Boodschap verpakt in beweging
tiel • Mouna Laroussi heeft vele gezichten. Ze komt uit de dans, maar maakt nu overrompelend fysiek cabaret. In Waanzien bekijkt dit grote talent, dochter van een Marokkaanse vader en een Nederlandse moeder, onze multiculturele samenleving van twee kanten.
Waar gaat Waanzien over?
“Over hoe we als mensen naar elkaar kijken en dingen op kwetsbare groepen projecteren die er vaak helemaal niet zijn. Neem het vluchtelingendebat. Een deel van Nederland denkt dat er hier alleen maar schorriemorrie binnenkomt."
Ongeschoolde analfabeten
"Dat het ongeschoolde analfabeten zijn, terwijl een groot deel in hun land gewoon een baan en een opleiding had. Veel mensen kijken al zo lang door hun eigen bril dat ze niet anders meer kunnen. Door mijn biculturele achtergrond heb ik van jongs af aan twee brillen gedragen. Die wil ik aan het publiek lenen.”
Heb je die twee brillen altijd prettig gevonden?
“In mijn puberteit vond ik het heel lastig. Dan zoek je naar je identiteit. In Nederland was ik een Marokkaanse, terwijl ik in Marokko als Nederlandse werd gezien. Maar als ik nu iets tegen mijn jongere zelf kon zeggen, zou het zijn: dat is juist je kracht! Hier ga je je werk van maken. Wees niet onzeker over in welk hokje je hoort, jij bent juist degene die de hokjes kan verbinden.”
Hoe leg je die verbinding?
“Ik speel veel verschillende personages in Waanzien, onder wie mijn opa. Ik laat hem bijvoorbeeld op Het Dorp van Wim Sonneveld trillend naar een bankje schuifelen waar hij foto’s van zijn geboortedorp in Marokko bekijkt. Door de muziek komen mensen direct in een weemoedige sfeer."
Heimwee naar jeugd
"Ze zetten hun hart open voor deze man, die heimwee heeft naar zijn jeugd. De muziek loopt over in het lied Ahwak van Abdel Halim Hafez, dat dezelfde sfeer heeft als Het Dorp. Ik vind dat een mooie scène omdat hij laat zien dat zulke emoties universeel zijn. Er wordt ook niet in gesproken, er is alleen maar beweging en beeld.”
Je voorstelling wordt cabaret genoemd, maar er komen eigenlijk meerdere genres in samen.
"Ik ben een interdisciplinaire maker. Wat ik doe is misschien te abstract om helemaal onder cabaret te kunnen scharen. In de openingsscène kom ik bijvoorbeeld de zee uitrollen en voer ik een danschoreografie uit met een stoel."
Geen moppentapper
"De laag die over mijn werk heen ligt is vaak grappig, maar ik ben geen moppentapper. De humor komt uit de personages en zit ook deels in mijn lichaamstaal. Ik weet heel goed hoe ik mijn lijf moet gebruiken.”
Is dans nog steeds je grootste kracht?
“Dat denk ik wel. Dans en beweging. Als ik de beweging uit deze voorstelling haal, hou je alleen boodschap over. Dat is niet zo interessant om naar te kijken. Het fysieke spreekt me erg aan. Ik vind het fijn dat mensen de inspanning zien. Tijdens het dansen, maar ook als ik mijn opa speel. Hem zo te laten trillen is heel zwaar. Ik ben aan het einde van die scène kapot, haha.”
Wat hoop je dat mensen meenemen uit je voorstelling?
“Wat ik hoop, en gelukkig ook veel terugkrijg van mensen, is dat ik ze aan het denken heb gezet. Dat is het mooiste compliment dat ik kan krijgen. Natuurlijk wordt er gelachen, maar ik wil graag iets bijdragen aan de maatschappij."
Enorme kick
"Daarom vind ik het te gek als ik het publiek na afloop hoor kletsen over de voorstelling. Of als ik een mailtje ontvang van iemand die nu anders tegen een bepaald onderwerp aankijkt. Dat geeft een enorme kick.”
Mike Peek