Hanna Rovers (ChristenUnie): ‘We maken de samenleving met elkaar’
Nieuws Gemeenteraadsverkiezingen Vijfheerenlanden 2026Vijfheerenlanden - In aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen van 18 maart sprak Het Kontakt Vijfheerenlanden met negen kandidaat-raadsleden die nieuw zijn op de kieslijsten. Wie zijn zij, waar staan ze voor en wat willen ze betekenen voor de gemeente? In dit deel is het woord aan Hanna Rovers van de ChristenUnie. Onderaan dit artikel leest u de column van lijsttrekker Elizabeth Bronkhorst.
Hanna Rovers wil zich graag inzetten voor anderen, ook buiten haar ‘eigen bubbel’, zoals ze het zelf noemt. “Ik geloof écht in een samenleving die we met elkaar maken”, stelt de nummer drie van ChristenUnie Vijfheerenlanden overtuigend.
Rovers (35) woont sinds vijf jaar met haar man en twee kinderen in Leerdam en steeds meer kreeg ze het gevoel om zich ‘op een andere manier nuttig te maken’, zo omschrijft ze het zelf.
Ze legt uit: “In het dagelijks leven werk ik op het hoofdkantoor van de Albert Heijn, wat natuurlijk een door commercie gedreven bedrijf is. Die resultaatgerichtheid is leuk, maar ik merkte aan mezelf dat ik het gevoel kreeg dat ik ook op een andere manier iets wilde bijdragen. Op een praktische manier en zodat anderen er ook iets aan hebben.”
Buiten de eigen cirkel
Dat deed Rovers onder andere al door zich in te zetten voor de Protestantse Gemeente in Leerdam. Daarnaast is ze ook lid van de oudercommissie van de kinderopvang, maar toch wilde Rovers meer doen. Buiten haar eigen omgeving dus ook. Ze licht toe wat ze daarmee bedoelt: “Iedereen zit in zijn of haar eigen bubbel. In mijn geval zijn dat onder meer de kerk en de oudercommissie, maar ik heb het ook over de andere sociale kringen waarbinnen je verkeert. Politiek is er uitermate geschikt voor om ook voor mensen buiten je eigen cirkel iets te betekenen. Als volksvertegenwoordiger kun je namelijk iets doen voor iedereen binnen de gemeente. Dat spreekt me enorm aan.”
‘Denk dat dit bij me past’
Een weloverwogen keuze dus, maar dat betekent niet dat Rovers het niet spannend vindt. “Ik doe normaal alleen dingen als ik zeker weet of ik ze kan en dat is nu natuurlijk nog maar de vraag. Maar ik kan goed verwoorden wat ik vind en waarom ik iets op een bepaalde manier zie. Daarnaast ben ik ervan overtuigd dat je écht verder kunt komen door met elkaar in contact te treden en dat vind ik ook leuk om te doen. Dat bij elkaar maakt dat ik denk dat dit goed bij me past.”
“Tegelijkertijd zal ik ook nog het nodige moeten leren. Ik ben zelf vrij uitgesproken en ik merk dat er veel discussies binnen deze raad op detailniveau gaan, maar dat niet iedereen zich even expliciet uit. De kunst is om daar de juiste balans in te vinden.”
Als lid van de ChristenUnie wist Rovers al langere tijd dat dit haar partij was, al is dit ook weer niet helemaal vanzelfsprekend. Ze vertelt namelijk: “Ik kom uit een gezin waar veel over politiek werd gesproken. Ik heb een broertje die politiek actief is, net als twee neven. Allemaal voor andere partijen dan de ChristenUnie, maar dat geeft niet. Sterker nog, dat maakt het alleen maar leuker.”
Thuis bij de ChristenUnie
Voor haar werd het dus wel de ChristenUnie. “Ik voel me thuis bij deze partij vanuit de christelijke overtuiging dat iedereen meetelt en God iedereen even waardevol vindt. Vanuit die grondhouding kunnen we kijken naar de mensen en de natuur om ons heen. Ik vind het belangrijk dat we goed zorgen voor de natuur die ons is gegeven.”
Ze vervolgt: “Dat betekent voor mij ook dat we oog houden voor groen, ook in woonwijken en op plekken om te ontspannen, zoals speeltuinen. In ons verkiezingsprogramma staat: een huis voor iedereen, maar daar zou ik graag aan willen toevoegen: ‘in een leefbare buurt’. De natuurtuin in Leerdam is zo’n fijne plek, daarvan zou je er eigenlijk meer willen.”
