‘Ik zie mijzelf mijn hele leven verbonden zijn’
Nanda van Heteren
Papendrecht – In deze twintigdelige serie staat elke week een lid van een vereniging, organisatie en/of stichting centraal. Deze persoon vertelt over de liefde voor de club, maar vooral over waarom deze hobby een passie is geworden. Deze keer vertelt Ad Leeuwenhoek (64) uit Papendrecht over de Papendrechtse korfbalvereniging PKC/Vertom.
“Hoewel ik dit jaar als scheidsrechter bij de bond ben gestopt, ben ik nog zo’n twaalf uur per week bezig met recreantentraining, jurytafel/schotklok, bakstraat en ben ik als sporter betrokken bij het combifitprogramma. Dit staat los van de korfbalwedstrijdsport, maar is voor (oud-)leden om fit te blijven. Doordat ik het erg leuk vind, maak ik tijd voor deze passie en gaat dat mij makkelijk af naast mijn andere bezigheden. Het allermooiste aan korfbal vind ik dat het één van de weinige sporten is waarbij mannen en vrouwen op hetzelfde niveau acteren en dus volledig gelijkwaardig zijn. Ook bij de vereniging zie je dat terug, iedereen is gelijk. Voor mij zit de uitdaging in de liefde voor de sport het doorgeven aan de allerjongste generatie. Deze groep tot en met vijf jaar wordt bij ons de kangoeroes genoemd. Elke zaterdagochtend bewegen zij met spelletjes en een bal en hopen we dat ze later doorstromen naar de topsport zelf.
Veel gebracht
Korfbal heeft mij veel gebracht. Onder meer mijn vrouw Anja. We hebben elkaar in sporthal De Donk in seizoen 1979-1980 leren kennen. Inmiddels zijn we veertig jaar getrouwd. Onze kinderen Laurens en Vivian zijn ook echte PKC’ers. Laurens is wereldkampioen, is gestopt als topsporter en geeft nu training. Vivian speakert, doet pr-activiteiten en is korfballeaguemanager. Laurens won in 2013 voor het eerst de landstitel, een mooie herinnering. En er zijn zoveel andere mooie herinneringen bijgekomen. Eén daarvan is dat we vanaf 2013 tot nu een groep ouders van spelers hebben waar we eens per jaar samen naar een uitwedstrijd van de eerste selectie kijken, in combinatie met een weekend weg. Ook al spelen de kinderen niet meer in de eerste selectie van ons, maar dit blijft! Voor zover ik zou kunnen, zie ik mijzelf mijn hele leven verbonden zijn met deze schitterende club. Ik vind het fantastisch om aan de jeugd te werken en hen bezig te zien. Niet alleen als opa van drie van deze leden, maar juist om deze groep kennis te laten maken met onze prachtige sport!”