Aardig rijk
Zegt de naam Frank Rijkaard u iets? Ja, natuurlijk. Hij is een van de meest succesvolle voetballers uit de historie van het Nederlandse voetbal. Zo schitterde hij in 1988 in het elftal van Oranje, dat toen kampioen van Europa werd. Twee jaar later kreeg hij het tijdens de WK aan de stok met de Duitse aanvaller Rudi Võller. Hij spuugde op de wollige haardos van ‘der Rudi’. Frank hield er een bijnaam aan over: de lama. Frank Rijkaard heeft een bijna-naamgenoot, die veel minder bekend is: Frank Rijkaart, met een t op het eind. Deze Frank is sinds een maand of zes demissionair Minister van Binnenlandse Zaken voor de uitgedunde boerenpartij van Caroline van der Plas, nadat hij eerder actief lid van de VVD was geweest. Tegen zo’n demissionair ministerschap hoef je niet op te kijken. Het stelt niet veel voor. Je mag je alleen met lopende zaken bezig houden. Op de winkel passen, heet dat in het politieke jargon. Ik noem dit verschijnsel liever een spek-en-bonen-minister.
Vorige week kwam Rijkaart in het nieuws met de uitspraak ‘het vreemd te vinden’ dat de gemeente Tiel de zelf opgestapte burgemeester Frank van der Meijden nog negen maanden heeft doorbetaald. Ik kreeg daar nogal wat reacties op. Of ik misschien wist hoe dat nu precies zit met de financiële afspraken tussen Tiel en Van der Meijden. Nee, ik weet dat niet en zal het ook nooit aan de weet komen. Om hier iets zinnigs over te zeggen, zul je toch op zijn minst de achtergronden van de Tielse bestuurscrisis moeten weten. Die kennen we niet. Ze zijn door de gemeente Tiel geheim gehouden voor de burgers, terwijl ons openheid en transparantie was beloofd. Daarom bestaan er nog veel vraagtekens. Kennelijk ook voor minister Rijkaart, die nu de met de ex-burgemeester overeen gekomen financiële regeling in twijfel trekt. Ach, ik twijfel ook wel eens. Bijvoorbeeld aan de wachtgeldregeling, waar de minister zelf van profiteert. Over een paar weken zwaait hij af. Een maand of zes heeft hij het land als demissionair minister gediend, ook al hebben we daar weinig van gemerkt. Een blauwe maandag, zou je ook kunnen zeggen. Dat levert hem een aardig centje op. Twee jaar lang wachtgeld. Dat loopt lekker op. Kijk, dat lijkt mij nogal vreemd. Frank doet zijn achternaam wel eer aan. In zijn cv las ik dat hij ooit wachtmeester is geweest. Wachtmeester? Ik benoem hem tot wachtgeldmeester.
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)