‘Ik zou alles zo weer doen’
Meteren – Dé man van de landschapsfotografie: George Burggraaff, is getroffen door de ziekte Parkinson. De inmiddels zevenenzeventigjarige fotograaf blikt terug op zijn leven en alles wat hem fascineerde. “In mijn hart ben ik nog steeds fotograaf.”
George vertelt nuchter en een beetje gelaten dat zijn verschijnselen van Parkinson hem beperken in zijn bewegingen. “En als landschapsfotograaf is het toch wel noodzakelijk dat je goed ter been bent. Af en toe heb ik er wel moeite mee. Maar onlangs was ik in het Drentse Uffelte en dan maak ik buiten toch nog wel wat foto’s.”
Als jochie van dertien jaar kreeg George zijn eerste fotocamera. Negen jaar later volgde zijn eerste ‘officiële’ opdracht. “Dat was een opdracht voor een carnavalsfeest. Een jaar later, in 1972, heb ik de opnames van de film Mariken van Nieumeghen in Buren op de gevoelige plaat vastgelegd. Tijdens deze opdracht zag ik een charmante verschijning met een bolhoedje op. Nu zijn we al 52 jaar getrouwd.” Voor de NOS is de landschapsfotograaf in het midden van de jaren zeventig naar Alaska geweest. “Toen deed ik ook nog persfotografie”, licht hij toe. “Daarna heb ik ook voor Youth for Christ gefotografeerd in samenwerking met de bekende dominee Henk Fonteyn uit Tricht.”
Verhuizing naar Buurmalsen
In die periode verhuisde George met zijn vrouw naar de Kornedijk in Buurmalsen. Hij kwam te wonen tussen de agrariërs en begon ook de pracht van de bloesem te ‘zien’.
Specialisatie
“De fruittelers en boeren begonnen me in die periode steeds meer te vragen voor opdrachten. Daarom heb ik me vanaf toen gespecialiseerd in buitenfotografie. Ik was in die tijd de enige in Nederland die hier expertise in had.”
‘Schilder Rembrandt heeft mij het licht laten zien.’
Landschappen
In de jaren tachtig werkte George mee aan boeken over oude ambachten en het weer. Daarna is hij veel landschappen gaan fotograferen. “Ik vond vooral de mooie Betuwse luchten fascinerend”, zegt hij hierover. “Unicef ontdekte mij ook. Ik was de eerste Nederlandse fotograaf die voor het leveren van foto’s voor hun landschapskaarten werd gevraagd. Daar ben ik best trots op.”
Digitale fotografie
Aan het begin van de negentiger jaren zette George zijn eerste stappen op het gebied van digitale fotografie. Eerst op film, later ingescand. “Vanaf 1999 ben ik digitaal gaan fotograferen. Ik had daar ook een omvangrijk fotoarchief van opgebouwd. Compleet gedocumenteerd. Alles was te traceren op plaatsnaam, onderwerp en datum. Het waren er ruim 400.000. Die collectie heb ik enkele jaren geleden geschonken aan het Regionaal Archief Rivierenland in Tiel. Daar waren ze er enorm blij mee.”
Actief
Ondanks zijn beperkingen is George nog steeds geïnteresseerd in de politiek en het nieuws en hij is lichamelijk nog aardig actief. “De tijd van allerlei ‘doe-dingen’ zoals klussen in huis en in de tuin werken is wel voorbij voor mij. Gelukkig hebben we kinderen en vrienden die ons hiermee helpen. Het lopen gaat wat minder. Fietsen doe ik wel veel, op een driewieler. Het voordeel hiervan is dat iedereen in het verkeer rekening met mij houdt en voor me stopt.”
Hoogte- en dieptepunten
In zijn - ongeveer - vijftigjarige carrière heeft George veel hoogte- en dieptepunten meegemaakt. Hij noemt internationale opdrachten voor Landal GreenParks, fotoklussen voor Stichting Kinderpostzegels en de grote fotografiewanden in de kersenboomgaard van Hakkert langs de Kornedijk in Buurmalen als hoogtepunten. “De overstap naar digitale fotografie heb ik echter als een dieptepunt ervaren”, zegt George. “Toen merkte ik dat iedereen dacht dat hij of zij kon fotograferen. Daarom ben ik later workshops gaan geven in het ‘leren kijken’.“
Fotografie betekende alles voor de Betuwse landschapsfotograaf. “Wel met een visie op de wereld”, voegt hij hieraan toe. “Als ik het niet met een onderwerp eens was, dan weigerde ik. Mijn hart lag bij landschapsfotografie. Van Rembrandt heb ik afgekeken hoe je licht moet toepassen. Hij heeft mij het licht laten zien.” George is dankbaar. “Als ik op mijn leven terugblik, is er niets wat ik anders zou doen. Als ik het over moest doen, dan deed ik het precies hetzelfde.”