Anne Wijgers uit Wijk en Aalburg speelt mee in 40-45, de Musical: ‘De tribunes bewegen, dus je moet je looproute goed kennen’
NieuwsWijk en Aalburg / Barneveld - Als jong meisje droomde Anne Wijgers (22) uit Wijk en Aalburg er al van om in een grote musical op het podium te staan. Afgelopen zomer werd die droom werkelijkheid. Inmiddels is ze vaste figurant in 40-45, de Musical.
Een kennis van Anne speelde als figurant mee in de musical en wees haar erop dat ze nieuwe figuranten zochten. Ze schreef zich in bij het castingbureau, mocht auditie doen en kreeg uiteindelijk het verlossende bericht dat ze geselecteerd was.
“Als kind bedacht ik vaak toneelstukjes en voerde ze dan op. Ik kon het bijna niet geloven toen ik een mail kreeg dat ik geselecteerd was. Het was echt een jeugddroom die uitkwam”, blikt Anne terug op dat moment net voor de zomer.
Hele zomer repeteren
De hele zomer repeteerde ze voor verschillende rollen.
“Als net afgestudeerde juf kwam dat voor mij natuurlijk perfect uit. Ik was de hele zomer vrij en had alle tijd om te oefenen.”
Die tijd was ook echt nodig. “De Midden Nederland Hallen, het theater waarin we spelen, is enorm. Er zijn twaalf punten waar je het podium op en af kunt lopen en de tribunes bewegen, dus het was in het begin best even zoeken.”
Vaste routes
“We begonnen met repeteren in een klein deel van de zaal. Zo konden we eerst onze scènes oefenen en hielden we ons later pas bezig met de routes. Het is belangrijk dat je die routes goed aanhoudt, want als je de verkeerde kant oploopt, kun je in botsing komen met een tegenspeler of een tribune.”
Spelen met Sjoerd Pleijsier
Na dertig shows is ze er inmiddels aan gewend, maar Anne staat tussen musicalgrootheden als Soy Kroon, Dorian Bindels, Gaia Aikman en Sjoerd Pleijsier. Met die laatste heeft ze op het podium ook echt een contactmoment.
De ogen van het publiek zijn echt op me gericht
“Hij haalt me op zeker moment uit de trein. Dat is voor mij wel een bijzondere scène, omdat ik dan een beetje mét hem kan acteren. En de ogen van het publiek zijn dan ook echt op me gericht.”
Met de overige hoofdrolspelers heeft ze weinig contact, al komt ze die in het theater natuurlijk wel geregeld tegen.
“In het begin was dat nog wel spannend, maar inmiddels ben ik er wel aan gewend”, vertelt ze.
“We zijn altijd twee uur voor een voorstelling begint in het theater. Een cateringbedrijf regelt het eten, dus we staan weleens samen met de hoofdrolspelers in de rij om eten te halen. Maar in de kleedkamers kom ik alleen de vrouwelijke figuranten tegen.”
Boekelen
De voorbereiding voor een show regelt ze verder helemaal zelf. “We noemen dat ‘pre-setten’. Achter het podium heb je een eigen stoel en je zorgt dan dat je kleding daar op het kledingrek hangt en dat de attributen die je nodig hebt klaarstaan. Daarna is het tijd om je haar te boekelen.”
Als Anne ons vragende gezicht ziet, schiet ze in de lach.
“Het is voor mij inmiddels zo gewoon, dat ik weleens vergeet dat een ander geen idee heeft waar ik het over heb. Bij boekelen draai je plukken haar zo om je vingers dat je ze goed op het hoofd kunt wegspelden. Daar komt een kousje en daarna een pruik overheen. Alle meiden hadden dat nog niet eerder gedaan, dus in het begin hielpen we elkaar. Maar inmiddels zijn we er handiger in geworden en kunnen we het zelf.”
Van NSB’er naar Joodse vrouw
Het verhaal van 40-45, de Musical gaat over twee broers die na het bombardement van Rotterdam elk een andere kant van de strijd kiezen. Ze komen lijnrecht tegenover elkaar te staan.
Het spelen van de verschillende rollen drukt je met de neus op de feiten
Anne speelt het ene moment een NSB’er en het volgende moment een Joodse vrouw.
“Het drukt je ook wel met je neus op de feiten. Als ik de Joodse vrouw speel en ik loop na de scène af, dan realiseer ik me dat ik dit spéél, maar dat het ook echt gebeurd is. Ik speel ook een aantal scènes met kinderen en dan word je je er wel van bewust dat het niet zomaar een verhaal is. Er zijn mensen die dit echt hebben meegemaakt. Dat komt dan echt wel even binnen.”
Acteren tussen het publiek
In één van de scènes is ze een NSB’er op een partijbijeenkomst in de Rivièrahal.
“Het is een van mijn leukste scènes omdat ik dan op de tribune naast het publiek zit. De interactie met het publiek geeft het spelen een extra laag. Maar laatst zat ik naast een oudere man en toen voelde ik me ook wel slecht.”
Ik kan me soms slecht voelen over mijn rol
“Het hoort bij je rol, maar misschien heeft hij directe familie die de oorlog heeft meegemaakt. Ik kan me slecht voelen over die rol, maar ik weet ook wat er in de musical nog gaat komen. Ergens helpt de tegenstelling ook wel om me in te leven in beide rollen.”
Drie groepen figuranten
Om ervoor te zorgen dat alle figuranten goed op elkaar ingespeeld zijn, speelt Anne met een vaste groep mensen.
“Er zijn drie groepen figuranten. In de ene week spelen we met onze groep de doordeweekse shows, dus op donderdag en vrijdag, een week later op zaterdag en zondag en weer een week later zijn we vrij. Je bouwt een band met elkaar op, omdat je intensief samenwerkt en dezelfde dingen meemaakt. Dat ik zo’n klik heb met mensen die ik nog niet kende en dat ik zin heb om ze iedere keer weer te zien, dat had ik vooraf misschien niet verwacht.”
Proeven aan het theatervak
Toch hoeven we niet bang te zijn dat Anne haar groep 5/6c op de Morgenster in Sleeuwijk binnenkort verlaat.
Nu weet ik dat ik hier mijn werk niet van wil maken
“Vroeger droomde ik ervan om dit vak fulltime te doen. Nu weet ik dat ik hier mijn werk niet van wil maken. Je werkt altijd op momenten dat anderen vrij zijn. Bovendien is het voor hoofdrolspelers hard werken om steeds weer in een grote productie te mogen spelen.”
“Dat ik daar nu als figurant even aan mocht proeven, was heel tof. Misschien nog wel leuker dan een vaste rol, omdat ik nu in de huid van verschillende personages kruip. Maar als mijn tijd er straks op zit, dan is het ook goed. Ik wil niet op het punt komen dat ik erop uitgekeken ben.”