Lekprikker Rob de Wit (76) doet een stapje terug: ‘Maar ik blijf gewoon prikken’
NieuwsAmeide/Tienhoven aan de Lek - Inmiddels is het een bekend fenomeen in Ameide, Tienhoven aan de Lek, Sluis of langs de Lek: mensen met grijpstok, hesje en een scherpe blik op zwerfafval. De Lekprikkers zijn al vijf jaar een vertrouwd beeld. Dat is voor een groot deel te danken aan Rob de Wit (76). Hij stond aan de basis van dit initiatief. Tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van De Lekprikkers op 7 februari nam hij symbolisch afscheid als coördinator.
Het begon allemaal met een wandeling. “Ik liep op de dijk richting Lexmond en zag iemand steeds de dijk afgaan en weer omhoog” vertelt Rob. “Twintig meter verder weer. Dat bleek Sam Janse te zijn. Hij zei: “Ik erger me zo aan die rommel hier, ik wil dat weg hebben.” Nou, dacht ik, dat wil ik ook”
Koppen koffie en een naam
Na een paar koppen koffie was het plan geboren: Ameide schoner maken, voor het milieu én voor de leefbaarheid. “Twee vliegen in één klap.” Ook de naam was snel gevonden. “We zijn bij de Lek en we zijn aan het prikken - De Lekprikkers” zei Rob. “We waren het er meteen over eens.”
Met een klein clubje gelijkgestemden startten ze, onder wie Herman Kanselaar. Zijn schuur werd het magazijn van De Lekprikkers. Herman zelf is een gedreven Lekprikker en is vaak langs de rivier bezig. Het gevonden afval wordt bij hem zorgvuldig opgeslagen en gescheiden. Alles netjes gesorteerd, plastic bij plastic, ijzer bij ijzer. Deels wordt het verhandeld voor het goede doel.
Zichtbaar, herkenbaar en groeiend
De eerste rondes werden gelopen, straten verdeeld en hesjes aangetrokken. De zichtbaarheid werkte aanstekelijk. Mensen spraken hen aan, werden enthousiast en sloten zich aan.
Wat begon met vijf mensen, groeide uit tot een club van zo’n 45 à 50 actieve Lekprikkers. Dankzij vaste schema’s, duidelijke afspraken en de jaarlijkse opschoondagen is inmiddels een groot gebied structureel schoon.
Van Ameide tot Langerak, Sluis, de Broekseweg, Zouweboezem en richting Lexmond of Meerkerk: overal wordt geprikt. “Ongeveer eens in de drie weken loopt iedereen zijn rondje, sommigen vaker” vertelt Rob. De één loopt het liefst alleen en de ander loopt het liefst samen met een ander. “Iedereen doet het op zijn eigen manier, maar samen zorgen we ervoor dat het netjes blijft.”
Intensievere samenwerking
Als coördinator was Rob de spin in het web. Hij onderhield contact met Waardlanden en de gemeente, regelde materialen, verdeelde routes en had een belangrijke signaalfunctie. “Als er een prullenbak ontbreekt of kapot is, geven we dat door. Dan gebeurt er ook echt iets.” De samenwerking met de gemeente Vijfheerenlanden en de milieucoach van Waardlanden werd afgelopen jaren steeds intensiever, net als de betrokkenheid van scholen en jongeren.
Tijd om taken te delen
Na vijf jaar vond Rob het moment gekomen om zijn coördinerende taken over te dragen. Niet omdat hij stopt, maar omdat zijn agenda wel erg vol werd. Naast De Lekprikkers is hij actief bij de Historische Vereniging Ameide, de Sionkerk, Tafeltje Dekje en als PGB-beheerder. “Ik blijf gewoon prikken hoor” zegt hij lachend. “Het winkelcentrum is mijn vaste tweewekelijkse rondje. En geloof me: peuken blijven helaas een probleem.”
De coördinerende taken zijn nu in goede handen bij drie nieuwe aanspreekpunten: Nel van Galen, Dick Roodhorst en Willem den Boer, die samen het werk verdelen. Afgelopen zaterdag bij Bistro Bientje – met koffie en appeltaart – werd Rob bedankt voor zijn inzet, betrokkenheid en doorzettingsvermogen. De Lekprikkers staan stevig op de kaart, en dat is zijn verdienste.
Doe mee op 21 maart
Op 21 maart vindt de Landelijke Opschoondag plaats. Wie een ochtend wil meehelpen, is welkom om 10.00 uur bij de Sionkerk. De Lekprikkers helpen je op weg – en wie weet prik je daarna vaker mee.
En tot die tijd: bedenk dat een schonere omgeving begint bij jezelf. Gebruik de prullenbakken, lever statiegeldblikjes in en neem afval mee naar huis. Gooi het niet langs de weg of in de Lek. De schade is groter dan je denkt, maar met kleine stappen maken we samen een groot verschil.
Kirstin van den Berg