Oefenen voor Molentocht bij IJssportvereniging Alblasserwaard. Oud-lid Gianni Romme: ‘Geen enkele schaatstopper kan het alleen’
NieuwsAlblasserwaard - Je kind op zwemles doen, daar hoeven ouders niet over na te denken. Maar een schaatsdiploma is in de Alblasserwaard nog steeds een goede tweede bij de basisonderdelen van de opvoeding.
Wekelijks stappen ruim tweehonderd kinderen bij IJssportvereniging Alblasserwaard in de bus voor schaatslessen op de ijsbaan van Breda of gaan met eigen vervoer naar de ijsbaan in Dordrecht.
Een blik achter de schermen met onder anderen voorzitter Jeugdschaatsen Tom Wigman, oud-YA lid en Olympisch kampioen Gianni Romme en de jeugdleden Lizan de Bruijn en Kees Gerritsen.
Schaatsen blijft onverminderd tussen de oren zitten
IJsbloemen op de ramen, auto’s op het ijs, de Molentochten en het gespannen afwachten of de verlossende woorden ‘It giet oan’ klinken: strenge winters lijken inmiddels al een ver verleden.
Maar ondanks het ontbreken van natuurijs blijft schaatsen onverminderd tussen de oren zitten van Nederlanders in het algemeen en Alblasserwaarders in het bijzonder.
‘In vergelijking met andere landen maakt dit ons uniek’
“Het is een sport die bij ons hoort”, knikt Gianni Romme, die van zijn 14e tot zijn 17e lid was van IJssportvereniging Alblasserwaard en inmiddels locatiemanager is van de ijsbaan in Breda. “Zelfs als je maar een dag kunt schaatsen op een landijsbaan, dan zie je zelfs de allerjongsten het ijs op gaan. In vergelijking met andere landen om ons heen maakt dat ons uniek. Het zit in onze genen en wordt van generatie op generatie doorgegeven.”
Aantal jeugdleden stabiel
Het is één van de verklaringen waarom ondanks de opwarming van het klimaat bij IJssportvereniging Alblasserwaard het aantal jeugdleden stabiel blijft. Daar zijn ze vanzelfsprekend trots én zuinig op.
“Natuurlijk gaat het om trainen, om te leren hoe je moet schaatsen”, vertelt Tom Wigman. “Dat sportieve deel komt onder meer naar voren in de clubkampioenschappen en de wedstrijd die we jaarlijks hebben met andere ijssportverenigingen. Maar de lol en het plezier staat voorop.”
Hij vervolgt: “De lessen verlopen spelenderwijs en we hebben altijd leuke activiteiten. Een goed voorbeeld is de mini-Elfstedentocht, waarbij je echt stempels moet halen, er koek en zopie is en we zelfs het beroemde brug bij Bartlehiem nabouwen.”
IJssportverenigingen niet voor niets vrijwel allemaal van het platteland
Een belangrijke reden voor de blijvende populariteit van de vereniging onder de jeugd is volgens Gianni Romme het dorpsleven: “Het verenigingsleven staat door de drukke levens die we nu hebben onder druk. Ook bij andere clubs zie je dat.”
Hij vervolgt: “Maar in kleine gemeenschappen, waar mensen elkaar kennen, enthousiasmeren mensen elkaar om mee te gaan. IJssportverenigingen komen niet voor niets vrijwel allemaal van het platteland. IJssportvereniging Alblasserwaard is daarvan één van de grootste.”
Ik kan zo mijn hoofd leegmaken
Bij het interview voor dit verhaal zijn ook twee jeugdleden aangeschoven. “Ik vind het heel leuk dat je zo hard kunt gaan”, vertelt Lizan de Bruijn uit Noordeloos. Kees Gerritsen uit Hoornaar noemt het feit dat schaatsen een stuk beter is dan op de bank hangen. “En ik kan zo mijn hoofd leegmaken. Het is lekker om je in te spannen.”
Vader Hans Gerritsen uit Hoornaar, moeder Annemieke de Bruijn uit Noordeloos en Sarina Vink uit Ottoland zijn trainers bij IJssportvereniging Alblasserwaard. Vrijwilligers die onmisbaar zijn bij de vereniging, maar zelf halen ze er ook het nodige plezier en voldoening uit.
Sarina: “Ik train de jongste groep. Als die voor de eerste keer op het ijs komen, moet je ze letterlijk bij de hand nemen. Het is dan zo mooi om te zien hoe ze het oppakken en aan het einde van het seizoen zelfstandig rondjes rijden op de schaatsbaan.”
Het groepsgevoel speelt een grote rol
Zelfstandig: schaatsen is voor een groot deel geen teamsport, maar het groepsgevoel speelt desondanks een grote rol. In de eerste plaats het plezier:
“De gemoedelijkheid, de lol die ze samen hebben, dat is heel belangrijk”, voert Hans aan. “De ijssportvereniging vormt één grote familie. Je ziet ook vaak dat ouders lid blijven en bijvoorbeeld als vrijwilliger mee gaan helpen. En waarom het belangrijk is dat kinderen leren schaatsen? Als er toch nog een keer een Molentocht komt, dan kan Kees zo met me mee. Hoe mooi is dat?”
Jutta Leerdam
“En waarom een ijssportvereniging om schaatsen te leren?”, vult Gianni aan. “De saamhorigheid, het contact met leeftijdsgenoten, het groepsgevoel: het is allemaal zó bepalend voor de ontwikkeling van jong talent. Ik durf bijna te zeggen dat geen enkele schaatstopper in de wereld het alleen kan. Neem Jutta Leerdam: ze is alleen verder gegaan, maar heeft vervolgens toch weer een team om haar heen verzameld.”
Afsluitend nog even terug naar het begin van dit verhaal. Kees ziet in jeugdig enthousiasme toch mogelijkheden wat betreft de terugkeer van strenge winters, met een stukje positief denken over de klimaatveranderingen. “Als de Golfstroom stilvalt, dan wordt het hier veel kouder.”