Dansproject over leven na kanker komt naar Vianen
NieuwsHaaften/Vianen - Vianen - De documentaire Bewogen Bewegen is op 22 maart te zien in Theater Vianen (en er zijn nog kaarten). De film volgt jongvolwassen vrouwen met en na kanker, onder wie Kim Kant (41) uit Haaften.
In de documentaire is te zien hoe ze samen met andere deelnemers werkte aan een bijzondere dansvoorstelling. Maar voor haar betekende het project veel meer dan alleen bewegen. “Het voelde alsof ik een deur opende die ik eerder te snel had dichtgedaan.”
Diagnose borstkanker
In april 2020 kreeg Kant de diagnose borstkanker. De eerste signalen waren een ingetrokken tepel en pijn. “Dat klopte niet. Omdat ik een medische werkachtergrond heb, dacht ik meteen: dit gaat de verkeerde kant op.” De huisarts stuurde haar snel door naar het ziekenhuis. Na onderzoek bleek dat er inderdaad sprake was van borstkanker. De tumor was ongeveer drie centimeter groot en er was een uitzaaiing naar een lymfeklier.
Daarop volgde een intensief behandeltraject. Kant onderging een borstamputatie en kreeg daarna nog zestien chemobehandelingen en vijftien bestralingen. Ook bleek dat ze een erfelijke variant had die de kans op terugkeer vergroot. Daarom koos ze ervoor om beide borsten te laten verwijderen. Daarnaast kreeg ze medicatie omdat de tumor hormoongevoelig was, waardoor ze vervroegd in de overgang kwam. “In vijf jaar tijd voelde het alsof ik vijftien jaar ouder was geworden” vertelt Kant. “Je lichaam verandert enorm. En door de behandelingen en medicatie kreeg ik veel klachten, zoals vermoeidheid, opvliegers en stijve gewrichten.”
Leven na de behandeling
Toen de medische behandeling klaar was, begon een nieuwe fase. Die bleek niet vanzelfsprekend. “Het ziekenhuis zei: de chemo’s zijn klaar, de bestralingen zijn klaar. Nu kun je je leven weer oppakken. Maar zo werkt het niet.”
Ze worstelde met vermoeidheid en met de mentale verwerking van haar was overkomen. Daarom volgde ze een revalidatietraject met onder meer fysiotherapie, ergotherapie en gesprekken met een psycholoog.
Toch bleef het gevoel dat er nog iets onafgemaakt was. “Ik had het idee dat ik een deur dicht had gedaan die eigenlijk nog open moest. Dat er nog emoties zaten die er niet uit waren gekomen.”
Tip van de oncoloog
Een paar jaar na haar behandeling kreeg Kant dé tip van haar oncoloog. Die wees haar op een project van de F‑Fort Foundation, waarin werd onderzocht of dans kan bijdragen aan herstel na kanker. Het project werd begeleid door voormalig dansers van het Scapino Ballet Rotterdam. Jongvolwassenen met en na kanker konden deelnemen aan een serie workshops.
“Toen ik hoorde wat het project inhield, dacht ik meteen: dit wil ik doen.” Kant besloot naar een kennismakingsbijeenkomst te gaan. Ze had vroeger al veel gedanst en hoopte dat het haar zou helpen om weer meer in contact te komen met haar lichaam.
Dansen als verwerking
In totaal namen zeventien jongvolwassen vrouwen deel aan het traject. Gedurende ongeveer een jaar volgden zij twaalf dansworkshops, meestal op zondagochtend. De bijeenkomsten waren laagdrempelig. Deelnemers konden komen wanneer ze zich goed genoeg voelden. “Als je energie laag was of het niet redde, was dat prima.”
De workshops waren geen klassieke danslessen. Vaak begon de groep met eenvoudige bewegingen op muziek. “Het ging er niet om dat je een perfecte choreografie leerde” zegt Kant. “Het ging erom dat je weer ging voelen wat er in je lichaam gebeurde.” Langzaam ontstond uit de oefeningen een voorstelling. Sommige deelnemers droegen ook op andere manieren bij, bijvoorbeeld met muziek of tekst.
Eindvoorstelling met een boodschap
Het project werkte dus toe naar een eindvoorstelling voor familie en vrienden. “Met dans, beweging en muziek lieten we zien welke emoties we hadden doorgemaakt” vertelt Kant. “Het gaf onze naasten een inkijkje in wat we hadden meegemaakt.”
De voorstelling werd uiteindelijk vaker opgevoerd dan verwacht, onder meer tijdens dansfestivals en op een oncologiecongres. “Daar hebben we ook gezegd: het stopt niet als een patiënt de behandelkamer uitloopt.”
Volgens Kant wordt namelijk vaak onderschat wat jonge mensen nog moeten verwerken na kanker. “Je zit midden in je leven: werk, relaties, misschien een kinderwens. Dan komt zo’n ziekte er dwars doorheen.”
Van project naar documentaire
Tijdens het hele traject waren camera’s aanwezig. De beelden vormden uiteindelijk de documentaire Bewogen Bewegen, waarin het proces van de deelnemers is vastgelegd.
De documentaire laat zien hoe dans kan helpen bij herstel en verwerking. Tegelijk maakt de film zichtbaar hoe ingrijpend kanker kan zijn op jonge leeftijd.
Voorstelling in Vianen
Op zondag 22 maart wordt de documentaire vertoond in Theater Vianen. Daarnaast treedt een nieuwe groep deelnemers op die inmiddels een vergelijkbaar traject heeft doorlopen. Dat dansproject wordt tegenwoordig voortgezet via R.A.A.F. Danst, een stichting die voortkwam uit het oorspronkelijke initiatief.
Kant zal zelf ook aanwezig zijn bij de voorstelling. Al heeft ze de documentaire al een paar keer gezien. Voor haar voelt het project inmiddels als een afgerond hoofdstuk. Maar de boodschap blijft belangrijk. “Het verwerken begint vaak pas veel later, als de behandelingen voorbij zijn” zegt ze. “En dan is het heel waardevol als er iets is dat je helpt om weer verder te gaan.”