Lies Molenaar vond nieuw vak na 50ste
Anne Marie Hoekstra
Ameide – De meubelstoffeerderij van Lies Molenaar (56) is vastgeplakt aan de hervormde pastorie in Ameide, een meter of 10 bij de kerk vandaan. Daar stoffeert Lies oude stoelen terwijl haar man preken voorbereidt.
Jarenlang was ze druk met het grootbrengen van hun vijf kinderen. Toen die uitvlogen en er meer tijd kwam voor iets anders, vroeg ze zich af: wat ga ik doen? Aan de 4 meter lange eetkamertafel vertelt ze: “In 2019 ging mijn man met onze jongste zoon naar het Hout- en Meubileringscollege in Rotterdam. Onze zoon moest een vervolgopleiding zoeken. Mijn man zag daar ook de meubelstoffeerdersopleiding. Hij zei: ‘Dat is wat voor jou’. Ik ben ernaartoe gegaan en heb me gelijk opgegeven. Dat was in 2020.”
Allemaal vrouwen
Een dag per week reisde ze vanuit Zeeland met de bus naar Rotterdam. “Ik was vijftig en was een van de jongste leerlingen. Allemaal vrouwen. Het is een uitstervend vak. Er zijn veel mannen van rond de zeventig die stoppen en jonge jongens vinden het suf.” Dat ze van de opleiding genoot verbaasde niemand. “Ik ben graag met mijn handen bezig.” Ze wijst op een olieverfschilderij aan de muur. “Schilderen doe ik ook graag. En toen we in Yerseke woonden, werkte ik in Goes in een hoedenwinkel. Daar maakte ik hoeden op, heel leuk.”
Af en toe hoor je nog het accent van Goeree-Overflakkee. Ze groeide op in Dirksland, waar haar vader huisschilder was en haar ouders een verfwinkel hadden. Ze verkochten ook huishoudelijke artikelen en doe-het-zelfartikelen. “Vanaf mijn twaalfde hielp ik al wel eens klanten. Dat vond ik leuk, ik hou van mensen. Ze kwamen behang uitzoeken, een kleur verf erbij. Als kind stond ik erbij als mijn moeder advies gaf, ik kreeg dat mee.”
Op haar zeventiende kwam Lies van school. Ze had wel verloskundige willen worden, maar voor een studie was geen geld. “Ik ging bij een fotograaf in het dorp werken, als winkelmeisje. Ik was gewend om klanten te helpen en vond het geweldig. Zeven jaar heb ik er gewerkt: albums inplakken, leren fotograferen. Ik kon me echt ontplooien.”
Eigen bedrijfje
In 2021 startte ze in Bruinisse, waar haar man toen predikant was, met haar bedrijfje: Meubelstoffering Lies Molenaar. “Ik heb nog klanten uit Tholen. Dankzij internet weten klanten uit de regio rondom Ameide me inmiddels ook te vinden. En door mond-tot-mondreclame. Ik zit hier nu een half jaar met mijn bedrijf. Het had nog wat voeten in de aarde om de unit geplaatst te krijgen. Dat ik hier nu mijn eigen werkplaats heb, werkt mee om het naar mijn zin te hebben.”
Aanvankelijk zorgde het runnen van haar stoffeerderij nog wel eens voor stress. “Alle stoelen zijn weer anders. Dan vond ik het spannend en dacht: hoe ga ik dit fixen? Je weet nooit wat je zult tegenkomen. Soms zijn er veren kapot of is het onderliggende lattenwerk stuk. Voor een boot heb ik eens een rondlopend kussen moeten maken. Dat was echt puzzelen. Mijn man zegt altijd: je weet dat het goed komt.” Met haar handen in de lucht: “Ja, maar soms weet ik het even niet.”
Stoelen met verhaal
Inmiddels heeft ze zoveel ervaring dat die momenten steeds minder vaak voorkomen. “Het is gewoon genieten. Het leukste is werken aan stoelen met een verhaal. Pas restaureerde ik twee stoelen die van de oma van de klant waren geweest. Je maakt dingen weer mooi, daarmee maak je altijd mensen blij.”