‘Waar blijft vreugde voor vrijgelaten Palestijnen?‘

Op meerdere plaatsen in de Bijbel wordt opgeroepen om ‘Uw naaste lief te hebben als uzelf’. Jezus maakt duidelijk dat deze naaste iedereen is die ons omringt, ongeacht etnische, religieuze of sociaaleconomische status. Het is namelijk gemakkelijk om je kinderen, je ouders, je familie of je geloofsgenoten lief te hebben, maar je kan worden beproefd om ook een vreemdeling lief te hebben.

Jezus zegt: `U zult de Heer uw God liefhebben met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: U zult uw naaste liefhebben als uzelf. Aan deze twee geboden hangen heel de Wet en de Profeten.'

De Gulden Regel is een andere programmatische uitspraak van Jezus waarin hij in een notendop de essentie van de Thora weergeeft: ’Behandel de mensen in alles zoals je wilt dat ze jullie behandelen. Dat is de wet van de Profeten.’

Israëlische vlag

Op 13 oktober werd in Kinderdijk een grote Israëlische vlag uitgerold om de vrijlating van de Israëlische gijzelaars te vieren. Maar waar blijft de nuance, het naleven van het tweede gebod en de wet der Profeten, dezelfde vreugde voelen voor de vrijlating van 2000 Palestijnen?

Van wie 1700 Palestijnen die zonder vorm van proces werden vastgehouden en gemarteld in wat Israël ‘administratieve detentie’ noemt en wat in gewone taal gijzeling heet. Waaronder vrouwen, kinderen en zorgmedewerkers.'

Naar welk huis moeten deze gijzelaars terug en welke familieleden van deze gijzelaars leven nog? Kunnen zij dezelfde vreugde voelen, terug te keren naar een land dat bestaat uit platgebombardeerde gebouwen en waar voedselhulp wordt tegengehouden, geheel tegen het tweede gebod en de wet der Profeten in?  

Strijd

Ik begrijp de vreugde van de Israëlische families die hun naasten terug hebben gekregen en misschien zelfs de mensen die de vreugde met hen vieren, maar ik zou zo ontzettend graag zien dat er net zoveel aandacht wordt besteed aan de uiteengereten, uitgemoorde, uitgehongerde Gazaanse families, die niet alleen verdriet hebben maar ook ieder dag weer een strijd voeren om met hun kinderen en ouderen te overleven. Niet met wapens maar met plasticzakken, een bord en een jerrycan.

Joek Bats, Schelluinen