Een ode aan Vianees Toon Binneveld

  •   2026 keer gelezen
• Elfriede Witkamp.
• Elfriede Witkamp. (Foto: Geurt Mouthaan)

VIANEN • Vianees Toon Binneveld overleed eind maart dit jaar. Zijn vrouw Elfriede over haar Toon, de sluimerende rouw en de impact van kleine lieve gebaren.

Toen zijn rechteronderbeen begin vorig jaar werd afgezet, was één van de eerste dingen die hij zei na de operatie: 'Oh, nu kan ik nooit meer fluiten'. Maar de volgende dag had hij zichzelf alweer opgepept. 'Er zijn scheidsrechters met een prothese, dat kan ik ook'. Toon Binneveld was ruim 40 jaar clubscheidsrechter bij vv Brederodes. Hij deed niets liever. "Hij was een goede scheidsrechter, ooit wilde hij professional worden", herinnert zijn vrouw Elfriede Witkamp zich. Het is Toon nooit meer gelukt om met die prothese het veld op te komen. Maar de anekdote is wel tekenend voor de man die tot op het laatst bleef geloven in de goede afloop. Een rasoptimist. "Hij dacht altijd: wat kan ik nog wel. Dat vind ik nog steeds heel moeilijk", vertelt ze, "dat hij zo ontzettend heeft gevochten en het toch niet heeft gered."

Elfriede en Toon ontmoetten elkaar op de Paardenmarkt, in café 't Fust. Liefde op het eerste gezicht. De dag na de ontmoeting zocht Toon haar al op in de V&D, waar ze als 26-jarige werkte. Met een witte, zijden roos. 'Zo', zei hij tegen de ietwat verschrikte Elfriede, 'ik laat je nooit meer gaan'. Ze gingen al rap samenwonen en later ook trouwen. "Toon tilde mij op, als het ware. Hij was ondanks alle tegenslagen die hij heeft gehad, altijd zo positief. Ik voel me in die zin ook bevoorrecht, omdat ik zo'n fijn huwelijk heb mogen hebben."

Toon Binneveld kampte met een slecht vatenstelsel. Door slechte doorbloeding, kreeg hij ongeneselijke plekjes op zijn voeten. De eerste amputatie begin vorig jaar was achteraf het begin van het einde. Niet lang daarna begon ook zijn linkervoet er slecht uit te zien. Dotteren hielp niet. Er werd nog een experimentele operatie gedaan, waarbij bloedvaten werden omgeleid. Dat pakte niet goed uit. "Pijn, pijn, pijn. Hij had zo'n pijn." Op een gegeven moment zei hij zelf tegen de dokter: 'Haal die andere poot er ook maar af'.

Op dat moment zat Elfriede in Lanzarote, waar ze van Toon koste wat kost heen moest om bij te tanken van alle ellende. Zelfs toen hij ondertussen in Nederland had besloten dat zijn andere been er ook af moest, mocht ze niet terugkomen. Ze belde hem dagelijks. Na de operatie zag het er aanvankelijk goed uit, tot hij plotseling koorts kreeg en op de intensive care werd opgenomen. Een paniekerig telefoontje volgde. "Ik heb tegen hem gezegd: 'Blijf bij me, he Toon' en dat heeft hij beloofd." Ze pakte snel het vliegtuig naar Nederland. "Toen ik terugkwam, had ik hem vijf dagen niet gezien. En dan zie je je man met twee van die stompjes; je hart breekt. Maar hij had zo'n smile op zijn gezicht, zo blij om me te zien." Vervolgens ging het op en neer. Steeds knokte Toon zich terug. 'Dit was het laatste obstakel', riep hij op een gegeven moment naar zijn vrouw. Vol vertrouwen dat hij weer thuis zou komen, dat ze volgend jaar weer samen op Lanzarote zouden zitten. Maar hij overleed op zondag 31 maart.

Op zijn rouwkaart stond de tekst 'Toon, lucky man, yes he was', naar het nummer 'Lucky man' van Emerson, Lake & Palmer: het favoriete nummer van Toon, die in het verleden ook basgitarist was bij de Viaanse band The Steps. "Hij voelde zich tot op het einde een 'lucky man'."

De rouw is nu nog vers bij Elfriede. "Ik word nog geleefd, er is nog zoveel te regelen." Wat haar heeft getroffen zijn de lieve dingen die mensen spontaan voor haar doen. Soms klein, soms groot. Tuincentrum Huijting die haar tuin en die van haar buurvrouw - die haar door dik en dun steunt - een opfrisbeurt geeft. Een medewerkster van de Kruidvat die na het overlijden van Toon met een bos bloemen op de stoep staat. Inkstation Vianen die kosteloos foto's voor haar afdrukt. De bakker die haar een gebakje toeschuift, om haar een hart onder de riem te steken. "Je komt veel mooie dingen tegen in je verdriet." Laatst dronk ze een glas rosé bij 't Fust, op Toon. "Ik zag gewoon voor me hoe hij naar me zat te grijnzen. Hij zou willen dat ik doorga. En ik ben een sterk wijf, ik ga het ook gewoon redden. Voor Toon."

Janneke Kok
Redactiecoördinator van Het Kontakt Leerdam en Het Kontakt Vianen
Volg @JannekeKok op twitter >
Elke donderdag het Vianen per e-mail
Meer berichten
 

HET KONTAKT OP FACEBOOK