De stem die niet schreeuwt
Bij participatie rond woningbouw horen we vaak dezelfde geluiden. De zaaltjes lopen vol, zienswijzen stapelen zich op, de bezwaren zijn talrijk. Bijna altijd klinkt daarbij eerst de geruststelling: “wij zijn niet tegen woningbouw, maar…” En dat maar gaat opvallend vaak precies over dat stukje groen, dat uitzicht, die rand van het dorp- net bij hén.
Zo ontstaat er rond vrijwel elke woningbouwlocatie in korte tijd een actiegroep, een omwonendencollectief, een bezorgde buurt. Procedures volgen, soms jarenlange juridische trajecten. En aan het eind van de rit is iedereen boos: men voelt zich niet gehoord, de participatie is niet goed verlopen, besluiten zijn te snel of juist te langzaam genomen.
Maar terwijl het debat zich vult met luid protest, is er ook een andere stem. Een stem die niet schreeuwt.
Het is de stem van de woningzoekende jongeren die noodgedwongen nog thuis wonen. Van mensen die begrijpen dat woningbouw pijn kan doen, maar ook weten dat niets doen minstens zo pijnlijk is. Zij organiseren geen bijeenkomsten, schrijven geen bezwaarschriften, halen geen krant. Ze wachten. En hopen.
De stille voorstanders zijn amper zichtbaar in participatietrajecten, hun belang wordt overschreeuwd. Toch vertegenwoordigen zij een werkelijkheid die minstens zo groot is- en vaak groter.
Als SGP’ers geloven we dat participatie méér moet zijn dan het tellen van bezwaren. Het vraagt om het bewust zoeken naar stemmen die niet vanzelf naar voren stappen. En om eerlijkheid: niet iedereen kan altijd tevreden zijn.
Als we alleen luisteren naar wie het hardst roept, laten we precies die mensen in de kou staan voor wie we bouwen.
De toekomst van onze gemeente vraagt daarom niet om meer geschreeuw, maar om luisteren naar de stem die niet schreeuwt.
Het SGP verkiezingsprogramma heet: Bouwen in Vertrouwen, bouwt u met ons mee? Stem 18 maart SGP!!