Tandarts Van Schaik werd op handen gedragen

VIANEN • Tandarts Donald van Schaik (68) heeft vorige week na een carrière van 38 jaar zijn laatste patiënt behandeld. In al die jaren werd hij op handen gedragen.

Donald was 6 jaar toen tandarts Smeets, in een Utrechtse kliniek, zonder een centje pijn een ontstoken kies bij hem trok. “Vanaf dat moment wist ik dat ik tandarts wilde worden”. Donald hield woord en volgde in het onlangs gesloopte gebouw ‘De Ponskaart’ een zesjarige studie. 

“Het was destijds de beste opleiding ter wereld. Als onderdeel van de praktijkstage was er, elke vrijdag, een inloopmiddag waar iedereen snel, adequaat en gratis terecht kon voor een acceptabele behandeling. In korte tijd moest je, onder strenge begeleiding van docenten en professoren, veel verschillende handelingen verrichten. Ik heb daar leren improviseren, iets waar ik mijn hele leven profijt van heb gehad. Toen ik klaar was met de opleiding heeft tandarts Smeets de bul aan mij uitgereikt.”

Buschauffeur

Als afleiding en om wat bij te verdienen werkte Van Schaik in de weekeinden als buschauffeur. Een tijd reed hij de Schiphollijn, van de Jaarbeurs naar het vliegveld. Hoewel het natuurlijk onverantwoordelijk was vertelt hij met pretoogjes en gepaste trots dat zijn record op 23 minuten staat. Het zijn echter niet alleen hengelaars die visserslatijn uitkramen!

Verstandskiezen

“Na mijn studie is me gevraagd om verder te leren voor kaakchirurg. Ik heb bijna een jaar meegelopen en geassisteerd in het Academisch Ziekenhuis aan de Catharijnesingel. Van doctor Fazili, nog altijd een van mijn beste vrienden, heb ik heel veel geleerd op het gebied van het trekken van verstandskiezen en afgebroken kiezen. Het was echter niet wat ik ambieerde, en na een jaar ben ik daar mee gestopt. Maar ik heb een geweldige opleiding gehad, waar die van nu in de verste verten niet aan kan tippen.” 

Donald van Schaik was inmiddels getrouwd met Margreet de Korte, dochter van een Vianense aannemer, en had op papier al 1.500 patiënten toen hij de kleine praktijk (500 patiënten) van tandarts Slingeberg aan de Julianastraat kon overnemen.

Goedlopende praktijk

“Ik had dan wel een goede opleiding gehad, maar wist écht niet hoe je een praktijk moet runnen”, vertelt Van Schaik. ‘Ik had mazzel dat ik, in de persoon van Olga, een administratief medewerkster, annex receptioniste en assistente had die een duizendpoot bleek te zijn. Zij heeft me door die eerste periode heen geloodst en daar ben ik haar nóg dankbaar voor."

Mede dankzij haar heb Van Schaik er volgens eigen zeggen een goedlopende praktijk van kunnen maken met patiënten uit de hele wereld. "Dat kwam omdat ik was gestopt als buschauffeur en mijn blik had verlegd naar de wegenbouw. Die wereld boeit me net zoveel als de tandheelkunde. Ik werkte in de weekeinden voor Asfalt Centrale Utrecht, en reed ’s nachts op de vrachtwagen die afgeschraapt asfalt vervoerde dat moest worden hergebruikt. Overigens doe ik dat nog steeds.”

Zwanengat

Toen de praktijk aan de Julianastraat te klein was geworden verkaste Donald van Schaik naar een groter pand aan het Zwanengat. Met een enorme kraan heeft Van Genderen zijn inboedel over de gracht en een deel van het hertenkamp getakeld, een operatie die in de lokale kranten is omschreven als een ‘klus op hoog niveau’. Hij heeft daar tien jaar gezeten. Er waren plannen om, met meerdere tandartsen, in een nieuw te bouwen pand onder één dak verder te gaan. Zonder daarover in details te treden laat Van Schaik optekenen dat van dat plan uiteindelijk niets terecht is gekomen.

Esthetiek

“Het huis aan het Zwanengat werd echter veel te groot, en ik ben daarna terecht gekomen in een voormalige drukkerij aan de Stuartweg. Het pand is van binnen helemaal gestript, en samen met Doran Nottrott ben ik daar dertien jaar geleden begonnen met Tandheelkundig Centrum Vianen. Ieder had zijn eigen team en zijn eigen patiënten, met een gezamenlijke wachtkamer en kantine.” 

Door zijn patiënten is tandarts Van Schaik altijd op handen gedragen. Esthetiek speelde een belangrijke rol in zijn manier van werken, en daarnaast was hij een expert in het verwijderen van lastige tanden en kiezen. Hij was één van de eerste tandartsen in ons land die vertrouwd was met de laminaat veneerse techniek (schildjes), een schoonheidsbehandeling waarvoor men nog nét niet in de rij stond.

Bevlogen

“Ik kon met iedereen goed omgaan, van jong tot oud, van hoog tot laag en van rijk tot arm. Ik was een bevlogen tandarts die altijd op de bres heeft gestaan voor zijn patiënten. Ik heb nooit iets anders willen zijn, en het werken met wegenbouwmachines was een geweldige uitlaatklep en een manier om te ontstressen. Ik had best nog even door willen gaan, maar ik ben volledig afgeknapt op de steeds dwingender regelgeving."

Peter Verbeek