Gewoon uit Papendrecht
Soms moet je even een rondje door Papendrecht lopen om te beseffen hoe fijn het hier eigenlijk is. Dat doe ik de laatste tijd wat vaker. Niet alleen omdat ik het leuk vind, maar ook omdat mijn linkeronderbeen me daar, na een zwaar ongeluk in april 2025, nog regelmatig aan herinnert. Revalideren gaat nu eenmaal stap voor stap. Letterlijk.
Ik ben 40 jaar en eigenlijk een echte Papendrechter. Vanaf mijn vierde tot mijn 24e woonde ik hier. Daarna verhuisde ik voor mijn werk acht jaar naar Rotterdam-Zuid. Een leerzame tijd, laat ik het zo zeggen. Maar eerlijk is eerlijk: toen ik in 2019 weer terugkwam in Papendrecht voelde dat meteen als thuiskomen. Hier wonen mijn prachtige vriendin en onze twee dochters. De jongste is net één jaar en de oudste wordt in juli alweer vier. Het huis is dus nooit stil. En dat is maar goed ook.
In het dagelijks leven werk ik als coördinator horeca bij Theater De Willem en Sportcentrum Papendrecht. Een plek waar sport, cultuur en mensen samenkomen. Precies dat vind ik mooi aan ons dorp: het is overzichtelijk, gezellig en betrokken. En toch zie ik ook dingen waarvan ik denk: dat kan beter. Gewoon gezond verstand gebruiken. Zorgen dat Papendrecht veilig blijft, dat voorzieningen op orde zijn en dat we blijven luisteren naar inwoners in plaats van alleen naar plannen op papier.
Daarom ben ik kandidaat-lid voor de gemeenteraad namens de PVV. Niet omdat ik zo nodig politicus wil worden, maar omdat ik vind dat gewone Papendrechters ook een stem moeten hebben.
Ik ben geen carrièrepoliticus. Ik ben gewoon een vader, een partner, een horeca-coördinator… en iemand die zijn hele leven al een groot hart heeft voor Papendrecht.
En als je hier door de straten loopt, zelfs met een revaliderend been, weet je eigenlijk precies waarvoor je het doet. Voor ons dorp. Voor onze kinderen. En voor de toekomst van Papendrecht.