Wazig
Er zijn momenten waarin het schrijven van een column bijna vanzelf gaat. Zinnen dienen zich aan tijdens het wandelen, alinea’s vallen als vanzelf op hun plek zodra de laptop opengaat. Vandaag is zo’n moment waarin iedere regel zich lijkt te verschuilen achter een koppige loomte.
Terugblikken op de periode van de ceremoniële hoogtepunten had een voor de hand liggend thema geweest. Een overweldigende hoeveelheid lintjes is dit jaar opgespeld, op Koningsdag waren er aubades en vele andere activiteiten. We hebben op 4 mei twee minuten letterlijk stilgestaan bij onze oorlogsslachtoffers en de vrijheid gevierd op 5 mei. Het ritme van herdenken en vieren heeft zijn werk gedaan. Normaal gesproken een dankbare voedingsbodem voor bespiegelingen en observaties. En zeker gezien de toestand in de wereld – misschien zelfs een vleugje milde ironie.
Maar deze keer niet.
De werkelijkheid is dat ik, geveld door buikgriep, vooral veel slaap of naar het plafond lig te staren. Pogingen om gedachten te ordenen stranden voortijdig. Ideeën die gisteren nog briljant leken, blijken vandaag bij nader inzien vooral… wazig.
En dus is iets zinnigs op papier krijgen een heuse worsteling.
Kan ik iets schrijven over de lokale politieke ontwikkelingen? Sinds de gemeenteraadsverkiezingen onderhandelt een aantal partijen over een coalitieakkoord. Achter de schermen wikken en wegen zij. Aan de buitenkant is het stil, ook voor mij. Ik ben vanuit mijn neutrale rol als burgemeester immers niet bij deze gesprekken betrokken, dat is iets van de politiek. Ik kijk wel reikhalzend uit naar de afspraken en de kandidaat-wethouders met wie ik een team ga vormen. En u waarschijnlijk naar de plannen van het nieuwe college.
In zekere zin verkeren we dus allemaal even in dezelfde situatie: een tussenperiode, waarin nog niet alles kan worden gezegd en veel nog ongeschreven blijft. En dat komt, nu ik me zo beroerd voel, eigenlijk niet eens zo verkeerd uit. Op naar een nieuwe week, hopelijk zónder buikgriep en mét nieuwe inzichten.