Column De Letterbaas: Keukenboer
NieuwsDe tijd is rijp voor een nieuwe keuken. Folie die loslaat van kastjes met te weinig bergruimte. Deurtjes die permanent scheef staan. De la opentrekken en met een greep in je hand staan. Het gasfornuis. Een doodzonde, nu gezondheid, veiligheid en duurzaamheid grote thema’s zijn. Neemt niet weg dat ik nog altijd probleemloos een gerecht op tafel zet en dat mijn vieze vaat erna weer blinkt, zonder dat mijn handen het sop geraakt hebben. Maar dat terzijde. Een mens zoekt zijn redenen.
Iemand die je daarbij moeiteloos de juiste argumenten in de schoot werpt, is Hans: de charmante, zelfverzekerde, maar tikje belegen keukenboer. Zo had ik voor mijn eerste afspraak met Hans nog nooit van een stoomoven gehoord. Tot hij me een visioen voorschotelde van perfect sappige, malse kippenpootjes, zachtjes gaar gestoomd en met een knapperige finishing touch van de grill. “U houdt van koken, mevrouw?” Diezelfde nacht piekerde ik me suf of ik mijn bamboe stoommandje moest upgraden. De woorden die Hans gesproken had, susten me in slaap: “Geloof me, de extra investering die nu misschien een beetje pijn doet, weegt niet op tegen het jarenlange genot. Die pijn bent u zo weer vergeten.”
Toen had ik nog niet in de gaten dat Hans geen keukens verkoopt, maar dromen met garantie. Dat hij niet verkoopt wat ik gebruik of nodig heb, maar een spiegel van wie ik denk te zijn en, meer nog, van wie ik zou willen of kunnen zijn. Een vrouw met smaak, die zelfs alle moodboards op Pinterest overtreft. Een vrouw met oog voor kwaliteit en duurzaamheid. Een vrouw van wie de kookkunsten, altijd al aanwezig, eindelijk tastbaar worden in de meest verfijnde gerechten voor haar gasten. Dankzij apparatuur die precies doet wat zij wil in een perfect georganiseerde keuken.
Hans liet me voelen dat er veel op het spel staat bij het kiezen van een keuken, zo niet alles. In zijn walhalla van kleurstalen, grepen en marmeren werkbladen wierp hij zich daarna al te graag op als mijn baken in zee. Maar stikkend in aspiraties en keuzestress, vervaagden zijn adviezen tot achtergrondruis. Nu kwam het erop aan, voelde ik, en het zweet brak me uit. Tot een grote vetvlek op zijn keurige overhemd me abrupt weer bij zinnen bracht. Wat bazelde die man? In de meest chique keuken kan het vlees aanbranden, en op een roestig gaspitje de heerlijkste stoofpot worden bereid.