• Lianne Muilwijk voelt zich herboren en wil voortaan vooral plezier aan haar wedstrijden beleven.
• Lianne Muilwijk voelt zich herboren en wil voortaan vooral plezier aan haar wedstrijden beleven. (Foto: WALTER KLEEVEN)

Lianne Muilwijk wil vooral van haar sport genieten

  •   123 keer gelezen

HEUKELUM • Motorcrosser Lianne Muilwijk (24) uit Heukelum beleefde een rampzalig 2018. Een ernstig ongeval dreigde een abrupt einde aan haar sportieve carrière te maken. Een jaar later schijnt de zon weer.

Dat betekent niet dat 2019 over rozen ging. Na haar ongeval in juli 2018 tijdens een wedstrijd om het E.K. in het Engelse Norley onderging ze een ingrijpende operatie en moest maandenlang revalideren. Haar herstel stagneerde toen in oktober 2018 bleek dat de schroef in haar bekken niet vast zat.

"Op 18 januari werd ik in het AMC opnieuw geopereerd. Die schroef moest worden vervangen. Bij de operatie bleek dat al het metaal loszat. Dat was een enorme tegenvaller, ze zijn zes uur met me bezig geweest."

Tijdens die operatie werd een lange pin vervangen door twee korte. Deze ingreep werd wél een succes.

"Ze zetten het metaal op kweek om te kijken waarom de schroef niet was vastgegroeid. Er bleek een bacterie op het metaal te zitten. Die was in mijn lichaam terecht gekomen. Ik heb drie weken lang aan een infuus met antibiotica gelegen en daarna twee maanden tabletten moeten slikken om die troep uit mijn lichaam te krijgen."

Herboren
Daarna ging het beter met de Heukelumse.

"Ik voelde me herboren. Daarna begon de revalidatieperiode. Ik mocht acht weken amper bewegen, zat in een rolstoel en sliep vijftien weken in een ziekenhuisbed in de woonkamer. Ik revalideerde in het ziekenhuis in Gorinchem, vier dagen per week. Het was zwaar, zwaarder dan de eerste keer. Bovendien had ik veel pijn. Maar het lukte. Eind april mocht ik mijn been weer belasten en kon voorzichtig gaan lopen, in juni was ik klaar."

Na de zomer ging ze weer werken. Bovendien stapte ze op de motor. Eigenlijk had ze niet verwacht dat dat ooit nog zou gebeuren.

"Ik heb het woord 'stoppen' nooit in m'n mond genomen, maar ik had me er bij neergelegd dat ik niet meer zou racen. Als de dokter had gezegd dat ik moest stoppen, had ik dat geaccepteerd. Maar die zei op 24 juni iets heel anders. Ik weet het nog als de dag van gisteren. Hij zei: 'stoppen'? Waarom? Je bent genezen, je bent sterk. Je mag weer beginnen als je dat wil."

Nieuwe motor
Twee dagen later regelden haar sponsor en haar vader een nieuwe motor en maakte ze na bijna een jaar weer een rondje.

"Op woensdag 26 juni, op een baan in Hardinxveld. Maar wat viel dat tegen. Ik was doodsbang dat er iets zou gebeuren. Dat duurde een paar minuten. Toen kwam het oude gevoel weer terug: dit is wat ik het liefste doe." Ze werd begeleid om van haar angst af te komen.

"De eerste keren dat ik op de motor zat, keek ik waar de traumahelikopter kon landen als ik weer zou vallen. Ik droomde er ook van. Nu is dat gevoel voorbij."

Ze ging weer trainen, maar met de handrem aan. "Ik werkte en moest vaak naar de fysiotherapeut. Ik trainde hooguit een keer per week, meer lukte niet." Maar haar talent was niet verdwenen. Ze deed in augustus, september en oktober mee aan drie wedstrijden om het Nederlands Kampioenschap en eindigde een keer als eerste en twee keer als tweede.

"Dat was heel bijzonder", lacht ze. "Maar het ging niet vanzelf. Tijdens een van die wedstrijden won ik de eerste manche. Maar toen was ik op, bekaf. Door het gebrek aan training. Ik wilde de tweede manche niet meer rijden. Ik wilde naar huis. Ik stapte toch op, reed de hele wedstrijd op kop, maar ging vlak voor tijd onderuit. Door de vermoeidheid. Ik was teleurgesteld in mezelf dat ik het niet nog een paar rondjes kon volhouden. Dat was mijn oude mentaliteit die de kop opstak."

Leven buiten sport
Tot vorig jaar stond haar leven, haar doen en denken in het teken van crossen. Trainingen, trainingskampen en wedstrijden bepaalden agenda en levensritme.

"Maar zo wil ik het niet meer", benadrukt Lianne. "Ik ben veranderd, heb veel geleerd van de afgelopen periode. Ik wil voortaan niet meer alles van de sport af laten hangen. Andere dingen zijn ook belangrijk. Er is een leven buiten de sport. Ons gezin, m'n familie, oppassen op m'n nichtjes, m'n werk, m'n vriendinnen. Die hebben me nooit laten vallen en daar kan ik nu een keertje vaker mee afspreken."

"Het wordt een ander leven, maar niet minder prettig. Het is mooi als ik win, maar het hoeft niet per se. Als ik twaalfde word, is er ook geen man overboord. En het gekke is: als je er zo ontspannen mee omgaat, rijd je nog beter dan eerst. De stress is weg."

Na de rampspoed van 2018 en haar herstel in 2019 kijkt ze uit naar een mooi 2020. "In januari word ik geopereerd. Ik heb opnieuw pijn, er drukt een schroef tegen een zenuw. Als het goed is, is dit de laatste ingreep. In maart begint het cross-seizoen. Ik doe mee aan het NK-dames en er komt een Open NK met deelnemers uit het buitenland. Misschien rijd ik nog wedstrijden om het WK. Ik zie wel hoe het loopt. Ik doe mijn best, maar ga er voortaan vooral van genieten."

door André Bijl

André Bijl
Redacteur van Het Kontakt editie Leerdam en Het Kontakt editie Vianen.
Volg @andrebijl op twitter >
Elke woensdag het Leerdam per e-mail
Meer berichten
 

HET KONTAKT OP FACEBOOK }