Blijheid

ma 6 apr, 15:29

Als mijn moeder het even niet zag zitten, fietste ze naar haar favoriete manufacturenwinkel, zoals een kledingzaak destijds werd genoemd. Dan scharrelde ze een paar uur tussen de rekken en de schappen en keerde voldaan huiswaarts. Ze was weer blij. Ik kan ook wel wat blijheid gebruiken. Ik betrap mezelf erop dat ik te vaak voor de televisie hang en somber word van alle narigheid in de wereld. Toen dacht ik aan mijn moeder, pakte de fiets en trapte naar de winkel van Blijdesteijn in Tiel. Naar de befaamde modeshow. En inderdaad, daar werd ik blij van. Het was een heerlijk avondje tussen de dames. Ik keek mee, als enige heer. Geen probleem, als columnist zit ik wel vaker in een uitzonderingspositie. De shows van Blijdesteijn zijn uitgegroeid tot een fenomeen. In welke stad ik ook op een terras neerstrijk, als ik zeg dat ik in Tiel woon, is er bijna altijd wel iemand, die dan vervolgens ‘Blijdesteijn!’ roept. Flipje is in dit opzicht terrein aan het verliezen. Ik moet zeggen, dat de uit 1839 daterende modezaak (de zesde generatie zwaait er nu de scepter) er iets moois van had gemaakt. De dames en ook die enige heer (ik dus) kregen maar niet genoeg van de door vrolijke mannequins getoonde zomercollecties. We zaten er letterlijk met de neus vooraan en konden de mannequins (gelukkig niet van die graatmagere) tot in de details bekijken.

De collecties werden met lekker klinkende Engelse namen gepresenteerd, zoals Power Blush (vooral roze), Denim Devation (denimblauw), Sand Whisper (bruin) en Nautical Chic (blauw met wit ‘waar je vrolijk van wordt’, aldus speaker Max van Blijdesteijn). ‘Let u op de gouden knoopjes van het gilet’ en ‘u ziet het goed, de bermuda is weer helemaal terug.’ Mannequin Lotte kreeg de meeste bijval. Zij was zwanger, hoewel me dat niet opgevallen was. ‘Ze loopt alleen en toch met zijn tweeën’, grapte Max in de microfoon. De dame met de speelse krulletjes naast mij (alsof ze net onder de douche vandaan kwam) vroeg me of ik het als man ook zo naar mijn zin had. Ik knikte overtuigend en zij ging door met haar petit fourtje, die ze met zichtbaar genoegen naar binnen peuzelde. ‘De show is altijd weer een feestje’, hernam ze. Inderdaad, een mooi feestje met mooie kleren. Een lichtpuntje in de donkere wereld van vandaag, zou je kunnen zeggen. Helaas een wereld met leiders als Trump en Poetin. Klerelijers zijn het.

 (reageren: jbeijer@upcmail.nl)