Wat mijn ouders mij leerden
Ik ben Daniel Hedayati Sohani, rechtenstudent en kandidaat-raadslid namens de Papen-drechtse VVD. Voor mij heeft kandidaat zijn geen loze betekenis. Het betekent dat ik mij inzet voor de waarden die belangrijk zijn in onze samenleving: vrijheid en verantwoordelijkheid. Mijn ouders vluchtten 25 jaar geleden uit Teheran voor het onderdrukkende regime in Iran. Wat voor ons hier toen al meer dan 55 jaar vanzelfsprekend was, was voor hen ondenkbaar: vrijheid van geloof, vrijheid van meningsuiting, de vrijheid om te gaan en staan waar je wilt. Simpelweg: vrijheid.
Ze waren eind dertig toen ze hier kwamen. Met een jong kind, zonder bruikbare diploma’s en zonder netwerk. Ze spraken enkel Perzisch en daar kom je in Nederland niet ver mee. Alles wat voor anderen vanzelfsprekend leek, moesten zij vanaf nul opbouwen.
Mijn moeder volgde taallessen en tegelijkertijd een mbo-opleiding. Mijn vader ging aan de slag bij een transportbedrijf en leerde de taal in de praktijk. Geen excuses. Niet afwachten. Gewoon beginnen. Verantwoordelijkheid nemen. En dat deden ze. Zij bouwden een bestaan op. Ze pakten hun kansen en kochten een huis. Ze zorgden ervoor dat hun kinderen, wij, dezelfde kansen kregen als ieder ander. Niet omdat het hun werd gegeven, maar omdat zij hun verantwoordelijkheid namen. Ervoor werkten. En voor hen, mijn ouders, en voor iedereen die zijn verantwoordelijkheid neemt, ben ik nu kandidaat.
Wie zijn verantwoordelijkheid pakt maar struikelt, moet kunnen rekenen op een overheid die hem dat steuntje geeft om overeind te komen.
En die vrijheid die hier zo vanzelfsprekend is? Die staat onder druk. Het debat verhardt, de tolerantie neemt af en het echte gesprek wordt steeds minder vanzelfsprekend. Ook in onze gemeente. Juist daarom wil ik mij inzetten voor openheid, respect en verantwoordelijkheid. Want alleen door met elkaar in gesprek te blijven en elkaar de ruimte te geven, houden we onze vrijheid levend.