Stadsdichter maakte weer tien rake rijmen voor de feestvarkens
Ze had een paar dagen al door: ‘er is iets’. Vrouwen in het algemeen en zeker iemand die zo druk is met allerlei projecten als Elza van Malsen in het bijzonder, daar kun je natuurlijk moeilijk iets voor verborgen houden.
Zeker niet het feit dat zij bij de elf gedecoreerden zou horen tijdens de Lintjesregen in Buren. “Ik had dus voor de zekerheid maar iets aangetrokken waar me mee op zo’n gelegenheid voor de dag kunt komen”, vertelt zij naderhand. Toen bij het gemeentehuis niet haar man Gé maar zij werd begroet was het duidelijk voor Elza. Wat haar opviel van deze 24e april, is vooral hoe goed alles was georganiseerd en ook de enorme verrassing bij stadsdichter Fred Eggink.
Hij had voor elk feestvarken een gedicht gemaakt, zoals Eggink altijd doet op gelegenheden als deze. “De burgemeester zei nadat er tien een lintje hadden gekregen, dat er nog een persoon een koninklijke onderscheiding kreeg. Dat die ook in de zaal zat en gedichten schreef. Toen was het Fred duidelijk en hij werd er echt door overvallen. De burgemeester droeg toen een gedicht voor hem voor, in dezelfde stijl.” Elza van Malsen kreeg net als alle anderen ook een gedicht, geschreven door Fred Eggink. Dat gaat als volgt:
Volleybal ONA
Speelvoorzieningen Buren
Avondwandelvierdaagse
Een leven van helpen en besturen
Buren Toen
De Theaterkrant
en ook met de tennis
een innige band
En de Oranjevereniging
Waar je aan verbonden bent
En nu lid van de familie
Wát een gouden moment.
Antoon Wesselink was er wel helemaal ingetuind, in de smoesjes die zijn zoon allemaal had verzonnen om hem mee te krijgen naar Maurik. “Het was een aangename verrassing”, laat Antoon weten. “Op een gegeven moment dat realiseer je je waarom je hier bent. En toen dacht ik: ‘Hopelijk doen ze het op alfabetische volgorde want dan ben ik als Antoon snel aan de beurt. Maar nee, het ging op Wesselink. Dan was ik ook nog eens Ridder in plaats van ‘gewoon’ Lid in de Orde van Oranje Nassau. Ik was ‘flubbergasted’.”
De stamvolle zaal, alle familie die er aanwezig was en ‘het marstempo’ van de burgemeester toen alle personen met hem naar de zaal toeliepen. Hij vond het allemaal prachtig. “Het is toch mooi dat mensen op deze manier hun waardering uitspreken voor wat je doet als vrijwilliger. Dat ze dit middel hebben gekozen om dat te doen. Dat alles en de hele sfeer, daar werd ik echt wel licht door geemotioneerd.” Het Oranjebittertje in de hal naderhand smaakte hem daardoor extra goed, en dat zal voor de meeste gedecoreerden gelden. Het was een mooie dag, maar ook wel een lastige dag merkt Antoon eerlijk op. “Ja, voor iemand die zo’n control-freak is als ik, is het wel slikken. Maar ik dacht: ‘dit moet je ondergaan Antoon’ en dat is me toch aardig gelukt.”
Na tientallen keren proberen is vrijdagmiddag dan eindelijk Fred Eggink aan de lijn. Hij moet nog steeds bijkomen en is ‘totaal overrompeld’. “Ik had de mensen van badminton niet gezien en ook mijn man niet. Als ik die wel had gespot dan was er wel een lichtje gaan branden. Dit was echt een totale verrassing. Toen de burgemeester mij had toegesproken was het eerst wat ik kon zeggen dan ook: ‘Dit moet nog even landen, voor u staat een stadsdichter met een mond voor tanden’. Ik wist ook helemaal niet dat dat kon: een lintje krijgen in een gemeente waar je niet woont. Ik woon in Zetten maar mijn werkgebied is natuurlijk wel Buren. Ik ben dolgelukkig en vind het heel lief van alle mensen die dit voor mij hebben aangevraagd.”