'De meeste mensen stérven helemaal niet in een ziekenhuis'
Minisymposium in 't Vrijthof
"Het gaat ons vooral om de gesprekken die gevoerd worden", zegt coördinator Gerliene van Olderen van de VPTZ. "We willen die avond niet alleen informatie geven, maar vooral het gesprek aanwakkeren."
De geschoolde vrijwilligers van de VPTZ zetten zich, onder het motto 'Niemand mag eenzaam sterven', in voor ongeneeslijk zieke mensen, mensen met dementie én mantelzorgers.
Gerliene van Olderen is eigenlijk geestelijk verzorger, maar begon negen jaar geleden als vrijwilliger bij de VPTZ. "Ik wilde ook kennismaken met de kant van het laatste levensstukje. Dat heb ik zeven jaar met heel erg veel plezier gedaan."
Op een gegeven moment kwam de rol van coördinator vrij. "Dat doe ik nu bijna drie jaar", aldus Gerliene, die uitlegt wat dat inhoudt. "Er komen, bijvoorbeeld via de huisarts of de thuiszorg, aanvragen binnen. Maar de mensen kunnen ook zélf bellen. In principe doen we dan eerst een huisbezoek om de situatie te bekijken, om wat praktische dingen te vragen en om te vertellen wat ons werk is. Vervolgens gaan we op zoek naar een vrijwilliger die daar iets kan betekenen."
"Onze taak is ook om die vrijwilliger te ondersteunen", aldus Gerliene. "En dat kan heel verschillend zijn. Er zijn inzetten die heel intensief zijn, waarbij je na elke inzet een contactmoment met de vrijwilliger hebt. Maar er zijn ook inzetten waarbij het eigenlijk een beetje kabbelt en de vrijwilliger zegt: Het gaat goed. Een appje volstaat dan. Eén keer in de zes weken hebben we overleg over praktische zaken. Dan bespreken we ook de inzetten. Dat wordt als heel waardevol ervaren."
Longarts te gast
Gerliene van Olderen: De rouw begint al op t moment dat je hoort dat je ziek bent
Een van de gasten op het minisymposium is longarts Sander de Hosson, voorvechter van goede zorg rondom het levenseinde. Hij opent de avond en vertelt waarom het belangrijk is om over het levenseinde te praten.
Luchtig houden
"Hij heeft ook een aantal zeer goed leesbare boeken geschreven", vertelt Gerliene. "We willen het programma heel luchtig houden en mensen vooral prikkelen erover na te denken. De Hosson vertelt heel makkelijk, dus dat is mooi meegenomen." Vervolgens zijn er tijdens het minisymposium vier keuzeworkshops die kunnen worden gevolgd. "We hebben geprobeerd daarvan een breed pallet te maken", zegt Gerliene. "Een workshop gaat over de eigen regie; denk er eens over na wat je zou willen. Mensen hebben soms wel nagedacht of ze wel of geen euthanasie zouden willen, maar niet over dat het ook mogelijk is om met medicatie te stoppen. Of om geen medicatie te nemen, bijvoorbeeld als je een longontsteking hebt. Of om bepaalde handelingen niet te nemen. Ook stoppen met eten en drinken komt aan de orde. Kortom; denk er eens over na dat er meer opties zijn dan wel of geen euthanasie."
Dementie en levenseinde
Een andere workshop gaat over dementie en levenseinde. "Er zijn ontzettend veel mensen die daarmee worstelen", aldus Gerliene. "Die zeggen bijvoorbeeld: Ik zie mijn moeder wegkwijnen en dat heeft ze nooit gewild. Wát zou er kunnen?"
Romantisch voorgesteld
En dan is er ook nog de vraag: Waar wil je sterven? "Veel mensen denken thuis of in het ziekenhuis", aldus Gerliene, "maar de meeste mensen stérven helemaal niet in een ziekenhuis. En thuis sterven wordt wel eens heel romantisch voorgesteld, terwijl het echt niet altijd kan. In dat geval is er bijvoorbeeld het hospice."
De laatste workshop gaat over rouw en levensvragen. "De rouw begint al op het moment dat je hoort dat je ziek bent", zegt Gerliene.
Elke bezoeker/mantelzorger kan tijdens het minisymposium, vanwege de beperkte tijd, slechts één workshop volgen.
Opgeven voor workshops
Opgave voor een van de workshops is mogelijk via de website vptzriviereenland.nl of via 06 5371 5525.