Harkerig
Tiel moet groener worden. Daarom doet de gemeente 1100 inwoners een boom naar keuze cadeau. Een aardigheidje van de gemeenteraad. Een idee van Groen Links, hoe kan het ook anders. Alle raadsleden waren het er mee eens. Geen wonder, want niemand in de raad durft natuurlijk nee te zeggen tegen het uitdelen van gratis cadeautjes. Als je dat wel doet, duikelt je populariteit en daar zit geen raadslid op te wachten. Waarom precies 1100? Ik zou het niet weten. Je zult maar aanvrager 1101 zijn. Dan vis je wel mooi achter het net. Of toepasselijker gezegd: dan kun je mooi de boom in. Dat hoeft op zichzelf geen ramp te zijn, want zo’n gratis boompje is ook niet alles. Er is werk aan de winkel, vooral als het een snelle groeier is. Blad ruimen bijvoorbeeld. In de herfst gaat je gratis boom in de rui en gaat steeds meer op een verfomfaaide kip in een veel te volle legbatterij lijken. Het blad dwarrelt als een onophoudelijke gele sneeuwbui in je bloementuin neer. Met de hark en de bezem erop af? Die methode van bladverwijdering raakt steeds minder populair, zo zie ik in de straten om mij heen. De bladblazer, dat is het wondermiddel. Een apparaat dat het blad schaamteloos naar de buren jaagt. Of de straat op, waar het nat geregende boomafval hardnekkig aan de voorbij komende auto’s blijft plakken.
Ik ben geen fan van deze herrieschopper. De bedrijven die het groen onderhouden, zijn dat wel. En niet zo zuinig ook. Het met zware gehoorbeschermers uitgeruste personeel dendert als een vals orkest door de wijk. Als een irritant jengelende blaaskapel, die bezig is om je oorvliezen stuk te beuken. Een herrieschoppende bladblaaskapel, zullen we maar zeggen. Ik hark nog ouderwets. Voorbijgangers die mij met mijn pijnlijke rug in de tuin zien harken, kijken soms met enig medelijden in mijn richting. Alsof ze zeggen willen: man, koop toch een bladblazer. Dat gaat toch veel makkelijker en is ook veel beter voor je rug. Misschien hebben ze wel gelijk. Maar enige eigenzinnigheid is mij niet vreemd. Ik draai niet gauw om als een blad aan een boom. Dat zult u als lezer van mijn columns wel gemerkt hebben. Ik blijf volharden.
En trouwens, ook al zou het ooit zo ver komen dat ik mijn aftandse hark ruil voor een bladblazer, dan nog blijf ik een stijve hark.
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)