De Wollewei aan de Merwede
(Geïnspireerd door het boek ‘Erik of het klein insectenboek’)
Toen Erik, in dit verhaal gewoon een doodgewone inwoner van Papendrecht, per ongeluk in de Wollewei van de lokale politiek belandde, dacht hij nog dat het een leerzame reis zou worden. Een soort democratische safari. Maar al snel ontdekte hij dat het een ecosysteem was, waar vooral veel gevlogen, gezoemd en vooral… níet geluisterd werd.
Het eerste dat Erik hoorde, was een schel gezoem. De wespen. Ze vlogen strak in pakjes rond, druk met hun eigen nest, hun eigen nectar, hun eigen agenda’s. ‘Wij weten precies wat goed is voor de Wollewei!’ riepen ze, zonder ooit te checken of iemand in de buurt daar ook zo over dacht. De wespen hadden het zo druk met zichzelf, dat Erik zich afvroeg of ze hem überhaupt konden zien.
Verderop lagen de slakken. Ze droegen glanzende huisjes vol rapporten over participatie en communicatie, maar kwamen nauwelijks vooruit. Af en toe staken ze hun kop uit, vooral vlak voor verkiezingstijd, wanneer ze opvallend beweeglijk werden. Dan beloofden ze wéér dat het nu écht anders zou gaan. Tot ze na de verkiezingen weer in hun schelp verdwenen.
Maar het meest moest Erik oppassen voor de spinnen. Die zaten rustig in de hoeken van de bestuurlijke kelders, waar ze webben sponnen, die zo subtiel waren dat je ze pas merkte als je erin vastzat. Ze vingen onwetende bewoners met vriendelijke woorden, werkten ze langzaam in het net om ze politiek te verteren zodra ze te veel vragen stelden. Hij zuchtte.
Tot hij, bijna struikelend over een zuil van vergeelde verkiezingsbeloftes, stuitte op een kleine, maar opvallend levendige groep dieren: geen wespen, geen slakken, geen spinnen, maar wezens die hem recht aankeken. De mensen van OP (Onafhankelijk Papendrecht). Niet druk zoemend, niet traag slijmend, niet wevend, maar luisterend. Ze hielpen hem overeind, stoften hem af en vroegen wat híj nodig had. Niet voor de vorm, niet voor de verkiezingsposter, maar echt en oprecht! En voor het eerst dacht Erik: Er is een partij in de Papendrechtse Wollewei waar de bewoners wel tellen.