Pand aan de Lek blijft restaurant
Beusichem - Vincent van de Weerd (51) was samen met partner Hanneke van Grootveld (54) twintig jaar eigenaar van hotel-restaurant ’t Veerhuys in Beusichem. Sinds 21 april is het pand verkocht. Afbouwen van het intensieve en rijke horecaleven, doen ze langzaam. Geheel in stijl, want ze willen het zo goed mogelijk overdragen. Voor de nieuwe eigenaren, het personeel en de bezoekers.
Nina komt aanlopen. Ze ziet een nieuw gezicht, steekt meteen haar hand uit en noemt haar naam. Trots vertelt ze over de kokosmakroontjes die zij maakt voor bij de koffie. Ze zijn inderdaad heerlijk.
Het meisje pakt haar tas, groet iedereen en wacht op haar vervoer naar huis. ’t Veerhuys biedt aan mensen als Nina die een zekere afstand tot de arbeidsmarkt hebben, een fijne werkplek.
Zoveel is duidelijk. Ook daarom is het geleidelijk aan afscheid nemen, belangrijk.
Bij afscheid nemen hoort ook terugkijken en in dit geval vérder terugkijken dan de afgelopen 20 jaar, want hoe kwamen Vincent en Hanneke bij deze markante horecagelegenheid terecht? “We woonden ook nog eens ‘aan de overkant’, in Wijk bij Duurstede”, vertelt Vincent. “Dat was al helemaal wat. Mensen kijken hier eerst goed de kat uit de boom, maar daarna is het goed en vertrouwen ze je volledig en dat is wederzijds.”
Zij werkten allebei bij een bank. Het is altijd lastig aangeven waarom je op een gegeven moment weet dat dit niet de plek is waar je nog jaren wil werken. “Je zou kunnen zeggen dat we meer dynamiek zochten maar wel iets in de dienstverlening”, vat Vincent samen.
Hun oog viel op het mooie Veerhuys in Beusichem dat toen ook al een restaurant was.
Het is een prachtig historisch pand, op een mooie plek tussen de uiterwaarden en de rivier de Lek. De veerpont die hier al eeuwen vaart, is een belangrijke doorgangsroute en zorgt ervoor dat er altijd reuring is.
Historisch veer
‘Mijn favoriete gerecht? Het pasteitje.’
De historie in het kort: in 1304 wordt het Beusichemse Veer al genoemd. Jan van Renesse, één van de edelen die de moord op Floris V op zijn geweten had, moest vluchten vanuit ’t Stichtse in Utrecht.
Hij vluchtte naar het Gelderse via het Beusichemse Veer. In die tijd werd je overgezet met een roeiboot of een schouw. Na 1600 kwamen de zogenaamde gierponten, net als de huidige pont. In die tijd was het veer eigendom van de Oranjes, doordat Willem van Oranje in 1551 met Anna van Buren trouwde. Het huidige VeerHuys dateert uit de 17e eeuw en diende als woonhuis voor de veerman, maar ook als herberg.
Dit was voor de veerbaas een leuke bijverdienste. Tot 1886 diende de veerschuur als wissel- en rustplaats voor de paarden van de postkoets. Van 1945 tot 1969 heeft ’t VeerHuys dienstgedaan als jeugdherberg.
Vincent: “Wat ik zelf altijd wel mooi vindt is dat hier ook lange tijd een showroom van meubels is geweest. Want Culemborg/Beusichem is tenslotte nog steeds het meubelhart van Nederland.
Dat is ook een mooi stuk geschiedenis op deze plek. In de jaren tachtig van de vorige eeuw werd het weer restaurant.”
‘Mijn favoriete gerecht? Het pasteitje.’
Drempel
Buiten wijst Vincent op de oude, stenen drempel die helemaal is uitgesleten door de eeuwen heen. “Een stille getuige van al die mensen die in al die tijd hier naar binnen zijn gegaan. Zoals ook op onze site staat: naarmate de drempel steeds lager wordt, wordt de historie steeds rijker.”
‘Mijn favoriete gerecht? Het pasteitje.’
Dan zijn we aanbeland in het 2006, het jaar waarin Vincent en zijn partner het avontuur aangingen om vanuit het bankwezen, de horeca-branche te gaan ontdekken. “We waren dertigers en hebben heel bewust deze keuze gemaakt en daar nooit spijt van gehad”, verklaart Vincent.
“We hebben er nog steeds veel plezier in. Dit is voor ons gezin, we hebben vier kinderen, een goed moment om verder de toekomst in te kijken. Natuurlijk hoeven we ons niet te verantwoorden maar toch willen we duidelijk maken dat de zaken nog steeds hartstikke goed gaan en we nog steeds van alles genieten.”
Afstuderen
‘Mijn favoriete gerecht? Het pasteitje.’
Hanneke studeert binnenkort af binnen de Chinese geneeskunde en daar liggen voor haar veel mogelijkheden.
Vincent vervolgt: “Ik heb mezelf een maand of twee gegeven om plannen concreet te krijgen. Daar ben ik in mijn hoofd al een jaar mee bezig. Wat ik wil, wat het gezin wil.
En daarnaast neem ik de tijd om het hier rustig af te bouwen en de nieuwe eigenaren Alejandra en Aman vertrouwd te maken met deze plek.”
Waar Vincent begon met acht mensen in dienst, zijn dat er nu ongeveer vijftig. Van die eerste acht mensen personeel zijn er nog steeds twee in dienst.
“Dat zegt ook wel iets over de continuïteit. Het is fijn om hier te werken, een schitterende plek. Waar elke dag wel iemand binnen komt lopen die ik nog niet eerder zag. Dat blijft mooi, want er zijn hier natuurlijk ook veel gasten die geregeld terugkomen.
Dat hebben wij ook altijd gevonden en je voelt dat het personeel zich hier ook op het gemak voelt.”
Missen
Natuurlijk gaan Vincent en Hanneke het contact met het personeel en met de hotel- en restaurantgasten missen. “Bruiloften, uitvaarten, verjaardagen, iedere bijeenkomst heeft een eigen sfeer.
Vaak horen we dat mensen hier komen omdat een vader of moeder of een opa of oma hier ook zo graag kwam. Ook komen mensen hier graag vanwege de kaart.
Mijn favoriete gerecht? Het pasteitje. Staat hier al sinds mensenheugenis op de kaart en mensen vragen er speciaal om. Het is voor mij ook weer een teken dat de historie hier belangrijk is. Vernieuwing is goed, maar aan sommige dingen moet je niet tornen. Waaronder zo’n heerlijk pasteitje.”
www.veerhuys.eu