Kansengelijkheid
Een ander belangrijk thema voor Rovers is kansengelijkheid: “Ieder kind verdient dezelfde tools om zich op zijn/haar eigen niveau te ontwikkelen. Dat is nu niet altijd het geval. Er is ook een hoop verborgen armoede. Het zou goed zijn om die beter in kaart te krijgen, net als dakloosheid. Ik vind het ook onze taak als lokale overheid om ervoor te zorgen dat mensen die hulp nodig hebben, weten waar ze die kunnen krijgen. Daarnaast ben ik voor minder bureaucratie bij hulpverlening. Binnen gemeentelijke instanties wordt soms eerst van alles uitgebreid onderzocht, waardoor kostbare tijd verloren gaat. Dat moet sneller kunnen denk ik, al is dat misschien ook weer mijn commerciële inslag”, klinkt het lachend.
Daarbij vindt de nieuwe politica belangrijk om oog te houden voor het feit dat niet iedereen zo kan leven zoals zij zelf. Buiten de eigen bubbel, ja daar is ‘ie weer, denken dus.
Rovers: “Dat ik een nieuwe winterjas voor mijn kinderen kan kopen, betekent niet dat iedereen dat kan. Het is belangrijk daarbij stil te blijven staan wanneer je je als gemeenteraad over vraagstukken buigt.”
Nieuwe gezichten
Fractievoorzitter Dico Baars en de raadsleden Maaike van Leeuwen en Harry Wolting doen een stapje terug bij de ChristenUnie, wat maakt dat de partij er hoe dan ook andere gezichten gaat krijgen binnen de gemeenteraad. Het moet wel gek lopen wil Rovers hier geen plek in krijgen. De partij heeft nu vier zetels en zij staat op plek nummer drie.
“Dan is er inderdaad iets misgegaan”, erkent ze. “Maar de verkiezingen zijn voor mij geslaagd als ik het idee heb dat mensen zich gehoord voelen en iedereen zich vertegenwoordigd voelt.”
Column ChristenUnie-lijsttrekker Elizabeth Bronkhorst
Meer dan de helft
In de bus, in de wachtkamer bij de tandarts of terwijl de aardappelen koken: overal grijpen we naar onze smartphone. Soms voelt het alsof we in twee werelden leven, de echte en de digitale. Maar hoe maken we nog echt verbinding met elkaar? Veel ouders voelen het: de wereld verandert snel. We willen onze kinderen beschermen, maar soms voelt het alsof we de controle kwijt zijn. Bij mij thuis zie ik ook tieners met oortjes in en een telefoon aan hun hand geplakt. Herkenbaar?
Om te begrijpen wat zij online tegenkomen, heb ik een TikTok‑account aangemaakt. Ik heb niets geliked, alleen gekeken en geswiped. Uit nieuwsgierigheid bleef ik iets langer hangen bij filmpjes over hulpdiensten en ernstig zieke mensen. Na een uur ging meer dan de helft van de filmpjes over verdriet en verlies: jonge mensen die waren overleden. Tien minuten later zag ik filmpjes van jongeren die niet meer verder wilden leven. Ik heb het uitgezet. Ik werd er misselijk van. Dit zien onze kinderen dus ook. De verslavende werking van social media is bizar. Dan vraag je je af: hoe help je je kind om die telefoon weg te leggen? Hoe maak je ruimte voor verveling, zodat er nieuwe ideeën ontstaan? En wat is het alternatief? Vriendschap lijkt vooral online te bestaan.
Ik ben opgegroeid zonder internet. Net als vele 40+ers. Vervelen voelde ongemakkelijk, maar het gaf vrijheid. Ik las, bedacht iets, maakte iets, en was trots op het resultaat. Die vrijheid gun ik onze kinderen ook. Kinderen hebben het recht om veilig en in vrijheid op te groeien, offline én online.
Gelukkig hoeven we dit niet alleen te doen. Ouders, scholen, verenigingen, kerken én de gemeente kunnen samen zorgen voor plekken en activiteiten waar je elkaar écht ontmoet. Met goede voorlichting, rolmodellen, leuke speelplekken en door te investeren in jongerenwerk, zodat niemand buiten de boot valt.
We zijn het misschien niet overal over eens. Maar we willen allemaal dat onze kinderen veilig en gezond opgroeien. Laten we samen ruimte maken voor echte verbinding.
De ChristenUnie staat op voor de nieuwe generatie. Doe je mee?
