‘Langs de lijn’

Soms kan ik plotseling ergens trek in krijgen. In een bamibal of een knapperig gebakken sliptongetje, ik noem maar wat. Maar het hoeft niet altijd door de maag te gaan. Zo bekroop mij zondag de lust om naar het veld van de voetbalclub Tielse Eendracht Combinatie, kortweg TEC, te fietsen. Waarom? Ik denk dat een gezonde spanning mij te pakken had.

Het degradatiespook lag op de loer voor de in oranje gestoken voetballers. Zouden ze zondag verliezen, dan moesten ze afdalen naar de vierde divisie. Winnen betekende nog een kans op lijfsbehoud. Zouden ze het redden? In de businessclub waar ik binnenliep, merkte ik de onzekerheid. Het zal je toch gebeuren dat we eruit kukelen, zo was de stemming ongeveer. Langs de lijn was het niet anders. Billen knijpen. En de jongens zo luid mogelijk aanmoedigen, de longen uit je lijf. Decibellen die de recent aangetrokken trainer Gery Vink in zijn eentje wist te overtreffen. Zijn aanwijzingen galmden over de groene grasmat. Sjonge, wat een brulboei, die kerel. Hij schreeuwde de bal als het ware de goal in. Als speler zou je er horendol van worden. Hoe benauwder TEC het kreeg, des te meer zwol het volume van de trainer aan. Ik zie het Ronald Koeman tijdens de WK nog niet doen. Maar het moet vast en zeker geholpen hebben. TEC scoorde al na twee minuten en won met 2-0.

Publiek tevreden? Ja en nee. Natuurlijk blij met de winst, dat wel, maar volgens de beste stuurlui aan de wal, had het toch wel een nulletje of vier, vijf moeten zijn. “Ze hadden de bal vaker voor de pot moeten gooien”, kakelde een groepje supporters naast mij. Dat moet de volgende keer dan maar. De winst van zondag is nog niet genoeg. Er volgen nog twee wedstrijden. Gery Vink zal zijn keel weer flink moeten smeren. Als een veldheer die zijn troepen tot grootse daden wil opzwiepen. Ik genoot van zijn dadendrang. Het werd het een vermakelijk middagje voetbal, dat ik niet had willen missen. Voldaan trapte ik huiswaarts, geplaagd door de stevige westenwind die ik met een slakkengangetje trotseerde. Wat zou het mij geholpen hebben, als de TEC-trainer langs het fietspad had gestaan om mij aan te moedigen. Kom op, Jan, hard trappen, harder, harder, nog harder. Hij stond er niet, maar in mijn hoofd klonk zijn bulderende stem. Zo was ik toch nog sneller thuis dan ik voor mogelijk had gehouden.

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)