geldt voor persoonlijke zorg, huishoudelijke zorg en hulpmiddelen. Maar ook jongeren hebben vaker hulp nodig. Wat we nu zien is dat we echt veel handen te kort komen om goede zorg te waarborgen. Je kunt als overheid nog zoveel geld beschikbaar stellen, maar het draait toch echt om voldoende handen.

Volgens minister Ernst Kuipers is één op de zes mensen in de zorg werkzaam. Dit zou in 2040 eigenlijk één op de drie moeten zijn en dat is niet realistisch. Het grootste probleem ligt dus in te weinig handen in de zorg terwijl de vergrijzing toeneemt. Werken in de zorg zou veel aantrekkelijker gemaakt moeten worden. Ook moet de zorgvraag op de juiste plek worden neergelegd. We zullen altijd met elkaar moeten afwegen wat wel en niet kan, maar het allerbelangrijkste is dat er bij echte nood te allen tijden adequate hulp wordt geboden.” 

Woning
In het gesprek met Bel kwam ook het wonen aan de orde. Want een goede passende woning is ook belangrijk als mensen langer zelfstandig moeten blijven wonen. Bel: “Mensen van in de 50 of 60 zouden kunnen kiezen voor een appartement of het wonen in zogenoemde Knarrenhofjes. Ik besef mij echt wel dat er dan meer betaalbare woningen moeten komen, want daar loopt het nu ook op vast.” Nederland kent eigenlijk geen bejaardenhuizen meer. Zou dit een oplossing voor veel problemen onder de ouderen zijn?

“Nee, daar ben ik niet zo’n voorstander van. Ik zie meer in Knarrenhofjes of in wooncomplexen waar jong en oud door elkaar wonen. Ook zouden in de wijken meer ontmoetingsplaatsen moeten komen zodat mensen elkaar kunnen ontmoeten. Dan leer je elkaar kennen en dan durf je ook sneller om hulp te vragen.”

Mimi van Rossem