Een prachtige plek
“Maak er maar een mooi stukkie van, Jan”, hoorde ik om mij heen toen ik zaterdag het parcours van het fruitcorso in Tiel op wandelde. Kennelijk een aanmoediging van mensen, die mij herkend hadden van de wekelijkse foto in deze krant. “Ik doe mijn best”, knikte ik met mijn vriendelijkste gezicht. Een mooi stukkie, dat leek me niet zo moeilijk. Alles om mij heen ademde pracht en praal, wat mede te danken was aan de weergoden die er ook iets moois van gemaakt hadden. In de Dr. Schaepmanstraat boden gastvrije bewoners mij een comfortabele stoel aan. Even later gevolgd door borrelnootjes, popcorn en bier van Albert Heijn. Een prachtige plek, je kon er de wagens bijna aanraken. Aan de overzijde van de straat worstelde een bezoekster met een veel te laag strandstoeltje. Ze zat er niet op, maar lag erin. Haar benen schoten om de haverklap de lucht in. Zo werd zelfs haar ondergoed zichtbaar, een uitzicht waar ik niet op zat te wachten. Wel op die optocht van onvoorstelbaar fraaie wagens en de bijbehorende loopgroepen. Alles gedragen door muziek, waar je een deinende polonaise bij zou kunnen lopen. IJverige EHBO’ers hielden me koel met welkome glaasjes water. Dat deed ook de immense olifant op de Zoelense wagen. Dat beest wist me precies te raken met een spetterende waterstraal uit zijn bewegende slurf. Een compliment aan de Zoelense wagenbouwers vol deze voltreffer.
Verkoelend waren ook de krakend verse Elstars, die een Ingense fruitteler aan de bezoekers uitdeelde. Ik kreeg die frisse appel van een lief lachende jongedame, die haar best deed om zo goed mogelijk “alstublieft” te zeggen. Een fruitplukster uit Polen, dacht ik. Ze keek honderd keer vriendelijker dan die ijzige asielminister Faber ooit in haar leven zal doen. Sorry, ik zou een mooi stukkie schrijven maar dit moest er even uit. Na nog uitbundig geklapt te hebben voor de terechte winnaar Geldermalsen, zocht ik de uitgang bij het station op. Daar werd ik herkend door een aardig vrouwtje op een bankje en of leeftijd. Ze dronk koffie uit een isoleerkan en wilde weten wat ik van het corso vond. Zij was minder positief dan ik. Ze vond de kleuren van de wagens nogal somber.”En te veel spruitjes. Het is een fruitcorso en geen spruitcorso”, meende ze. Ik was het er niet mee eens, maar die woordspeling klonk wel grappig.
(reageren: jbeijer@upcmail.nl)