• Devin van der Wiel (midden) juichend over de finish.
• Devin van der Wiel (midden) juichend over de finish. (Foto: )
met videobeelden

Kunststukje van Devin van der Wiel in Vlaanderen: 'We voelden ons echte profs'

  •   keer gelezen   Sport

SLEEUWIJK • Vijftig dagen geleden had Devin van der Wiel nog nooit op een racefiets gezeten, zondag reed hij de Ronde van Vlaanderen.


De Ronde van Vlaanderen is misschien wel de zwaarste eendaagse koers op de wielerkalender. De lengte, de heuvels, de kasseien. Het is bruut. Met zere benen en blaren op zijn handen kijkt Devin van der Wiel terug op een onvergetelijke uitdaging.

Was vijftig dagen training genoeg om de Ronde te volbrengen?
"Ik was er nog niet klaar voor, had nooit meer dan 140 kilometer gefietst en ben met de trainingen geen berg opgekomen, maar we zijn in 8,5 uur gefinisht. Het ging verrassend goed. Het was een opluchting dat ik op één na alle heuvels op ben gekomen, echt vet om zo'n progressie te zien. De organisatie van de Ronde van Vlaanderen had alles onwijs professioneel aangekleed. We voelden ons echte profs. Overal stond publiek, het was gigadruk, de sfeer was fantastisch. Als je bedenkt dat al die mensen komen voor drie amateurwielrenners, dat had ik nooit verwacht. Het publiek gaf mij vleugels, ze hebben me er echt doorheen gesleept."

Op welk moment ging je stuk?
Devin: "Ik had me opgeladen voor de beklimmingen en het was ook echt vechten. Met nog 85 kilometer te gaan kreeg ik verzuring in de bovenbenen. Ik kon amper trappen. Ik moest toen veel eten en drinken en het rustig aan doen. Op dat moment kregen we hulp van twee profs, Laurens de Vreese en Nikolas Maes. Zij hebben ons erdoorheen gefietst. Ik ging door de verzuring heen en wist: nog drie uur. Die drie uur duurden enorm lang, ik heb echt afgeteld."

Wat was jouw overwinningsmoment?
Devin: "De Muur van Geraardsbergen, ongeveer halverwege de Ronde. We hadden die heuvel in de training een keer geoefend samen met een prof. Toen moest ik afstappen en omhoog lopen. Je voelt je dan echt rot. 'Als ik nu deze berg niet op kom, hoe moet het dan straks?', dacht ik toen. Ik had zo mijn focus op die heuvel, dus toen ik boven kwam en al mijn vrienden en familie stonden er... dat was een hoogtepunt. Er stonden honderd mensen met vuurwerk, fakkels en rookbommen, ze hadden op de stoep gekrijt. Het was een groot spektakel. Ik was zo blij! Ze gaven mij vleugels. Drie weken geleden kon ik het niet en nu ben ik boven. Ik heb het uitgeschreeuwd van blijdschap."

Wat bewijst deze challenge?
Devin: "Het is een cliché, maar het heeft me laten zien dat als je ergens echt voor gaat, je veel meer kan bereiken dan je denkt. Vijftig dagen lang was ik iedere dag met de Ronde bezig. Ik heb er veel voor moeten laten. Geen biertje op vrijdagavond maar appelsap, niet meer tot drie uur in de kroeg hangen want je moet trainen, op tijd naar bed, op je eten letten. Alles stond in het teken van de Ronde. En het is me gelukt. Ook al ben ik niet onwijs getalenteerd."

Wat heeft het jou geleerd?
Devin: "Dit was een les in luisteren naar mijn lichaam. Als je tijd neemt om te rusten en goed eet en drinkt, dan merk je dat je fysiek en mentaal meer aan kan dan wanneer je gewoon door blijft gaan. Dat heb ik nu aan den lijve ondervonden. In het dagelijks leven was ik voor deze challenge vaak moe. Ik werkte tot 's nachts door om iets af te krijgen. Ik besef nu dat ritme houden en goed voor jezelf zorgen belangrijk is, omdat je dan veel beter presteert."

Heeft het je blik op wielrennen veranderd?
Devin: "Ja, natuurlijk. Normaal kijk je zo'n koers op televisie, maar je weet niet hoe zwaar het is. Hoe die kasseien voelen, hoe verzuring in je benen voelt. Tijdens de koers ging ik op een zeker punt helemaal stuk, terwijl de prof die met ons mee reed weg vloog. Dan besef je: die gasten zijn bizar sterk. Bijna onmenselijk sterk. Ik heb echt meer respect gekregen voor de echte profs. Wielrennen als fulltime baan, dat is zwaar. Je moet je hele leven ervoor aan de kant zetten."

En nu? Klaar met fietsen?
Devin: "Ik had me voorgenomen vandaag (maandag, red.) een stukje uit te fietsen, maar ik ben toen ik vanmorgen thuis kwam op de bank geploft en daar kom ik niet meer vanaf. Morgen ga ik een stukje fietsen. Ik ben het wielrennen echt leuk gaan vinden, dus ik blijf het zeker doen. Maar ik ga nooit meer acht uur achter elkaar op die fiets!"

Marijke Verhoef
Bladmanager/redacteur special products
Volg @Marijke_Verhoef op twitter >
Ontvang 'm elke week gratis > Meer berichten